tag:blogger.com,1999:blog-249799052012-01-01T06:59:21.708+07:00ระหว่างร่วงหล่นจากขอบสะพานสู่ห้วงน้ำเบื้องล่าง คำถามใดวิ่งวนสู่มโนสำนึก...ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.comBlogger1201100tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-91783808909850428552011-05-28T19:40:00.002+07:002011-05-28T19:46:18.828+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-ztU4Gp5syOg/TeDuE6RwomI/AAAAAAAAADw/nkBPWRx1SuU/s1600/r.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 248px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ztU4Gp5syOg/TeDuE6RwomI/AAAAAAAAADw/nkBPWRx1SuU/s320/r.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5611746903834272354" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />แฮ่!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-9178380890985042855?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-38748198533348363362010-10-14T15:00:00.002+07:002010-10-14T15:03:35.692+07:00กลับมาทำความรู้จัก<br />กับตัวเองเมื่อสามสี่ปีก่อน<br />เรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในชีวิต<br />หรือชีวิตใครมิได้เป็นไปเช่นนี้<br /><br />มีความทรงจำ<br />มีชีวิต<br />มีเรื่องราว<br />และยังหายใจอยู่<br /><br />เวลาช่วงที่ผ่านมา<br />อาจฝังราก<br />และตัวตน<br />ในโลกเสมือนอีกแห่งหนึ่ง<br /><br />ฉันจะมีหรือไม่มีตัวตน<br />ไม่เห็นแปลกอะไร<br />ที่นี่เป็นโลกเสมือน<br />ที่นั่นก็ด้วย<br /><br />หากคิดถึงพบกันในสักโลกใบนั้น<br />ฉันและเธอ<br /><br /><br />http://sukkunsi.multiply.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3874819853334836336?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-20173514679715139912010-03-16T21:38:00.004+07:002010-03-16T21:41:14.966+07:00<a href="http://s75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/?action=view&amp;current=000043-5.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" src="http://i75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/000043-5.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />ข้างนอกนั้นมีเสียงแมวร้อง<br />ข้างในนี้ยังก้องข่าวโทรทัศน์<br />ห้องน้ำมีเสียงน้ำหยดปรากฏชัด<br />ราตรีสงัดยิ่งเน้นขับความชัดเจน<br /><br />ได้ยินทุกสรรพเสียงเป็นไป<br />แล้วร้อนรนอ่อนไหวเหมือนได้เห็น<br />ใจไม่อาจสงบเงียบเยียบเย็น<br />ยังไหวเต้นไหวลุกตามทุกข์ใจ<br /><br />บอกตัวเองให้เงียบเท่าเงียบสนิท<br />กลับได้ยินความคิดลั่น สนั่นไหว<br />เสียงทั้งหมดกลบดังยังภายในไ<br />ด้ยินไปจนถึงใต้จินตนาการ...<br /><br /><br /><br />...<br /><br /><br /><br /><br />กลอนเขียนไว้ปลายปีห้าสอง ต้นปีห้าสาม<br />บรรยากาศของห้องและภายในไม่สงบดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-2017351467971513991?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-41513190368160744732010-03-16T21:28:00.003+07:002010-03-16T21:35:59.933+07:00<a href="http://s75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/?action=view&amp;current=000024-4.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" src="http://i75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/000024-4.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />เธอตอบรับแสงอย่างไร<br />ยามแสงฉายอาบ<br /><br />เธอตอบรับสายลมอย่างไร<br />ยามสายลมสัมผัสต้อง<br /><br />เธอตอบรับคันธารสหอมอย่างไร<br />ยามมวลบุปผาขจรกลิ่น<br /><br />เธอตอบรับเสียงกระซิบแผ่วเบาอย่างไร<br />ยามสรรพสำเนียงบรรเลงพร่างพรม<br /><br />เธอตอบรับโลกอย่างไร<br />โลกล้วนร้องรับพ้องพานตามเธอแบ่งปัน<br /><br />ขอสันติเป็นรวงรังแห่งเธอนะ<br />...<br /><br />หลายวันที่ผ่านมา<br />ได้นั่งอ่าน ทบทวน เรื่องราวของปวงปราชญ์<br />ผ่านทัศนะของโอโช เรื่องราวหนึ่งที่ได้จากการเรียนรู้<br />คือ เราตอบรับโลกอย่างไร โลกก็เปล่งความหมายเช่นนั้น<br /><br />ปรารถนาแห่งดวงจิต<br />มีมิติเดินทางแสนยาวไกล<br />ระยะก้าวหวั่นไหวของความหมาย<br />ในปัจจุบันขณะจึงเป็นภาวะที่เราสามารถทะลุผ่านมองเห็นอย่างแท้จริง<br /><br />ไม่ได้บรรลุตามปวงปราชญ์<br />เนื่องจากการสะกดรอยตัวหนังสือ<br />หากแต่ก็ชักชวนให้ครุ่นคิดถึงภาวะเต้นไหวบนเส้นสายของความคิด<br /><br />เมื่อความคิดเดินทาง<br />เรายิ่งห่างไกลความจริงความคิด<br />ไม่อาจอธิบายสิ่งนอกเหนือจากนั้นได้<br /><br />บ่วง แร้ว ดักเราหลงทางเสมอ<br />บางครั้งเป็นความกลัว บางครั้งเป็นความปีติ<br />ตลอดระยะห้วงเท้าที่ก้าวไปจึงวูบไหวไม่จบสิ้น<br /><br />ขณะนี้ ตอนนี้เท่านั้น<br />ง่ายคือถูกต้อง เริ่มต้นให้ถูกต้อง แล้วจะง่าย<br />โอ้ หงส์จงบินไปโดยลำพัง<br />ผู้สังเกตกลายเป็นผู้ถูกสังเกต<br /><br />ทุกสิ่งเหล่านั้นเอ่ยขานด้วยนามแผกกันไป<br />หากแต่ล้วนเอ่ยถึงภาวะยิ่งใหญ่เดียวกัน<br /><br />โอบกอดกันและกันไว้<br />หัวใจเราเกี่ยวร้อยซึ่งกัน<br /><br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-4151319036816074473?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-26592389884432076082009-08-08T14:26:00.006+07:002009-08-08T15:00:42.652+07:00...<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/Sn0paJUut3I/AAAAAAAAADY/3wZQEzZyUZQ/s1600-h/000016.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367491860051703666" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 216px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/Sn0paJUut3I/AAAAAAAAADY/3wZQEzZyUZQ/s320/000016.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />ผมไม่รู้ว่า เขาค้นหาปริศนาใดในค่ำคืน<br />เขาจึงหุ้มห่อความเดียวดายไว้ด้วยเบียร์ขวดนั้น<br />พลางมองหาใครสักคนจากภายนอก<br /><br />บรรยากาศเสียงเพลงคลอเบาๆ ของร้านริมถนนลาดพร้าว<br />ค่อยๆ กลืนกินความเย็นฉ่ำของฟองเบียร์ให้ระเหยหาย<br />ผมเองก็ด้วย รอคอยสหายบางคนแวะมาสนทนา<br />จึงใช้จ่ายเวลาด้วยการสังเกตเฝ้ามอง<br /><br /><br />ลานในหัวไขแล้วเดินเอง<br />คิดไปถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตของเขา<br /><br />ชาวต่างชาติในเมืองตะวันออก<br />อะไรคือปัจจัยทำให้เขาออกเดินทางออกจากบ้านเกิด<br />โลกกว้างอ้าแขนต้อนรับ หรือคำตอบนิรนามกวักมือเรียก<br />ระหว่างทางเดินย่ำ เขาอาจพบความรักกับหญิงสาวในเมืองแปลกหน้า<br />เลิกร้างห่างหายในชั่วเวลาสามเดือนจากนั้น<br /><br />เข้าทำงานเป็นครูสอนภาษา คุณสมบัติติดตัวที่ประเทศมหาอำนาจครอบครอง<br />หรืออาจทำงานในบริษัทชั้นนำที่ขนทุนข้ามชาติมาหลบภาษีรายได้<br />ไม่รู้หรอก เพียงลานจักรกลเล็กๆ หมุนเดิน<br />เขาอาจรวบรวมเงินจากการทำงานทั้งปีมาเพื่อค้นหาคำตอบของชีวิต<br />จากการเผชิญหน้า ผจญภัย เหมือนที่ชาวทะเลในอดีตมอบวิญญาณให้<br /><br />เพลง billy jeans ดังขึ้นจากลำโพงในร้าน<br />เจ้าของบทเพลงเพิ่งออกเดินทางไกลอีกครั้ง<br />คล้ายเป็นคำสาปแสนหวาน<br />มนุษย์เราล้วนตกอยู่ใต้บงการของการแสวงหา<br />อาจเพราะจักรวาลยังเคลื่อนตัว และขยายไม่รู้จบ<br />และโลกก็ยังหมุนโคจรไปด้วยความเร็วเช่นเดิม<br />เราออกเดินทางเสมอ<br />ไม่ว่ามันจะเป็นภายนอกหรือภายในตัวเราเอง<br /><br />จินตนาการชักชวนผมออกเดินเล่น<br />จนพลันมองหา ณ ตำแหน่งเดิม<br />เขาก็จากไปแล้ว...<br /><br />เราต่างมีเส้นทางของเรา<br />ก้าวเดินไปในราตรีที่ไม่อาจรู้ว่า<br />รุ่งสางจะอีกยาวนานเท่าใด...<br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/Sn0o5kdAEOI/AAAAAAAAADQ/Kui_TP6umn8/s1600-h/000003.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367491300398469346" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 216px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/Sn0o5kdAEOI/AAAAAAAAADQ/Kui_TP6umn8/s320/000003.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br />ที่สุดนั้นในราตรี...<br />แม้เปลือกตาปิดแน่นเพียงใด<br />ความฝันยังสั่นไหวอยู่ภายใต้นั้น<br /><br />ผมหวั่นผวา<br />ถึงความคิดนานาประการ<br />กับคำตอบขมปร่าเช่นเคย<br /><br />...<br /><br /><br />ราตรีสวัสดิ์นะ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-2659238988443207608?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-73811065882055467652009-08-08T14:20:00.001+07:002009-08-08T14:22:17.078+07:00ไม่มีหรอกคำปลอบขวัญในวันนี้<br />เมื่อเปี่ยมในดวงฤดีมีแต่โศก<br />ได้แต่ต้องซึม – ซับ - ซาธรรมดาโลก<br />ไหวเอนโยก โศกจนเหงาเศร้าจนพอ<br /><br />มีแต่เธอเพียงเท่านั้นจะรู้ได้<br />ทุกข์มากมายร้ายเพียงไหนที่เธอท้อ<br />มีแต่เธอต้องเคี่ยวกรำภายในต่อ<br />กว่าเศร้าพอกว่าเลิกท้อตามแต่ใจ<br /><br />หายใจเข้าเอาไว้ให้หนักหน่วง<br />ในทุกช่วงห้วงเวลาน้ำตาไหล<br />แล้วสักวันแผลอาจร้างจางหายไป<br />เป็นเศษผงตะกอนในหัวใจเธอ<br /><br />๒๒ พ.ย. ‘ ๔๖<br /><br /><br />เราก้าวเดินได้...<br />จากก้าวแรกเท่านั้นเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-7381106588205546765?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-9909114997009180132009-07-20T20:21:00.008+07:002009-07-21T00:02:02.162+07:00หลังจากเลิกงานกลับมา<br />ผมเปิดโทรทัศน์ช่องเคเบิ้ลมุ่งหวังในใจถึง<br />หนังใหม่สักเรื่องที่ยังไม่เคยดู<br /><br />แม้บ่อยครั้งจะเป็นเรื่องเดิม<br />หากมันเป็นเรื่องที่อยากเก็บเกี่ยวเรื่องราว<br />ผมก็พร้อมจะเรียนรู้มันอีกครั้ง<br /><br />แต่หกโมงเย็นที่ผ่านมา<br />เป็นหนังเรื่องที่ผมไม่เคยดูมาก่อน<br />ผมเปิดมาไม่ทันในตอนต้นเรื่องจึงไม่ทราบว่ามันคือเรื่องอะไร<br /><br />บรรยากาศของเมืองในยุโรป<br />ภากแรกของบางสิ่งบนพื้นปูน<br />มิอาจทราบว่าคือเรื่องใด<br /><br />เรื่องราวถูกเล่าด้วยน้ำเสียงของใครสักคน - เพศชาย<br />เรื่องราวของเด็กชายที่เป็นมุ่งมองหาความหวังบางประการในชีวิต<br />โลกของเด็กที่จินตนาการไม่สูญหายไป<br />แม่ของเขาป่วยหนักในวันคืนนั้น<br />หมอมอบถ้อยคำที่ทำร้ายความรู้สึก<br /><br />แม่มอบของสิ่งหนึ่งให้กับเขา - กระป๋องลวดลายม้าหมุน<br />และมอบความรักที่เป็นมุมมองของชีวิตต่อมา<br />ในโรงเรียนวัยเยาว์<br />เขาได้พบกับเด็กหญิงคนหนึ่งที่ถูกเพื่อนเรียกว่า ตัวประหลาด<br />จนเหมือนเป็นนามอันแท้จริงของเธอ<br /><br />เด็กชายมอบกระป๋องใบนั้น ให้เธฮ<br />แล้วเกมของเด็กๆ ก็เริ่มขึ้น ดำเนินไป...<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/SmRxyD3MNxI/AAAAAAAAADI/NOzyXR2ikjM/s1600-h/dare_04.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360534561321924370" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 223px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/SmRxyD3MNxI/AAAAAAAAADI/NOzyXR2ikjM/s320/dare_04.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />กติกา คือ หากใครเป็นผู้ถือกระป๋องใบนั้น จะต้องทำตามคำท้าของอีกฝ่าย<br />เรื่องเล่นสนุกของวัยเยาว์เร้าและปลูกเพาะความรู้สึกในใจของทั้งสอง<br />ตัวอย่างความระห่ำ เกิดขึ้นครั้งแรกตอนแปด ขวบ<br />ทั้งคู่สร้างวีรกรรมด้วยการปลดเบรคมือรถโรงเรียน ที่ยังมีเพื่อนนักเรียนนั่งอยู่เต็มคัน<br />ให้ไหลลงไปตามถนนลาดเอียง จนครูฝ่ายผู้ปกครองเรียกพบ<br />และเธอก็จัดการปัสสาวะรดกางเกงโชว์ ต่อหน้าอาจารย์ใหญ่หน้าดุ<br /><br /><br />ในวันที่แม่ของเขาเสียชีวิต<br />เด็กชายเล่นท้ากับเด็กหญิงว่าให้กระโดดทั้งชั่วโมง<br />เด็กชายกระโดดไปพร้อมกับคำภาวนาให้แม่หายดี<br />เขาทำได้ตามกติกาแต่คำขอมิอาจเป็นจริง...<br /><br /><br /><br /><a href="http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/newmovie/lovemeifyoudare/dare_06.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 245px" alt="" src="http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/newmovie/lovemeifyoudare/dare_06.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />เขาปฏิเสธโลกจนกระทั่งพ่อของเขา<br />ต้องตามหาตัวเธอมาให้อยู่เป็นเพื่อนกัน<br />จนกระทั่งเข้าสู่วัยหนุ่มสาวความกล้ายิ่งโลดโผนขึ้น<br />ไม่ว่าจะเป็นเรื่องคำท้าให้ใส่ชุดชั้นในทั้งเสื้อนอกและกางเกง<br />เพื่อไปนำเสนองานในชั้นเรียน<br />หรือทำลายงานเต่งงานของเขา เพราะคำท้าและการขัดขวาง<br /><br /><br />ตลกร้ายยิ่งรุนแรงขึ้นทุกที<br />ถึงขนาดเสี่ยงต่อความตาย แล้วความสัมพันธ์ทั้งคู่ก็จมดิ่งสู่ความร้าวฉาน<br />ทั้งที่ลึกๆ ทั้งคู่กลับรักกันอย่างสุดซึ้ง และกลายเป็นคำท้าทายครั้งใหม่<br />ว่าจะไม่ติดต่อกันอย่างสิ้นเชิงเป็นเวลาสิบปี<br /><br /><br />บ่อยครั้งที่ผมรู้สึกว่า...<br />การเข้าสู่ดินแดนของคำท้าช่วยฉุดรั้งให้ชีวิตทั้งคู่เดินหน้าต่อไปได้<br />เขาข่มขื่นใจอย่างหนักกับคำท้าไม่พบหน้ากันนับสิบปี<br />แต่ชีวิตก็ยังดำเนินต่อไป<br /><br /><br />คำตอบสุดท้ายของความสัมพันธ์ปวดร้าว<br />แต่ลงลึกถึงความเข้าใจอันลึกซึ้งในการเติมเต็มซึ่งกัน<br />ไม่มีโลกภายนอกเข้าถึงเกมของเด็กๆ นั้น<br />มีเราเป็นผู้สัมผัสและเข้าใจในท้ายที่สุดเอง<br /><br /><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong>ป.ล.</strong><br />ดูจบแล้ว เพลง La Vie En Rose เพราะขึ้นอีกหลายเท่าเลย (^^<br /><br /><strong>ป.ล.สอง</strong><br />หนังชื่อ Love me , if you dare หรือในภาคฝรั่งเศส คือ Jeux d'enfants<br />เรื่องราวของจูเลี่ยน (Guillaume Canet) กับ โซฟี (Marion Cotillard)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-990911499700918013?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com337tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-31089353027051043902009-06-15T08:06:00.003+07:002009-06-15T08:23:54.076+07:00บางทีสิ่งละอันพันละน้อย<br />มีปัญหากับให้เกี่ยวพันมากกว่า<br />ประเด็นใหญ่ๆ ที่ใครต่อใครหวาดกลัว<br /><br />โลกของขอบเขตและพื้นที่<br />ล้วนมีเพื่อยืนยันการล่วงล้ำกล้ำกลาย<br />เมื่อดินแดนไร้พรมแดน<br />การก้าวข้ามก็ไม่เกิดขึ้น<br /><br />เราต่างมีที่มาแตกต่างกัน<br />การเติบโตหล่อเลี้ยงดูเราให้ผิดแผกกัน<br />เมื่ออยู่ร่วมกันสิ่งเหล่านั้น<br />แสดงหนามแหลมในการกระทบกระทั่ง<br />อาจเป็นริ้วรอยเล็กๆ<br />แต่หากแผลไม่เคยหาย<br />ความเจ็บก็คงมิได้เลือนไป<br /><br />ความเข้าใจ<br />ความไม่เข้าใจ<br />ก่ออิฐทีละก้อนเป็นกำแพงสูง<br />เมื่อเราต่างละเลยหลงลืม<br /><br />จนเมื่อความาคาดหวังล่มสลาย<br />เราคืนกลับสู่พื้นฐานที่เท่าเทียมในความเป็นมนุษย์<br />มนุษย์ที่มีฐานะเป็นเพียงส่วนเกินเล็กๆ ของธรรมชาติไพศาล<br /><br />เพียงหวังให้ตนเอง<br />คลับคล้ายเข้าถึงความยิ่งใหญ่เช่นนั้น<br /><br /><br />ในบางที...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3108935302705104390?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-90828878851281260242009-05-23T00:36:00.001+07:002009-05-23T00:39:19.352+07:00ชะอำยามเช้า...<br /><br /><br />ตื่นเช้ามาเดินทะเล<br />ก่อนภาระหน้าที่จะตามตัวไปทำอย่างอื่น<br />ลงจากห้องพักก็หกโมงแล้ว<br />แต่โชคร้ายที่วันนั้นพระอาทิตย์ยังงีบหลับหลังมวลเมฆที่ขอบฟ้า<br /><br /><a href="http://s75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/?action=view&amp;current=P5140155-vert.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" src="http://i75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/P5140155-vert.jpg" border="0" /></a><br /><br />ผมเดินข้ามถนนเลียบชายหาด<br />พบว่ามีร่มชายหาดเริ่มมาตั้งกันแล้ว<br />ทั้งที่เมื่อคืนยังเป็นเพียงหาดโล่งๆ<br /><br />หลายคนบนชายหาด<br />เลือกเดินรับลมทะเลแบบคู่รัก<br />ลงเล่นน้ำที่คลื่นลมยังไม่แรงนัก<br />แต่ส่วนมากเลือกลืมเลือนวิธีการส่งเสียงดังไปชั่วคราว<br /><br />ทะเลไม่ได้เงียบเหงา<br />เปล่าร้างห่างไกลผู้คนตามมุมภาพที่ผมถ่ายมา<br />แต่ก็สงบในภวังค์ส่วนตัว<br />เกลียวคลื่นม้วนตัวแล้วกลับคืนถิ่นฐาน<br />ผมเปลือยเท้าสัมผัสกับเม็ดทราย<br />สูดหายใจเข้าออกยาว<br /><br /><a href="http://s75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/?action=view&amp;current=P5140196-vert.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" src="http://i75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/P5140196-vert.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />ในใจคิดไปถึงมนุษย์คนแรก<br />ที่กล้าเผชิญหน้ากับมหาสมุทร<br />มนุษย์คนแรกที่ทิ้งรอยเท้าบนพื้นทรายเนิ่นนาน<br />ก่อนที่ลูกหลานจำนวนมหาศาลจะย่ำเท้าตามมา...<br />......<br /><br /><br /><br /><br /><br />หกโมงสี่สิบนาทีแล้ว...<br />ผมเดินหันหลังให้เสียงคลื่น<br />มีเรื่องอีกมากต้องทำในวันนั้น<br /><br /><br />(^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-9082887885128126024?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-14485100019740370452009-03-17T10:28:00.004+07:002009-03-17T11:02:55.705+07:00จังหวะชีวิตช่วงที่มีการเปลี่ยนผ่านครั้งหนึ่งของผม<br />คือ การเลือกตัดสินใจย้ายคณะแล้วก็ได้ขึ้นตึกกิจกรรม<br /><br />เดิมที่ตอนแรกผมก็ไม่ได้ทำกิจกรรมอย่างอื่นในมหาวิทยาลัย<br />นอกจากกินเหล้า เล่นไพ่ แทงบอล แล้วก็ไปเรียนบ้างบางเวลา (ฮา)<br />แต่เพราะการไปเข้าห้องน้ำที่ อ.มช.<br />แล้วเห็นป้ายเชิญชวนให้ส่งเรื่องสั้นเข้าประกวด<br />เพื่อไปค่ายปลายฝนต้นฝันของชมรมวรรณศิลป์ โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย<br />แน่นอนครับ ผมไม่ได้ผ่านเกณฑ์ <br />แต่ก็ยังตัดสินใจเดินทางไปร่วมกิจกรรมแบบยอมเสียค่าใช้จ่าย<br /><br />ครั้งนั้นเป็นการไปออกค่ายครั้งแรกในสมัยเรียนมหาวิทยาลัย<br />พี่ที่ชมรมบอกว่า จะเดินทางไปสู่บ้านนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ที่โป่งแยง<br />ถ้ำของพญาอินทรีย์แห่งสวนอักษร 'รงค์ วงษ์สวรรค์ <br /><br />ผมในสมัยนั้นไม่เคยอ่านงานของอาว์ปุ๊มาก่อนเลย<br />คิดว่าสมควรที่เรียนรู้งานของนักเขียนที่เราจะไปเยี่ยมเยือนถึงบ้านบ้าง<br />เลยผันหน้าเข้าห้องสมุดคณะมนุษย์มาอ่าน<br />หยิบ สองนาฑี บางลำพู ติดมือกลับมาค้างบนที่นอนเนิ่นนาน<br /><br />ยอมรับเลยครับว่า อ่านไม่รู้เรื่องเลยในวันวัยนั้น<br />ภาษาของอาว์ปุ๊สวิงสวายและจับต้องลำบากใครรักก็รักเลย<br /><br />ผมจึงเดินทางไปบ้านความลับของนักเขียน (secret's writer)<br />โดยที่ไม่มีข้อมูลงานเขียนของเจ้าของบ้านติดตัวมากนัก<br />ต้องขอบคุณการไปค่ายในครั้งนั้นมาก เพราะทำให้ผมได้เปิดโลกทัศน์ในหลายเรื่อง<br />ได้พบเพื่อนใหม่ที่บางคนกลายเป็นเพื่อนมาจนบัดนี้<br />พี่หลายคนที่ช่วงชีวิตยังได้สื่อสารกันผ่านตัวอักษร <br />และประสบการณ์ที่คงไม่มีโอกาสเป็นเช่นนั้นหากไม่เดินทางไปถึงที่นั่น<br /><br />พบนักเขียนหลายท่าน ทั้งเจ้าชายโรแมนติกพิบูลศักดิ์ ละครพล <br />ที่มาถึงพร้อมกับการบรรยายถึงพระจันทร์รายทาง<br />เสี้ยวจันทร์ แรมไพร ที่เสกถ้อยคำโลกกลมสำหรับคนชอบกันติดสมุดบันทึก<br />ศุ บุญเลี้ยง ที่มาพร้อมเสียงนุ่มทำนองหนุ่มโรแมนติดเหมือนทุกที<br />อ้ายแสงดาว ศรัทธามั่น อ้ายที่เป็นที่รักเสมอ และเป็นอ้ายของพี่น้องตลอดกาล<br />พี่ไพฑรูย์ แก้ววิจิตร กับบทกวีและการแสดงออกของพี่เค้า<br />พี่ๆ นักเขียนอีกหลายท่านที่โลกทัศน์ผมก้าวไปไม่ถึง<br />เสียดายที่พี่กนกพงศ์ จำวันงานผิด จึงเดินทางมาค่ายหลังผ่านไปสองสามวัน (ฮา)<br /><br />ผมนอนในเต้นท์ที่กางริมบ่อน้ำ<br />ตกกลางคืนน้ำค้างกระหน่ำครับ เช้ามาน้ำนองเต็มเต้นท์เลยครับ<br />อาว์ปุ๊เป็นผู้ใหญ่ใจดีที่มีเรื่องราวในชีวิตมากมาย<br />ประสบการณ์การทำงานเขียนอย่างน่าอัศจรรย์<br />ผมได้สนทนาใกล้ชิดอาว์ปุ๊ส่วนหนึ่งเพราะผมเรียนคณะเดียวกับที่ลูกชายอาว์เรียน<br />(ทั้งๆ ที่ผมกำลังจะย้ายหนีมาเรียนอีกสายหนึ่งนั่นแหละครับ)<br /><br />หลังจากวันนั้นแล้ว<br />ผมได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยือนโป่งแยกอีกหน<br />พร้อมกับพี่สาวที่ควบรถปุเลงๆ ไปคารวะพญาอินทรีย์<br /><br />แล้วก็ได้มีโอกาสร่วมงาน 60 ปีที่จัดขึ้นในพื้นที่ของหอศิลป์<br />ศิลปินมากมายร่วมแสดงความเคารพและคารวะ <br />ตั้งแต่สมัยนั้นแล้วที่ผมทราบข่าวการเจ็บป่วยของอาว์ปุ๊<br />โรคไตมาเยือน ทำให้ต้องเดินทางมาฟอกเลือกทุกๆ สามวัน<br />ค่าใช้จ่ายจำนวนมากหมดไปกับการรักษาตัว <br /><br />ทุกคนต่างยินดีเมื่อเห็น<br />ตัวหนังสือของอาว์ปุ๊ออกมาสวิงสวาย<br />บนหน้ากระดาษของมติชนสุดสัปดาห์อีกครั้ง<br />แม้มันอาจจะยากสำหรับการรับสารของผมเช่นเคย<br /><br />แต่ด้วยวันวัยที่ผ่านเลย<br />ผมได้อ่านงานเขียนของอาว์ปุ๊อีกหลายเล่ม <br />แล้วเป็นหลายเล่มที่ชอบพอมากขึ้น <br />ทั้งเสเพลบอยชาวไร่ ใต้ถุนป่าคอนกรีต หนังสือเกี่ยวกับอาหาร<br /><br />ผมอาจไม่ได้ติดตามอ่านงานทุกเล่มของอาว์ปุ๊<br />ไม่ได้เป็นแฟนหนังสือตัวยง ยังไม่ได้อ่าน สนิมสร้อย ที่เป็นงานชิ้นเอกของอาว์ปุ๊<br />แต่การได้รับรู้ชีวิต การทำงน และการต่อสู้เพื่ออาชีพนักประพันธ์<br />แล้วก็ต้องคารวะต่อพญาอินทรีย์แห่งสวนอักษร<br />ที่บัดนี้ ได้บินสูงสู่ฟ้าที่สูงขึ้นไป...<br /><br />...<br /><br />และกางปีกโอบท้องฟ้าแห่งวรรรณกรรมไทย<br />ไปอีกนานเท่านาน<br /><br /><br /><br />ด้วยจิตคารวะต่อพญาอินทรีย์<br />'รงค์ วงษ์สวรรค์<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-1448510001974037045?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-56842862300587528192009-02-16T14:53:00.004+07:002009-02-16T15:00:59.526+07:00<a href="http://s75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/?action=view&amp;current=uvs040614-002-avi043-pola01.jpg" target="_blank"><img alt="Jo" src="http://i75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/uvs040614-002-avi043-pola01.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><object width="315" height="80"><param name="movie" value="http://www.ijigg.com/jiggPlayer.swf?songID=V24C0EC0PB0&Autoplay=0"><param name="scale" value="noscale" /><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.ijigg.com/jiggPlayer.swf?Autoplay=0&songID=V24C0EC0PB0" width="315" height="80" scale="noscale" wmode="transparent"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-5684286230058752819?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-33306504521222882702008-12-26T20:21:00.004+07:002008-12-26T20:40:36.631+07:00หลายครั้งระหว่างนั่งรถไฟสายตะวันออก<br />ผมชอบคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในบ้านแต่ละหลัง<br />ผู้คนที่ผ่านมาเข้ามาในจักษุประสาท<br />แล้วจินตนาการไปเรื่อยว่า เขาเหล่านั้นมีชีวิตกันอย่างไร?<br /><br />บางทีก็นึกถึงเด็กเล็กๆ ที่ชอบโบกมือให้ขบวนรถเสียงดังบนรางเหล็ก<br />มือน้อยๆ ยกขึ้นเหนือหัว พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากอย่างอายอาย<br />เสียงหัวเราะที่ผมไม่ได้ยินปรากฏผ่านภาพเหล่านั้น<br />เด็กๆ เขินและอาย พลางหันไปหัวเราะกับเพื่อนคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ<br /><br />บางทีในวันเหล่านั้น<br />ผมเห็นเด็กหญิงสองสามคนลงไปจากรถไฟ<br />แล้วเดินเรียงหนึ่ง ทำท่าเลียนแบบกัน ก่อนจะหันมาโบกมือให้รถไฟ<br /><br />นานครั้งผมก็นึกถึงสิ่งที่เข้าใจว่าอ่านพบในหนังสือ<br />(เพราะจำไม่ได้จริงๆ) บางเล่มที่กล่าวถึง<br />เด็กตัวน้อยที่วิ่งตามพลางโบกมือให้รถไฟ<br />แล้วในบางวันที่มีเงาของใครบางคนโบกกลับมา<br />มันเป็นวันที่เด็กคนนั้นรู้สึกว่าตนเองโชคดี (^^<br /><br />บนรถไฟขบวนที่ผมนั่งเป็นประจำ<br />ผมไม่รู้ว่ามีใครโบกมือตอบรับมือน้อยๆ เหล่านั้นบ้างหรือเปล่า<br />แต่ในบางที ผมเองก็นึกสนุกอยากเล่นด้วย...<br /><br />เด็กๆ จะมีความทรงจำเช่นไรนะ<br />กับภาพของไอ่อ้วนหน้าโหดสวมแว่นตาโบกมือตอบกลับไป<br />รถไฟอาจเคลื่อนขบวนเร็วเกินกว่าที่เด็กๆ จะเห็นการตอบรับ<br />หรือเด็กๆ อาจมองไม่เห็นเพราะเป็นจังหวะก้มหน้าเขินอาย<br /><br />อย่างไรก็ตาม...หากมันเป็นเรื่องดีก็คงดีน่ะเนอะ<br />ก็บ่นไปเรื่อยอ่ะนะ (^^"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3330650452122288270?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-10615487355341597102008-12-13T20:47:00.002+07:002008-12-13T20:52:58.439+07:00ลมหนาวมาเยือนแล้ว<br />แต่บ้านเมืองยังร้อนรนอยู่<br />คงอีกหลายปีเชียวกระมัง<br /><br />ช่วงนี้ความทรงจำในวันเก่า<br />ไม่ค่อยเล่นงานชีวิต<br />ทั้งๆ ที่มีเรื่องอยากเล่าอีกมาก<br /><br />อย่างไรก็ตาม<br />หนาวนี้<br />มาถึงแล้ว...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-1061548735534159710?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-84625430654567368392008-11-11T18:50:00.002+07:002008-11-11T18:59:51.717+07:00จิตใจของมนุษย์เราเป็นสิ่งเฉพาะตน<br />และที่เรารู้จักว่าคนอื่นเป็นอย่างไร เพราะเราเอาตัวเราเองเป็นตัววัด<br />เหมือนว่าเราเคยเป็นหรือมีสิ่งนี้แล้ว<br />ดังนั้น เราจึงมองคนอื่นจากตัวเรา<br /><br />ไม่มีโจทย์ชีวิตข้อใด, คำถามชีวิต<br />ที่มีคำตอบเป็นปรนัย<br />หนังสือแนว exis ไม่มีแบบอย่าง<br />คือ จบแบบไม่มีคำตอบให้ผู้อ่านคิดเอง<br /><br />เรามีชีวิตเป็นของเราเองไม่สามารถลอกเลียนแบบใครได้<br />ดังนั้นคำตอบที่เราเฝ้าตอบคำถาม<br />ชีวิตก็ไม่มีคำตอบใดที่ผิดหรือถูก<br /><br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-8462543065456736839?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-84731694723529688462008-11-07T09:17:00.004+07:002008-11-07T09:43:36.463+07:00หลายวันก่อนตั้งใจจะไปรับรูปที่ล้างไว้ที่สยาม<br />ลงรถไฟที่ป้ายจอดรถพญาไทเช่นเคย<br />ผู้คนบนรถไฟแน่นเหมือนกับทุกวัน<br />นับตั้งแต่นโยบายนั่งรถไฟฟรีหกเดือนเริ่มมา<br /><br />ผมเดินผ่านร้านค้าเล็กๆ ตรงหัวมุมถนน<br />แวะทักแมวหน้าเปื้อนที่มีปลอกคอ<br />ก่อนจะคิดว่าสถานีสยามนั้นต้องใช้เงินจำนวนเท่าไหร่<br />ขณะเดินขึ้นบันไดสถานี<br /><br />สองสถานีคงราวๆ 20 บาท<br />ธรรมดาผมจะตรงเข้าไปยังหน้าพนักงานเพื่อแลกเงินเหรียญ<br />แต่วันนั้นจำได้ว่าในกระเป๋าพอจะมีเหรียญห้าอยู่หลายเหรียญ<br />ระหว่างมะงุมมะงาหราอยู่หน้าเครื่องขายบัตร<br />ก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น<br /><br />"ขอโทษนะค่ะ ไม่ทราบว่าจะไปลงสถานีไหน?"<br />"ส..สยามครับ" ผมตอบกลับไปอย่างงงงง<br />หญิงสาวคนนั้นยิ้มแล้วพูดต่อว่า<br />"พอดีบัตรนี้เป็นแบบรายวัน แล้วเหลืออีก 95 บาทค่ะ"<br />ผมคิดว่าผมยังคงทำหน้าไม่เข้าใจ<br />"พอดี ไม่ได้ใช้แล้วล่ะค่ะ"<br />พร้อมกับยื่นบัตรโดยสารมาให้<br />ผมโค้งรับแล้วขอบคุณ (อย่างงงงงอยู่)<br /><br />ระหว่างเดินผ่านเครื่องตรวจบัตร<br />ผมหันกลับไปมองหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง<br />ต่างคนต่างยิ้มให้กันแล้ว ผมโค้งขอบคุณเธออีกครั้ง<br /><br />ระหว่างอยู่บนรถไฟฟ้าสองสถานีนั้น<br />ผมคิดว่าจะทำเช่นเดียวกับเธอ<br />ตั้งใจว่าเมื่อลงรถไฟฟ้า<br />แล้วจะส่งต่อให้กับคนแรกที่เดินมาซื้อบัตรที่เครื่อง<br /><br />ผมยืนรอหน้าเครื่อง<br />เมื่อหญิงสาวคู่เพื่อนกันที่เดินมาถึง<br />ขณะที่คนหนึ่งกำลังหยอดเหรียญ<br />ผมตรงเข้าไปบอกกับอีกคนหนึ่งว่า<br /><br />"ขอโทษครับ ไม่ทราบไปลงที่สถานีไหนครับ<br />พอดีในบัตรนี้เหลือเงินอยู่ 90 บาท ผมไม่ได้ใช้แล้วครับ"<br />"เหลือเท่าไหร่นะค่ะ"<br />"90 บาทน่ะครับ"<br />"ไปไม่ถึงอ่ะ" หญิงสาวทั้งสองคนหันหน้ามาพูดพร้อมกัน<br />"ไม่เป็นไรครับ แล้วส่งต่อให้คนอื่นก็ได้ครับ<br />เพราะผมก็ได้มาด้วยวิธีนี้เหมือนกัน"<br /><br />ผมยิ้มให้ขณะที่ยื่นบัตรใบเดิมนั้นให้เธอทั้งสอง<br />แล้วเดินจากมาด้วยใจที่อิ่มพิกล...<br /><br /><br />เรื่องราวหลังจากนั้นอีกยาวและหลากหลาย<br />แต่มันคงไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว<br /><br />(^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-8473169472352968846?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-14529274562565677942008-10-18T09:46:00.002+07:002008-10-18T09:50:20.037+07:00<span style="font-family:lucida grande;">"กองหนังสือล้อมรอบตัวเรา คือ มวลอดีตที่ปะทะกับปัจจุบัน</span><br /><span style="font-family:lucida grande;">แต่มันก็เป็นสะพานเชื่อมโยงอดีตกับปัจุบัน"</span><br /><span style="font-family:lucida grande;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;">รอสส์ แมคโดนัลด์</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-1452927456256567794?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-46241757314628771192008-09-03T10:46:00.002+07:002008-09-03T10:53:01.089+07:00อดทนเรื่องเก่าไว้ ไม่นาน<br />อยู่อยู่เรื่องใหม่พาน หม่นเศร้า<br />รบกวนเช่นเดิมซ้ำ หม่นหมอง<br />ทุกข์ใช่ใจจะเฝ้า บ่นให้มากความ ฯ<br /><br />แท้ทรามเพราะสั่งไว้ ไม่คิด<br />ดีชั่วตัวปกปิด บ่กล้า<br />พูดไปก่อนรู้จริง สิ่งแท้ ก่อนทำ<br />กรรมจึ่งตกต่อข้า ต่ำต้อยใช้งาน ฯ<br /><br />บริหารงานไม่รู้ เรื่องราว<br />ทุกข์จึ่งยิ่งปวดร้าว ก่อกลุ้ม<br />คิดเอาแต่ตนได้ ไม่สน ใครเลย<br />คิดแต่ตนเช่นนี้ อยู่ได้ไม่นาน ฯ<br /><br />กู ทนทำงานอยู่ได้ ไม่ท้อ<br />จะ เหนื่อยเพราะงานพอ อ่อนให้<br />บ้า สั่งไม่สนใจ จึ่งอ่วม เกินทน<br />แล้ว คงหมดอดกลั้น ไม่รั้งอยู่นาน ฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-4624175731462877119?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-87977881599830586342008-08-16T17:29:00.002+07:002008-08-16T17:43:55.015+07:00เธอมองว่าอะไร, ไม่เข้าที<br />ฉันมองที่อะไร, ไม่เข้าทาง<br />เราต่างมองอะไรคนละอย่าง<br />"อะไร" เป็นช่องว่างความเข้าใจ<br /><br />อะไรฉัน อะไรเธอ อะไรกัน<br />ความสำคัญเกี่ยวพันกันตรงไหน<br />เมื่อเรามองต่างมุมต่างกันไป<br />ฉันอะไร เธออะไร ไม่คล้ายกัน<br /><br />เมื่อเรายึด "อะไร" ไว้เหนียวแน่น<br />เรามีแผน คนละแผน คนละฝัน<br />ต่างคาดหวัง "อะไร" ไว้ซึ่งกัน<br />เหมือนคาดหวังหมอกควันอันเลื่อนลอย<br /><br />อาจเพราะเราให้ความหมาย "อะไร" นั้น<br />แล้วยึดมั่นเกาะติดไม่คิดปล่อย<br />ต่างต่อสู้แย่งชิงทิ้งริ้วรอย<br />เป็นสงครามย่อยย่อยของอะไร<br /><br />อะไรฉัน อะไรเธอ แท้แตกต่าง<br />แต่ก็ยังร่วมทางกันไปได้<br />เมื่อยอมรับว่า "อะไร" คือ "อะไร"<br />และเคารพใน "อะไร" ของซึ่งกัน<br /><br />ไม่ว่าเราเรียก "อะไร" ว่า "อะไร"<br />ก็คือนัยความหมายต่างยึดมั่น<br />เมื่อเราพร้อมยอมรับจักเท่าทัน<br />"อะไร" ก็ไม่สำคัญอะไรเลย.<br /><br /><br /><br /><br />*ความแตกต่างมีอยู่เสมอ<br />ไม่สามรถขจัดอัตลักษณ์เหล่านั้นได้<br />ไม่ใช่โดยการกลืนเข้า หรือหลอมรวม หวังให้เป็นหนึ่งเดียว<br />เพราะต่างก็ต้องดำรงอยู่อย่างรู้จักเท่าทัน เคารพ และยอมรับกัน<br /><br />ด้วยสิ่งที่เป็นอยู่ตลอดมา คือ<br />เมืองไทยประกอบด้วยคนหลากหลายชาติพันธุ์เสมอมา.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-8797788159983058634?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-27423778937564295802008-08-02T18:30:00.001+07:002008-08-02T18:38:24.829+07:00มีอะไรให้ทำก็ทำไป <br />ดีกว่าไม่มีอะไรให้ทำกิน <br />ถึงเขาดุด่าว่าให้ได้ยิน <br />ก็เหมือนหินซึมซับและทราบความ <br /><br />มีอะไรให้ทำก็ทำเถิด <br />ปัญหาเกิดให้เราได้ก้าวข้าม <br />เขาบอกว่าให้ทำก็ทำตาม <br />เขาจะล่ามจับขังก็ช่างมัน <br /><br />มีอะไรให้ทำก็ทำได้ <br />หากตั้งใจอดทนทนอดกลั้น <br />มีอะไรหนักหนาเกินฝ่าฟัน <br />จะคว่ำขัน, เดินหน้า มา! มาเลย! <br /><br />ฮ่วย!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-2742377893756429580?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-6170297122414150222008-05-24T20:36:00.003+07:002008-05-24T20:44:35.948+07:00*เขาว่า..งูลอกคราบได้หลายครั้งแต่เปลี่ยนนิสัยไม่ได้ตรงข้ามกับคนที่ปรับตนเอง-ทั้งบทบาท-ลีลา-มีชีวิตใหม่ได้ตลอดเวลา<br /><br />*ลูกเอย.....ชีวิตจริงบางส่วนอาจคล้ายคลึงละครชีวิตที่เคยอ่านจากหนังสือ......เคยดูจากหนังจากทีวีและซี.ดี.ในยุคปัจจุบัน หากแต่ต่างกันตรงที่ว่าละคร เกิดจากการประพันธ์-ตกแต่งบท กำหนดขึ้น ให้คนอื่นอ่านให้คนอื่นแสดงไปตามบทตามเนื้อเรื่องให้คนดูคนอ่านเกิดอารมณ์คล้อยตามไปในเรื่องนั้นๆ จึงมีทั้งเรื่องจริงไม่จริงคละเคล้าปนเปกันไป...คนที่เข้าใจในคนเท่านั้นที่จะสามารถปลุกอารมณ์คนอื่นให้ตื่นได้...ก็อ่านรู้ดูสนุกกันเป็นเรื่องๆไปก็เท่านั้น....การจะเป็นนักคิดนักเขียนที่ดี นอกจากสั่งสมประสบการณ์จากการอ่าน-รู้-ดู-ฟังแล้ว ยังต้องสั่งสมเรื่องราวในชีวิตจริงอีกมากมายทั้งตนเองและอารมณ์ของผู้คนรอบข้างอีกมากมาย....ผู้คนที่ประสบความสำเร็จเรื่องนี้มักเจนจบกระบวนยุทธในศาสตร์ด้านมนุษย์โดยแท้<br /><br />*ในชีวิตจริง...ที่ว่าเสมือนละครโรงใหญ่นั้น...ที่แท้....ไม่มีบท-เนื้อหา-สาระใดที่ใคร-ผู้ประพันธ์คนใดจะบังอาจมากำหนดกฎเกณฑ์-เขียนบทให้ท่องให้เล่นตามอารมณ์ที่เขาปรารถนาได้......ทุกคนต้องคิดเอง-เขียนเอง-เล่นเอง-กำกับเองให้เป็นไปตามบทบาทลีลาแห่งความเป็นจริง....ในชีวิตจริงของบางคนจึงค่อนข้างโหด-โลดโผน-โจนทะยาน-ตื่นเต้นเหมือนแล่นอยู่บนเส้นด้ายเล็กๆตลอดเวลา...หากไม่ระวังก็ค่อนข้างสุ่มเสี่ยงทั้งหญิงทั้งชายกับอันตรายที่มีอยู่รอบด้านในทุกสภาพสังคมฯ<br /><br />*แล้ววันเวลาที่ลูกรอคอยมันก็มาถึง....คือการจบการศึกษาและการได้งานทำ....แล้วลูกอาจพบคำตอบอีกมากมายในชีวิตใหม่จงก้าวเดินด้วยตนเองต่อไปด้วยจิตใจที่เข้มแข็ง-มั่นคง.....ยิ้มสู้.....อย่าท้อแท้-เบื่อหน่ายโดยเด็ดขาด....นี่เพิ่งจะเริ่มต้นในยกแรกของชีวิตเท่านั้น..เมื่อเกิดอาการเหนื่อย-จงพัก-อย่านำตนเองไปเปรียบเทียบกับชีวิตที่สูงกว่าสบายกว่าแต่จงมองลงไปเบื้องล่าง-ในจุดที่ต่ำกว่าจะทำให้เกิดความรู้สึกว่ามีผู้คนอีกมากมายที่ด้อยกว่าแย่กว่ายังสับสนวุ่นวายมากกว่าแย่กว่าในวงจรชีวิตที่ลำบากยากเข็ญยิ่งกว่าอีกมากมาย....แล้วเราก็จะเกิดพลังกายพลังใจที่จักยืนหยัดยิ้มสู้กับสังคมมนุษย์นี้ต่อไปได้…<br /><br />*ขอให้...รักมหา’ลัยเหมือนบ้าน-รักงานเหมือนชีวิต-รักศิษย์เหมือนลูก..การเทียวไปมาทำงานในระยะเริ่มแรก...ก็อาจสนุกกับการพบผู้คนบนรถไฟรถยนต์ที่หลากหลายชีวิตเพราะวงจรฯของเราเพิ่งเริ่มเปลี่ยนแปลง....คงต้องใช้เวลาในการปรับตัวเองอีกนาน....จากที่เคยกินอิ่มนอนอุ่น....กินข้าวร้อนนอนตื่นสาย-อยากกิน-ไป-เรียน-นั่ง-นอน-ตอนไหน-เวลาไหน-ใครไม่เคยว่า-ชีวิตลิขิตเอง-แต่นี้ไปสิ่งที่เคยตามใจตัวเองได้ตลอดมานั้น...กำลังค่อยๆเสื่อมสลาย-ค่อยเจือจางละลายหายไปๆ...<br /><br />*ชีวิตใหม่...จักทำให้ลูกต้องเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่าง....สัญญาณปลุกจากนาฬิกาจักจำเป็นมากขึ้น ค่ำต้องเข้าเช้าต้องออก เสมือนนกน้อยที่ต้องพึ่งพาตนเอง...ดุจเสือที่สู้ทุกท่า-ม้าที่สู้ทุกที่ ...ต้องไปก่อนกามาก่อนไก่....กฎเกณฑ์ใหม่ๆแห่งชีวิตจริงมันค่อยๆเริ่มเข้ามามีบทบาทบีบรัด-บังคับให้เราปรับตัว-ก็ดีนะไขมันที่สะสมไว้มายาวนานจะได้ถูกนำมาใช้ให้มากยิ่งขึ้น<br /><br />*ดูชีวิตคนอื่น-ดูหนังฟังเพลงดูละครแล้วย้อนมาดูตัวเราบ้าง....บางทีก็ได้แง่คิดที่ดีงาม...เพราะผู้อื่น-ผู้ประพันธ์ที่ดีเขามักสอดแทรกคติธรรมแง่คิดไว้เสมอ....บางทีก็ต้องติดตามไปเก็บแนวคิดจากเขามาแก้ไขปรับปรุงพัฒนาชีวิตเราให้มันดีขึ้น.....หนทางที่ต้องก้าวเดินนั้นยังอีกยาวไกลยิ่งนัก...มิได้โรยด้วยกลิ่นกุหลาบที่สวยงามหอมหวลให้ชวนเดินตลอดเส้นทาง...แต่บางเส้นทางเต็มไปด้วยอุปสรรคปัญหาต่างๆมากมายหลายหลาก....ยิ่งมากกว่าในละครชีวิตที่มีผู้คนลิขิตขึ้น...เราต้องพร้อมที่จะเรียนรู้-ต่อสู้มัน-เท่าทันมันตลอดเวลา...ใช้สติปัญญาอันเป็นมรดกที่ล้ำค่าที่มีอยู่ให้คุ้ม-ดีกว่าทรัพย์ภายนอกเป็นไหนๆ<br /><br />*กับชีวิตใหม่-การที่ได้เขียนบทเองเล่นเองกำกับเองนี่มันก็น่าจะดีนะ-ย่อมสุข-สนุกไปกับบทบาทลีลาที่เราใฝ่หามาช้านาน..แต่มันคงต้องอยู่ในขอบเขตฯ เพราะชีวิตหนึ่ง-ยังคงต้องเกี่ยวข้องผูกพันกับอีกหลายชีวิตมากมาย....ด้วยที่มนุษย์เป็นสัตว์สังคมที่ไม่อาจโดดเดี่ยวตัวเองได้....ต้องรู้ที่จะคิด-วางแผน-กำหนดขอบเขตของตนให้เหมาะสมกับสภาพชีวิตของแต่ละคน-บางครั้งเราอาจต้องลดภาระจากสังคมหนึ่งเพื่อไปสู่อีกสังคมหนึ่งที่ใหม่กว่าจำเป็นกว่าอาจดีกว่าที่เคยๆเราก็จำเจมานานก็ได้อย่างสังคมแพร่พันธ์มัลติฯ...นี่ก็สำคัญนะ...ทำให้ได้เรียนรู้จิตตัวเองจิตคนอื่นว่าคิดกันยังไง-มันก็ดี-แต่ต่อไปก็คงมีเวลาให้มันน้อยลงไปแล้วล่ะเพราะงานที่เข้ามา-งานคือชีวิต นะพยายามท่องคาถานี้ไว้เถิดโยม ย.ว.ท. ยิ้มไหว้ทักทาย..งานจักดีเอง<br /><br />*พ่อกับแม่นั้น...ผ่านเส้นทางชีวิตที่ยาวไกลมามาก....ต่างก็รู้สึกเมื่อยล้าควรแก่การพักผ่อน-บางคราวนึกว่าคนอื่นคงไม่ค่อยสนุกกับเรื่องราวของเราแล้ว...ซึ่งเราก็ไม่สนเค้าอยู่แล้ว-แต่ก็คงต้องเดินบนเส้นทางที่เราลิขิตขึ้นต่อไป...ขอเพียงให้ชีวิตมีคุณค่าต่อลูก-มีสุขตามอัตภาพก็เกินพอแล้ว...ดูๆไปเหมือนคนเห็นแก่ตัวนะ...แต่ก็เพื่อความอยู่รอด....จึ่งพ้นจากอุปสรรคนานามาถึงฝั่งวันนี้ได้....บัดนี้...ช่วงชีวิตเก่าๆนั่นเริ่มเป็นอดีต... ทว่า:งาน-ชีวิตใหม่ของลูกกำลังเริ่มขึ้น...ก็ขอเป็นกำลังใจให้ลูกประสบผลสำเร็จในทุกเส้นทางที่ย่างเท้าก้าวเดินไป....เปี่ยมด้วยพลังกาย-พลังจิตที่เข้มแข็ง-มีสุขกับชีวิตใหม่-นะลูกนะ<br /><br />----<br /><br />วันนี้วันคล้ายวันเกิดแม่ครับ<br />ขอบคุณนะครับ พ่อและแม่<br /><br />TT-TT<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-617029712241415022?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-79371666171233303132008-05-22T10:44:00.004+07:002008-05-22T14:02:42.408+07:00วันนี้ออกไปข้างนอกมา<br />ขากลับเดินเข้าที่พัก<br />พบรถเข็นขายข้าวเหนียวปิ้งกลิ่นหอม<br />ผ่านทางมา<br /><br />ที่จริงก็พบร้านรถเข็นเช่นนี้อยู่ทั่วไป<br />โดยเฉพาะข้างถนนในเยาวราชที่ผ่านทาง<br />แต่ชั่วระยะที่กลิ่นหอมปะทะและความทรงจำโลดแล่น<br />เป็นเพียงเสี้ยววินาทีไม่นานนัก<br /><br />เดี๋ยวข้าวเหนียวปิ้งไส้กล้วยและเผือก<br />ขายกันชิ้นละ 5 บาทแล้ว<br />เข้าใจว่าตอนเด็กๆ ถูกกว่านี้มาก<br />(ก็แน่ล่ะ = =")<br /><br />ตอนเด็กๆ ผมชอบกินข้าวเหนียวปิ้งมาก<br />อาจเพราะชอบกินข้าวเหนียวอยู่แล้วด้วย<br />รู้สึกสนุกสนานดี ไม่เหมือนกินข้าวจริงๆ<br />ไส้กล้วยเป็นของโปรด เพราะมันหวานๆ<br />ส่วนกล้วยถั่วดำ หรือเผือก หรือมันก็ยกให้คนอื่นไป<br /><br />ใบตองรมแรงควันถ่าน<br />ข้าวเหนียวกะทิส่งกลิ่นขยายตัวสู่มวลอากาศ<br />ความร้อนในอุ้งมือ จนต้องโยนสลับไปมา<br />ดึงไม้กลัดที่ห้วออก คลี่ใบตองที่แห้งกรอบ<br />เพื่อพบกรุ่นกลิ่นความร้อนตรงหน้า<br />คลับคล้ายคลับคลาว่า<br />หัวข้าวเหนียวปิ้งจะยื่นๆ ออกไปตามทรงของใบตอง<br />ส่วนนั้นจะแห้งกรอบ หรืออาจไหม้ในบางที<br />ผมเละเล็ม ก่อนขบกัดความร้อนในเนื้อข้าวเหนียว<br /><br />ในวงเพื่อน<br />บางคนกัดคำโตแล้วคลายออกทันที<br />เสียงหัวเราะอยู่ในทรงจำเกี่ยวกับข้าวเหนียวปิ้งด้วย<br /><br />แม้ว่าจะมีขายอยู่ตามท้องถนน<br />เข็นผ่านความร้อน เผชิญหน้ากับการส่ายหน้าของผู้คน<br />ร้านข้าวเหนียวปิ้งก็ยังเยอะไป<br /><br />แต่...<br />ผมคิดถึงขึ้นมาเท่านั้นเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-7937166617123330313?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-49247314817631338362008-04-19T22:14:00.003+07:002008-04-19T22:28:27.021+07:00หน้าร้อนครับ...<br />อาบน้ำวันสองสามรอบ<br />แป้งเย็น<br />เป็นผลิตภัณฑ์ชั้นยอดในห้วงเวลานี้ครับ<br /><br />ขอบคุณ<br />แป้งเย็น<br /><br /><br /><br />ป.ล.<br /><br />ร้อนจนเพ้อ (- -"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-4924731481763133836?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-61353519578501764432008-04-10T14:41:00.005+07:002008-04-19T22:12:24.011+07:00ผมเรียนปรัชญาเอ็กซิสเต็ลเชียลิสต์สมัยอยู่ปีสาม<br />จากปากคำของพี่คนหนึ่งที่เดินมาบอกว่า<br />อย่าลืมไปเรียนวิชานี้นะ แล้วพี่คนนั้นก็หายไปจากชีวิต<br />เรื่องราวประหลาด<br />แต่ก็เกิดขึ้นเช่นนั้น<br /><br />ปรัชญากล่าวถึงการเลือกของมนุษย์<br />การกระทำและความรับผิดชอบต่อการกระทำนั้น<br />ความหมายของการกระทำ<br />ที่ทำให้คุณค่าดำรงอยู่<br />ปรัชญานี้มีผลต่อการเลือกดำเนินชีวิต<br />แล้วการให้ความหมายต่อการกระทำหลากเรื่องราวในชีวิต<br /><br />ผมรู้จักกับชาร์ตส์และกามูส์ก่อนเข้าเรียน<br />ผ่านงานเขียนนวนิยายและเรื่องสั้นของทั้งสองคน<br />ผมชอบกามูส์ งานเขียนเขาทำให้เกิดคำถามถกเถียงในใจตนเอง<br /><br />ขณะที่ปรัชญานี้ว่าด้วยการเลือก<br />เสมือนว่ามนุษย์เป็นสถานะเป็นผู้กระทำ<br />ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นไปมาจากการที่มนุษย์เป็นเสรีภาพ<br />มิใช่การมี เพราะเมื่อมีย่อมไม่มี<br />หากแต่มนุษย์เป็นเสรีภาพซึ่งมาพร้อมกับความรับผิดชอบ<br /><br />แต่จังหวะชีวิตของผม<br />กลับเต็มไปด้วยสายลมที่มองไม่เห็น<br />ที่พัดพาความเยือกเย็นและปีติมาในบางโมงยาม<br />เช่นเดียวกับการชักพาของพี่ผู้ผ่านทาง<br /><br />บางครั้งขณะที่โลกหมุนเร็วคว้าง<br />หาที่ยึดเหนี่ยวยากเย็น มึนงงกับสภาวะนิรนาม<br />ผมเลือกที่จะให้ "บางสิ่ง" นำพา<br /><br />บ่อยครั้งที่ผมยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์<br />แล้วบอกตัวเองว่า รถคันไหนมาก็ขึ้นคันนั้น<br />ไม่ใช่ทุกครั้งที่ทำได้จริง<br />แต่หลายครั้งที่เป็นเช่นนั้น<br />มันเหมือนว่า ประตูบางบานเปิดสู่ดินแดนที่นึกไม่ถึง<br />จังหวะชีวิตปรับชัดแล้วนิ่งขึ้น<br /><br />บางที "บางสิ่ง" นั้นเป็นสายลม<br />จากทิศทางที่ถูกเพิกเฉย แล้วเมื่อหันไป<br />เงาไม้ทอดตัวลงบนพื้น หรืออะไรก็ตาม<br />ที่ทำให้ผมถามตัวเองว่า<br />ได้ละเลยกับสิ่งเหล่านั้นไปนานเท่าไหร่แล้ว<br />ชั่ววินาทีนั้นจึงแจ่มชัดและเบิกบาน<br /><br />ไม่นานนี้<br />ขณะที่หนทางตีบตันมากมาย<br />ปรากฏขึ้นตรงหน้า ผมโดดขึ้นรถเมล์คันแรกที่ผ่านมา<br />เพื่อไปในทางเลือกสองสามทางเลือกที่วางไว้<br />เดินอยู่แถวท่าช้างแล้วหยุดอยู่ที่<br />หน้าร้านแบกะดินร้านหนึ่ง<br />หยิบหนังสือบางเล่มติดมือกลับมา<br />หลังจากที่เดินเลยไปแล้วกลับมาอีกหน<br />ปรากฏว่า เหมือนสายลมพัดมา<br /><br />ผมนั่งอยู่บนรถเมล์<br />แล้วกล่าวขอบคุณ "บางสิ่ง" ที่ทำให้หยิบหนังสือเล่มหนึ่ง<br />มันช่วยทางตีบตันหนึ่งของเวลานั้นหายไป<br />ข้อมูลในหนังสือสามารถเดินในงานได้<br /><br />ผมเขียนเรื่องนี้<br />เพราะ "บางสิ่ง" นั้น ไม่รู้ว่าเรียกว่าอะไรดี<br />บางทีอาจเป็นพระเจ้า หรือพลังงานบางอย่าง<br />หรือสายลมที่พัดผ่าน หรืออะไรก็ตาม<br />กล่าวทักทายและยิ้มให้<br /><br />ผมยังเชื่อมั่นในมนุษย์<br />ต่อการกระทำและการเลือก<br />ไม่ว่าคำตอบที่แน่ชัดต่อสายลมที่มองเห็นนั้นจะเรียกว่าอะไร<br />ก็ต้องขอบคุณในโมงยามเช่นนั้นจริงๆ<br /><br />จำประโยคขึ้นต้นและลงท้าย<br />เรื่องฟอร์เรสท์ กัมพ์ ได้ไหมครับ?<br />ผมจำไม่ได้ชัดเจนหรอก...<br />แต่ในทำนองว่า<br />เราควรปล่อยชีวิตให้เป็นไป<br />หรือเลือกที่จะทำมันเอง<br />ไม่มีคำตอบหรอกครับ<br /><br />ไม่ว่าขนนกจะตกลงบนเท้าของเราหรือไม่ก็ตาม<br /><br /><br />....<br /><br />ไม่ได้เขียนนาน<br />เขียนไม่รู้เรื่องตามเคย (- -"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-6135351957850176443?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-62938397433622467972008-03-20T19:13:00.002+07:002008-03-20T19:24:34.365+07:00ไม่ได้ปิดเทอมนานหรือยังครับ?<br /><br />ทำไมในระบบการศึกษาถึงมีการหยุดพัก<br />ระหว่างภาคการศึกษานะ...<br /><br />ปิดเทอม, เราทำอะไรกันบ้างนะ<br />อ่านมานีมานะล่วงหน้า<br />วิ่งเล่นบ้านเพื่อน<br />ออกไปเล่นน้ำสงกรานต์<br />นอนเหงื่อตกหน้าพัดลม<br />แล้วรอให้น้ำมะพร้าวมาสอยมาแช่เย็นสักที<br />ในฤดูร้อน<br /><br />เหมือนใครบางคน<br />เคยให้เหตุผลว่า<br />มาเรียนหน้าร้อน<br />เดี๋ยวมันจะบ้า<br />เมืองไทยมันร้อนไป<br /><br />แต่น่าจะเป็นเรื่องของจังหวะมากกว่า<br />เขียนหนังสือมีเว้นวรรค<br />เล่นดนตรีมีห้องว่าง<br />สิ่งที่รักษาให้ทั้งหมดสมดุลย์<br /><br />หากมันเป็นเรื่องของจังหวะ<br />คนที่ควบคุมจังหวะได้<br />ตงมีเสียงเพลงที่อยากได้ยินกล่อมหูกระมัง<br /><br />ปิดเทอมแล้ว<br />หาสักบ่าย<br />คุยกับตัวเองบ้างนะครับ<br /><br /><br />ป.ล.<br />ส่วนผม...<br />ยังต้องใช้กรรมต่อไป (^^"<br /><br />เย้!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-6293839743362246797?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-77597709128415821282008-02-29T16:25:00.004+07:002008-12-12T01:50:00.700+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/R8fSDhwckNI/AAAAAAAAABw/K5R4pDfJlcI/s1600-h/toon.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172333655101313234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/R8fSDhwckNI/AAAAAAAAABw/K5R4pDfJlcI/s320/toon.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/R8fRkxwckMI/AAAAAAAAABo/58LVMQgSgBc/s1600-h/toon.jpg"></a><div><br /><br /></div><div></div><div><br /><br /></div><div></div><div><br /> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>ผมวาดรูปนี้สมัยที่ยังทำงานประจำ</div><div>นั่งหันหน้าเข้าผนังรองานมาหา</div><div>โดยไม่มีการสื่อสารกับโลกนอกที่ทำงาน</div><div>ไม่ได้นั่งหน้าคอมพิวเตอร์เหมือนทุกวันนี้</div><div><br />ผมจึงสนทนากับตัวเอง</div><div>ผ่านการวาดการ์ตูนเล่น</div><div>เจียดเงินเดือนไปซื้อสี กระดาษ ปากกา</div><div>หลังจากห่างหายจาการวาดรูปมานาน</div><div>กระดาษและสีหมดเปลืองไปกับหน้าตาเหยเก</div><div>ของตัวการ์ตูนที่วาดไม่เสร็จ</div><div> </div><div>บ่อยครั้งที่เข้างานตั้งแต่แปดโมงเพื่อออกจากที่ทำงาน</div><div>หลังสองทุ่มโดยไม่มีงานทำเลย </div><div>การแกร่วอยู่บนโต๊ะขนาดเล็กกว่าหนึ่งช่วงแขน</div><div>ทำเอาผมต้องไปเข้าห้องน้ำบ่อยๆ</div><div> </div><div>เปล่าครับ... ไม่ได้เป็นชำรั่วครับ </div><div>แต่หน้าห้องน้ำมีหน้าต่างครับ</div><div>หน้าต่างที่ขวางกั้นด้วยซี่กรงเหล็ก</div><div>แต่มันพาสายตาผมออกไปไกลโพ้น</div><div>ถึงขอบฟ้าเหนือหลังคาบ้านเรือนแถวนั้น</div><div> </div><div>ช่วงเวลานั้น</div><div>ผมมีความสุขกับการได้จินตนาการว่า</div><div>คนในหลังตาบ้านนั้นทำอะไรกัน</div><div>สนทนาเรื่องอะไร แดดข้างนอกจะร้อนไหม</div><div>ลมพัดผิวกายจะเป็นอย่างไร</div><div>เพราะผมอยู่ในอากาศจำลองของเครื่องปรับอากาศทั้งวัน</div><div> </div><div>ผมวาดการ์ตูนภาพนี้เพื่อหวังส่งหาใครต่อใคร</div><div>แต่เมื่อวาดแล้วก็พบว่า </div><div>ชื่อบนจ่าหน้าซอง</div><div>คงเป็นชื่อของผมเอง</div><div> </div><div>โลกข้างนอกเป็นอย่างไรบ้างนะ?</div><div>สวยงาม เร้นลับ หรือกว้างไกลแต่ไหนกัน</div><div>คำตอบไม่มีสำหรับผู้ไม่เคยออกเดินทาง</div><div> </div><div>เย็นวันที่เดินออกมา</div><div>สายลมพัดแรงปะทะใบหน้า และผิวกาย</div><div>ไม่รู้ว่าทายทัก</div><div>หรือเยาะหยัน...</div><div> </div><div>โลกภายนอกกรอบหน้าต่างนั้น</div><div>คำถามที่ต้องพานพบคำตอบเอง</div><div> </div><div><strong>ป.ล.</strong></div><div>ผมใกล้เดินเข้าดินแดนแขวนคอแล้ว </div><div>ต้องเผชิญหน้ากับความจริงนอกโลกเสมือน กัน</div><div>เย้ เย้</div><div>มีความสุขตามอัตถภาพนะครับทุกท่าน</div><div>จนกว่าจะถึงวันนั้น</div><div>แล้วพบกันจ้า</div><div> </div><div>(^^</div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-7759770912841582128?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-35877309421706225732008-02-08T17:36:00.001+07:002008-02-08T17:46:57.323+07:00ผมชอบเพลงนี้มากเลย<br />สมัยเด็กๆ ไม่ได้ทราบซึ้งนัก<br />แต่มาฟังช่วงวัยรุ่น<br />ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ<br /><br /><embed src="http://media.imeem.com/m/kT4y2PfPVU/aus=" width="300" height="80" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br />วันนี้คิดถึงพี่แจ้<br />เลยไปรื้อมาหาฟัง<br /><br />เทศกาลมาเยือนสม่ำเสมอ<br />ปีใหม่ ตรุษจีน<br />แล้วเดี๋ยวก็จะวาเลนไทล์<br />ของขวัญมากมายที่ไม่อาจหามาให้ได้<br /><br />ของขวัญจะมีค่า<br />เมื่อมันได้ใช้คุณค่าในตัวมัน<br />ในกล่องสุดท้าย<br />ที่เธอจะเปิดเมื่อยามนั้น<br />ผ้าผืนน้อยกลับยิ่งล้ำค่านัก<br /><br />ขอให้มีเรี่ยวแรงนะเธอ<br />ฉันก็จะพยายามล่ะ<br /><br />(^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3587730942170622573?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-19177446670838992082008-01-01T00:19:00.000+07:002008-01-01T00:32:18.020+07:00ผมเริ่มต้นปีใหม่ด้วยการ<br />วิ่งเข้าห้องน้ำพร้อมหนังสือการ์ตูน รถด่วน999<br />ขับถ่ายบางสิ่งออกจากร่าง<br />แล้วอาบน้ำ แปรงฟัน<br /><br />เปล่าครับ....<br />ไม่ได้ถือฤกษ์ยาม<br />หรือสร้างสัญลักษณ์อย่างไร<br />เพียงแต่เป็นเช่นนั้น<br /><br />กิจกรรมข้างต้น<br />เสร็จสิ้นก่อนเสียงพลุจางหายเสียอีก...<br /><br />การข้ามวันอีกหนึ่งวัน<br />ที่มีเสียงพลุเฉลิมฉลองให้<br />บางสิ่งยังคงเดิม ไม่ต่างออกไป<br />อย่างน้อยคงเป็นโอกาส<br />ให้ทบทวนและก้าวต่อไป<br /><br /><a href="http://s75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/?action=view&amp;current=967efe15.jpg" target="_blank"><img alt="Photobucket" src="http://i75.photobucket.com/albums/i309/sukkunsi/967efe15.jpg" border="0" /></a><br /><br />ในเมื่อคนทำสิ่งเลวร้ายยังกระทำอยู่ทุกวัน<br />แล้วทำไมเราจึงต้องหยุดทำความดีด้วยเล่า?<br /><br />ขอให้มีเรี่ยวแรง<br />ทำสิ่งที่รักและศรัทธาต่อไปครับ<br /><br />(^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-1917744667083899208?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-27474717601735585652007-12-08T21:02:00.000+07:002007-12-08T21:32:47.938+07:00โฆษณา คือ การพูดทุกอย่าง แต่ไม่ทั้งหมด ใช่ไหม?<br />ช่วงนี้โฆษณามาติดพันในหัวเยอะเหลือเกิน<br /><br />ทั้งเรื่องตลกกับความโง่ของผู้หญิง เหมือนที่<br />นพ. โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์เขียนไว้ใน way magazine<br />ที่จริงมันก็มีมาอยู่นานแล้ว แต่พออ่านแล้วก็เหมือนชัดเจนขึ้น<br />ทำให้ยิ่งดูยิ่งเห็นบ่อยๆ<br /><br />คุณหมอยกตัวอย่างเครื่องสำอางค์ที่ใช้แป้งตบหน้าตัวเอง<br />จนหน้าหงายเพื่อจะได้ดูสวย หรือผู้หญิงที่ตรงรี่เข้าไปต่อว่า<br />พ่อของแฟนที่หน้าอ่อน (เพราะกินอาหารเสริม) และผู้หญิง<br />ที่ทอดไข่ดาวโดยไม่ใช้ตะหลิวและพยายามเทไข่ดาวลงในจาน<br />แต่ไข่ดันไปติด เธอจึงโยนกะทะทิ้งแทน<br /><br />เมื่อกลับมาดูทีวีเสียเอง<br />เจอโฆษณา สาวผมสวยที่มีหนุ่มมาขอถ่ายรูป<br />แล้วเพื่อนๆ อุทานกันว่า<br />"ว๊าย ทำได้ไงอ่ะ หนุ่มกรุงเทพฯ ขอถ่ายรูป"<br />เอาเข้าไป...<br />สวยทีต้องมีมาตรฐานมาจากเมืองหลวงซะงั้น<br />แล้วสาวต่างจังหวัดมีหมุดหมายไว้ที่หนุ่มกรุงเทพฯ เท่านั้นเรอะ?<br /><br />โฆษณาช่างรายล้อมตัวเรามากขึ้นทุกขณะ<br />บางครั้งก็มาแบบไม่รู้ตัว...<br />และผ่านไปแบบไม่รู้ตัว<br />ทิ้งไว้แต่โลกทัศน์ตกค้างบางประการในสังคม<br /><br />ยินดีต้อนรับสู่ฤดูกาลหาเสียงเลือกตั้งนะครับ<br />(^^"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-2747471760173558565?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-32176579266252877252007-11-27T22:35:00.000+07:002007-11-27T22:42:51.377+07:00แต่ เย้ ดูคล้ายมิยาซากิด้วย<br />ดีใจ (^^<br /><br /><br /><a title="MyHeritage - free family trees, genealogy and face recognition" href="http://www.myheritage.com/collage" target="_blank" alt="MyHeritage - free family trees, genealogy and face recognition"><img style="WIDTH: 375px; HEIGHT: 482px" height="574" src="http://www.myheritagefiles.com/I/storage/site1/files/47/73/62/477362_672147b063c474chyvo186.JPG" width="500" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3217657926625287725?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-34027388393693861622007-11-19T21:15:00.000+07:002007-11-19T21:20:06.813+07:00อ่า...ยังรอดตายอยู่ครับ<br />แต่ไม่รู้ว่าจะอีกนานแค่ไหน<br /><br /><br />(^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3402738839369386162?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-53317674861032415762007-10-16T09:19:00.000+07:002007-10-16T11:45:15.151+07:00ทั้งๆ ที่ไม่ใช่หน้าร้อนแล้ว...<br />แดดโลมเลียไปทั่วบรรยากาศสายตามองเห็น<br />ในวันหนึ่งกลางเดือนกันยนยน ฝนทยอยมาทายทัก<br />เกือบทุกเย็นในสัปดาห์ที่ผ่านมา<br />ขนมหวานที่ต้องถึงท้องครั้งล่าสุด เป็นขนมกล้วยที่ทำเอง<br />วันนี้คิดถึง...อะไรหวานๆ เย็นๆ<br />คิดถึง...ไอติม!!!<br /><br />จำไม่ได้แล้วว่าไอติมประเภทแรกๆ ที่ได้ลิ้มเป็นแบบไหน<br />แต่ความทรงจำคลับคล้ายว่า ถ้าเป้นสมัยเด็กๆ แล้ว<br />ไอติมที่ได้กินน่าจะเป็นไอติมแบบเสียบไม้แบนๆ<br />ที่มาพร้อมกับเสียงกระดิ่ง คนขายไอติมแบกถังไอติมขึ้นบ่า<br />เดินสั่นกระดิ่งร้องขานมาตามซอย ผมวิ่งหน้าตื่นออกไปยืนริมรั้ว<br />แล้วระร้าระรังว่า พ่อกับแม่จะว่ายังไง?<br />ก่อนวิ่งบรื้อไปเกาะมองถังไอติมใบนั้นที่ริมรั้ว<br /><br />ถังใส่ไอติมสมัยนั้น ทำจากไม้ เข้าใจว่าเป็นหวายสานกัน<br />เป็นทรงใว้ใส่ถังที่บุไว้ด้วยโฟมเพื่อรักษาความเย็น บางทีก็ใส่เกลือไว้รอบๆ ด้วย<br />ถังทรงกระบอกใส่ไอติมไม่ได้มากแท่งนัก ตอนนั้นน่าจะมีแต่รสกะทิ ถั่วดำและรวมมิตร<br />ผมชอบความรู้สึกขณะที่มุดหน้าเข้าหาถังไอติมที่เพิ่งเปิดฝาออก<br />ไอเย็นลอยขึ้นมาปะทะใบหน้า ไอติมแท่งละลานตาตรงหน้า<br /><br />ความทรงจำกับถังไอติมไม่นานนัก เพราะต่อมาพัฒนาการเดินทางมาถึง<br />รถเข็นขายไอติมก็มาเยือน เสียงกระดิ่งยังดังกริ๊ง กริ๊งเช่นเคย...<br />รถเข็นขนไอติมมาเยือนได้มากขึ้น ไม่รู้ทำไมว่าคนขายไอติมที่เคยพบนั้น<br />ส่วนใหญ่เป็นชายสูงอายุสำหรับผม (แน่ล่ะ สมัยนั้นผมกี่ขวบเชียว)<br />เขามักทักทายด้วยประโยคว่า "จะกินอะไรล่ะ"<br /><br />รถเข็นแตกต่างออกไปตรงที่ผมมักปีนไปได้ไม่ถนัดนัก<br />แต่ความรู้สึกชมชอบในไอเย็นจากถังยังไม่เสื่อมคลาย รสชาติมีมากขึ้นกว่าเดม<br />มีทั้งรสข้าวโพด รสกะทิ รสรวมมิตร รสถั่วดำ รสนม รสกะทิที่มีเคลือบแข็งสีน้ำตาล<br />ซึ่งเป็นรสชาติที่ผมนิยมเป็นที่สุด เวลากินทีไรจะเล็มดูดเจ้าเคลือบแข็งๆ<br />จนส่วนที่เป็นกะทิ เริ่มละลายจึงต้องระวัง<br />เพราะพอเคลือบแตกไอติมก็พลอยจะหลุดหล่นทุกที<br /><br />คิดถึงไอติมกะทิรสชาติแบบนั้นอีกจริง<br />สมัยนั้นที่จังหวัดผมมีขาย จำได้อยู่สองยี่ห้อคือ ไอติมกวางทอง กับไอติมกรุงทอง<br />แม้ไม่มีไม้แดง แต่ในวันร้อนแดดโลมเลีย<br />มันเป็นสวรรค์จริงๆ ครับ<br /><br />นอกจากนี้...<br />โตขึ้นมาอีกหน่อย<br />ก็มีรถขายไอติมแบบตักและใส่ขนมปัง<br />มาตระเวนขาย<br /><br />วุ้ย! อยากกินไอติมอ่ะ...<br /><br /><br /><strong>ป.ล.</strong><br /><br />ขี้เกียจเขียนต่อ เขียนทิ้งไว้นานแล้ว<br />จบเลยดีกว่า<br />ไว้คิดถึงไอติมอีกแล้วจะมาใหม่...<br />(^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-5331767486103241576?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-91361196058635771082007-09-28T12:22:00.000+07:002007-09-28T12:50:43.444+07:00หลังจากฝนห่างฟ้าไปช่วงหนึ่ง<br />ผมเข้านอนเมื่อเริ่มเข้าวันใหม่<br />ตื่นนอนมาพบกับสายฝนนอกหน้าต่างห้อง<br />อากาศเย็นยะเยือกของรุ่งเช้า...<br />ข่าวก่อนนอนยังเป็นชีวิตจริงของผู้คน<br /><br />ผู้เสียชีวิตไปแล้วจากข่าวสาร<br />สิบกว่าคน นับรวมทั้งพระสงฆ์และประชาชน<br />ที่ออกเดินมาบนท้องถนน<br />ความตายรอบเจดีย์<br />สถานที่ทางศาสนา<br /><br />ตื่นมาพบกับข่าวเช้า รัฐบาลพม่ายอมรับว่า<br />มีการใช้ความรุนแรงในการปราบปรามการชุมนุม<br />(แน่ล่ะ ภาพข่าวปรากฏออกมามากกว่าปี1988 นี่หน่า)<br />นักข่าวชาวญี่ปุ่นเป็นชาวต่างชาติคนแรกในกรณีนี้<br />รัฐบาลพม่าอ้างว่า ได้ประกาศให้เวลาในการสลายการชุมนุม<br />สิบนาทีก่อนที่จะยิงกระสุนจริงในการสลายการชุมนุม<br />ใครจะรู้ว่า มันคือการยิงขึ้นฟ้าหรือยิงเข้าใส่ฝูงชน<br />ก็ในเมื่อมีคนล้มตายด้วยคมกระสุนแล้ว<br /><br />ข่าวจากฝ่ายผู้ชุมนุมกล่าวว่า ทหารจะตรงเข้าค้นตัวทุกคน<br />ว่ามีอุปกรณ์ในการบันทึกภาพใดๆ หรือไม่ ทั้งโทรศัพท์และกล้องถ่ายภาพ<br />หากพบว่าใครมีสิ่งเหล่านี้ จะได้รับการทุบตีอย่างหนัก<br /><br />เสียงบรรยายในจอเหลี่ยมยังบรรยายไปเรื่อยๆ<br />ภาพนิ่งหลายภาพค่อยๆ เลื่อนเข้าสู่คลองจักษุ รองเท้าแตะสีเหลืองกับกองเลือด<br />พระสงฆ์กับกองเพลิง เปลวไฟและผู้คน ช่างภาพที่ล้มลงใกล้กับทหารรายหนึ่ง<br /><br />การเมืองช่างซับซ้อน<br />การคาดหวังต่อการตัดสนใจของรัฐบาลบ้านเรานั้นคงยากเย็น<br />แต่ อ. โคทม อารียา ได้กลาวว่า<br />บ้านเพื่อนข้างบ้านไฟไหม้ เราจะบอกว่าไม่มีผลต่อบ้านเรานั้นเเป็นไปไม่ได้หรอก<br /><br />ฝนยังคงโปรยปรายในเดือนกันยายน...<br /><br /><strong>ป.ล.</strong><br /><br />"...พุทธศาสนาที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่โบสถ์ ไม่ได้อยู่ที่จีวร แต่อยู่ในใจ<br />เพราะฉะนั้นตราบใดที่มีสันติภาพ<br />เราก็แน่ใจได้ว่าวันหนึ่งพุทธศาสนาจะงอกงามในใจคน<br />สันติภาพที่เกิดขึ้นอาจจะหมายถึงการกดขี่บีฑาชาวพุทธ<br />และกิจกรรมทางพุทธศาสนา<br />แต่มันไม่สามารถจะทำลายวัดหรือพุทธศาสนาในใจได้..."<br /><br />ท่านติช นัท ฮันห์<br />อ้างจาก นิตยสาร way ฉบับที่ 10 หน้า 35<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-9136119605863577108?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-33820379973489863102007-09-19T13:15:00.000+07:002007-09-19T13:34:44.735+07:00คัน คันในจมูกแล้ว<br />ชอบแคะขี้มูกกันบ้างไหม?<br /><br />ตื่นเช้ามาในเมืองหลวง<br />ค่ำคืนที่เงียบสงบเพาะฝุ่นละอองขึ้นภายในโพรงนั้น<br />ตื่นมาคันยุบยิบ...<br /><br />บางครั้งสามัญสำนึกสุภาพยังอยู่<br />ก็ทำเพียงแต่ถูนิ้วชี้ไปกับจมูก<br />ให้เกิดเสียงฟื้ด ฟัด พอกล้อมแกล้มไปได้<br /><br />แต่บางครั้งมันไม่เพียงพอนี่สิ<br />นิ้วต่างๆ ทยอยกันยัดทะนาน<br />เข้าสู่ปลายอุโมงค์แคบแคบสองทางนั้น<br /><br />ควานหาแหล่งกำเนิดของความคัน<br />แล้วบดขยี้มันก่อนลากมันออกมาให้โดนแสงย่อยสลาย<br />บางคนอาจตบตีบีบปั้นเป็นรูปทรงก่อนเขวี้ยงทิ้งไป<br /><br />ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบแคะขี้มูก<br />ระหว่างชอนไชนิ้วเข้าไป<br />แล้วได้พบกับบางสัมผัสหยุ่นนั้น<br />การได้จิกและพามันออกมาจากร่างกาย<br />แทบจะเป็นความสุขอย่างหนึ่ง<br /><br />"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตรูจะตามล่ามัน!!!"<br /><br />แต่ในหลายๆ ครั้งนั้น<br />ผมมักลืมว่า ผมไม่ได้ตัดเล็บ<br />ความสนุกเพลิดเพลินสะดุดกึก<br />เมื่อปลายเล็บสัมผัสกับผิวอ่อนนุ่มภายใน<br />เล็บจิกหวังเพื่อลากแหล่งของความคันออกมา<br />ผลที่ได้กลับเป็น ความเจ็บปวดที่ฉีดขึ้นตามโพรงจมูก<br />ยิ่งหากผมออกแรงมากในความลุ่มหลงต่อการแคะขี้มูก<br />เส้นเลือดฝอยภายในออกแตกออก<br />ถึงตอนนั้น...กิจกรรมก็หยุดลง<br /><br />บางทีเราก็สนุกสนาน<br />อยู่ในความคิดของตัวเอง<br />โดยไม่ได้คิดว่าเรื่องราวจะดำเนินไปถึงจุดไหน<br />หลงลืมไปว่า ปลายเล็บของเราแข็งและคม<br />จนเมื่อมาสำนึกเสียใจ<br />ในการกระทำ มันก็ไม่ได้ทันแล้ว...<br /><br />หากยังคิดจะแคะขี้มูกต่อไป<br />อย่าลืมตัดเล็บนะครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3382037997348986310?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-19982662214807206802007-09-11T20:06:00.000+07:002007-09-11T20:13:26.853+07:00กันยาอีกแล้ว...<br />ฝนตกลงมาทุกเย็น<br /><br />กว่ากันยายนจะผ่านไป<br />กระสุนจะพุ่งผ่านร่างคนอีกกี่คนนะ<br />อัฟกานิสถาน อิรัก ตะวันออกกลาง<br />ยุโรปปตะวันออก เอเซียกลาง<br />ภาคใต้ของรัฐไทย...<br /><br />ฝนไม่อาจชะ<br />เรื่องราวใดๆ<br />ให้มีวันคืนที่เงียบกระสุนลง ?<br /><br />กว่าเดือนกันยายนที่น่าหวาดกลัว<br />จะผ่านพ้นไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-1998266221480720680?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-71777022486961320032007-08-16T22:49:00.000+07:002007-08-17T10:57:16.288+07:00เมื่อสักปลายเดือนที่ผ่านมาและต้นเดือนนี้<br />มีการเปลี่ยนแปลงผังรายการโทรทัศน์ทางช่องเก้า อสมท.<br />รายการสารคดีที่ติดตามอยู่เปลี่ยนจากวันเสาร์ตอนประมาณสิบโมง<br />ไปอยู่วันศุกร์ในเวลาบ่ายโมง...<br /><br />เปล่าหรอกครับ ไม่ได้มาบ่นเรื่องการปรับผัง<br />ถึงแม้จะรู้สึกในใจอยู่ก็เถอะว่า แล้วใครจะได้ดูรายการนี้กัน...<br /><br />กระนั้นช่วงที่มีการเปลี่ยนเวลาของรายการสัปดาห์แรกๆ<br />ผมยังติดตามชมอยู่ เพราะเรื่องราวที่ยังไม่จบของสารคดีเกี่ยวกับ<br />นักเดินเรือในมหาสมุทรหลายท่าน ทั้งแมคเจลแลน และกัปตันคุก<br />เรื่องราวประเภทนี้ ชอบนัก (^^<br /><br />ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน?<br /><br />อาจเพราะในยุคสมัยที่ผมเติบโตมา<br />เรื่องราวการออกเดินทางค้นพบโลกใหม่นั้น<br />ช่างเกิดขึ้นยากเย็น...<br />ผมเกิดในยุคสมัยที่หลายคนเชื่อว่า<br />แผ่นดินทุกผืนบนโลกถูกค้นพบหมดแล้ว<br />การประดิษฐ์สิ่งประดิษฐ์พลิกโลกชิ้นล่าสุด คืออะไร<br />ความรู้ของผมไม่ได้รับการบัญญัติใหม่เลย...<br />คอมพิวเตอร์หรือเปล่านะ? หรือนาโนเทคฯ?<br />หรือ การสร้างแกะดอลลี่กัน?<br /><br />ผมชอบเรื่องของการเดินเรือ<br />ทั้งที่ในชีวิตจริงไม่เคยนั่งเรือออกไปเกินสองชั่วโมงจากชายฝั่งเลย<br />ชอบดูเรื่องราวของผู้คนที่เปี่ยมศรัทธาในสิ่งที่ตนเองเชื่อมากขนาดนั้น<br />ศรัทธาในพระเจ้า และความฝันของตนเอง<br />หลายครั้งกลางทะเลที่เวิ้งว้าง เส้นทางการเดินเรือที่ไม่มีใครเคยไปถึง<br />โลกในแผนที่มีเพียงการสันนิษฐาน<br />และเขียนถึงดินแดนที่พวกเขาเดินทางผ่านมาแล้วร่วมเดือน<br />พวกเขาเผชิญหน้ากับโลกที่ไม่มีใครรู้จัก...<br /><br />แถมการเผชิญหน้ากับโรคร้ายในสมัยนั้น<br />อย่างลักปิดลักเปิด ขาดวิตามินจนคร่าชีวิตผู้คน<br />ทั้งๆ ที่รู้ว่าสุ่มเสี่ยงขนาดนั้น การเดินทางก็ยังเกิดขึ้น<br />ภาพในสารคดีบางตอน<br />เมื่อลูกเรือสิ้นหวังถึงที่สุด พวกเขาถึงกับวางแผนก่อกบฎ<br />และยึดเรือเสบียงจากไป...<br /><br />แมคเจลแลนเดินเรือมุ่งลงใต้<br />เพื่อไปสู่เส้นทางการพิสูจน์ว่า โลกมีสัณฐานกลม<br />ฤดูหนาว ทะเลคลั่ง คำสาปศรัทธาสิ้นสูญ<br />แต่พวกเขาก็ได้พบกับปรากฏการณ์ที่เชื่อว่า<br />เซนต์มาเยือนและนำทางพวกเขา<br />แม้ต่อมาได้มีการพิสูจน์แล้วว่า เป็นแสงใต้<br />และปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์<br />ที่เกิดขึ้นบริเวณท้องทะเลแถบขั้วโลกใต้<br /><br />ความตายเกิดขึ้นทุกวัน<br />แต่เมื่อมันปรากฏในประวัติศาสตร์<br />ความตายนั้น คือบันทึก และหมุดหลักในเส้นทางของมนุษย์<br /><br />แมคเจลแลนและกัปตันคุกต่างล้มหายบนเส้นทางที่เขาฝัน<br />ชื่อของบางคนเท่านั้นเป็นที่จารึก แน่นอนว่ามากมายกว่ามากมาย<br />สิ้นสูญไปโดยไม่มีใครจดจำได้<br /><br />โจรสลัด แตกต่างอย่างไรกับผู้คนจากรัฐ<br />เขาออกเดินทางแสวงหาเรื่องราวต่างๆ บนท้องทะเลเฉกเช่นกัน<br />ผมชอบอ่านการ์ตูน หลายคนอาจจะรู้แล้ว<br />เคยอ่านเรื่อง วันพีซ แล้วทราบซึ้งนักหนาถึง<br />ความใฝ่ฝันจะเป็นโจรสลัดของลูฟี่<br />(แม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้อ่านต่อมานานแล้วก็เถอะ)<br /><br />ในท้องทะเล...<br />ผู้คนต่างล้มหายไปจากร่องรอยของการจาริกบนโลก<br /><br />ความฝันของผม<br />ผมบอกตัวเองอยู่ในใจ คงเช่นเดียวกับหลายคน<br />แต่เมื่อมองย้อนไปคล้ายอกกลัดขัดขืน<br />เกือบห้าปีแล้วจากวันที่คุยกับเพื่อนคนหนึ่ง<br />ผมไม่รู้ว่า มันจะจำได้ไหม?<br />แต่เส้นทางที่มันเลือกชัดเจนและปรากฏขึ้นมากกว่าผม<br />ได้ข่าวว่านิทรรศการผลงานกำลังจะเกิดขึ้น<br />ขณะที่ผมยังเขียนทุกอย่างในพื้นที่สาธารณะเช่นนี้<br /><br />ท่ามกลางทะเลที่เวิ้งว้าง เส้นทางที่ไร้แผนที่บ่งบอกล่วงหน้า<br />ผมหวังว่า ผมคงไม่หมดเรี่ยวแรงในความฝัน<br />ที่จะทะยานสู่ท้องทะเล มุ่งสู่เสรี<br />อาจเป็นดังโจรสลัดที่รัฐไม่ปรารถนา<br />แต่มีชีวิตท่ามกลางลมปะทะหน้า แสงแดด คลื่นโถมทั่ง<br />และศรัทธาที่ยังทำให้ความฝันดำรงอยู่ต่อไป...<br /><br /><br /><br /><br /><br />บันทึก ณ คืนหนึ่งในมหานครเดิม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-7177702248696132003?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-63496655223695067712007-07-25T22:38:00.000+07:002007-07-25T23:40:15.957+07:00ผมเพิ่งตากผ้าเสร็จ...<br /><br />อากาศแปรปรวนไปทุกวัน โอกาสซักผ้าก็น้อยลง<br />พรุ่งนี้มีธุระต้องออกไปข้างนอกแต่เช้า ทำให้ความจำเป็นกระซิบบอก<br />กว่าจะได้ออกไปซักผ้าก็ปาไปสามทุ่มกว่าแล้ว<br /><br />ออกไปซักผ้า...<br />ใช่ครับ ไม่ได้ซักมือแน่เองหรอกครับ<br />ใต้หอพักมีเครื่องซักผ้าตั้งเรียงกันอยู่สี่เครื่อง<br />ฟนึ่งในนั้นเสียมาสองสามอาทิตย์แล้ว ป้ายบอกรอซ่อมยังอยู่เช่นเดิม<br />เครื่องซักผ้าใช้เวลาประมาณสี่สิบ ห้าสิบนาที<br />ในการหมุนไป หมุนมา<br /><br />เพราะอากาศแปรปรวน<br />บ่ายวันนี้ พายุฝนกระหน่ำพร้อมเสียงคะนองของฟ้า<br />ผมหมุนบานเกล็ดป้องกันฝนสาดเข้าห้อง บ่ายของวันที่ต้องเปิดไฟเพดาน<br />ความมืดล้อมรอบหน้าจอคอมพิวเตอร์ไว้ทุกด้าน<br />ผมผ่านยามบ่ายไปด้วยความมืดใต้เปลือกตา<br /><br />เพราะอากาศแปรปรวน<br />ผมจึงตัดสินใจซักผ้าในตะกร้าหลังห้องเสียที<br />หากทิ้งไว้นานเนิ่นกว่านี้ ถึงคราวต้องซักครั้งหน้า<br />ราวตากผ้าก็คงไม่มีพื้นที่เพียงพอ<br /><br />ผมตั้งนาฬิกามือถือเพื่อให้รู้เวลาที่ต้องลงไปเอาผ้า<br />ก่อนขึ้นมาพิมพ์งานที่ต้องนำไปปรึกษาอาจารย์ในวันพรุ่งนี้<br />คืนนี้โทรทัศน์ไม่ได้กินไฟฟ้าห้องผม<br />รอบข้างจึงเงียบกว่าเคย มีเพียงเสียงคีย์บอร์ดกับพัดลม<br /><br />นาฬิกาดังขึ้นก่อนเครื่องซักผ้าทำงานเสร็จ<br />ล่วงหน้าประมาณสิบห้านาที เพราะผมต้องลงไปเติมน้ำยาปรับผ้านุ่ม<br />เด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งยังคงจับกลุ่มคุยเล่นกันบริเวณทางเดินใต้หอ<br />หลังเติมน้ำยาปรับผ้านุ่ม ผมขึ้นมาพิมพ์งานต่ออีกสักพัก<br />ก่อนต้องลงไปใต้หออีกครั้ง<br />เด็กวัยรุ่นกลุ่มเดิมแยกย้ายกันไปหมดแล้ว...<br /><br />เสียงโวยวายดังมาจากหน้าร้านขายข้าว<br />พี่คนนึงต่อว่า พี่ผู้ชายที่ห้อยจตุคามเสียงดังเผื่อคนรอบข้างว่า<br />โทรศัพท์มาทำไมตอนตีสอง ทำเอานอนไม่หลับ<br />ชายห้อยจตุคามบอกว่า แล้วแกก็ไม่วางนะ ฉันคุยกับเด็กอยู่<br />แล้วโทรศัพท์มาโทรออกเอง ดันมาแอบฟังซะอีก<br />คนอื่นๆ ที่ยืนอยู่หน้าร้านพากันหัวเราะ<br />หลายประโยคต่อจากนั้นฟังไม่ได้ความ<br /><br />ผมหยิบผ้าใส่ตะกร้าก่อนเปลี่ยนไปยืนหน้าตู้อบผ้า<br />ซักผ้ายามความมืดครอบคุมไปทั่วแล้ว<br />ความหวังจะไม่ให้ผ้าเหม็นอับเกินไปนัก<br />อยู่ที่เจ้าตู้เหลี่ยมๆ ตรงหน้า อัตราหนึ่งต่อหนึ่งของบาทและนาที<br />เหรียญสิบกลิ้งเข้าเครื่องไป เครื่องทำงาน<br />หมุนและหมุนอีกครั้ง...<br /><br />ระหว่างที่รอสิบนาทีนั้น<br />ในเงามืดบริเวณลานจอด<br />เด็กสาวในชุดนักเรียนกระโปรงแดง ยังนั่งคุยโทรศัพท์ใต้ละอองน้ำค้าง<br />ผมเห็นเธอคุยโทรศัพท์อย่งานี้ทุกวัน บางวันก็เดินไปมา<br />คุยได้เกินวันละสองสามชั่วโมง<br />เห็นแล้วนึกถึงตัวเองช่วงชีวิตที่เคยเป็นเช่นนั้น<br />ประมาณม.ปลายได้กระมัง ที่มีเรื่องสนทนากับเพื่อนไม่หมดไม่สิ้น<br />คุยได้ทุกวัน ทั้งที่พบหน้าและอยู่ด้วยกันทั้งวันที่โรงเรียน<br /><br />เดือนนี้ค่ามือถือมาถึงแล้ว<br />ในใบแจ้งค่าใช้จ่าย บอกว่าผมใช้โทรศัพท์ไปเก้าบาท<br />เรื่องสนทนาเหล่านั้นหายไปไหนหมดแล้วนะ...<br />เพื่อนเหล่านั้น มันใช้ชีวิตอยู่ที่ไหนกันมั่งว่ะ<br /><br />เด็กสาววิ่งเข้าหอไปแล้ว<br />บรรยากาศรอบตัวในความมืดและยะเย็นหลังฝนผ่านนั้น<br />ทำให้คิดถึงค่ำคืนหนึ่งในเชียงใหม่ ค่ำคืนที่เดินเท้าไปในความมืด<br />เดินเพื่อที่จะได้ซับเรื่องราวที่ผ่านให้มากขึ้น เดินเพื่อที่จะมองเห็นรอบข้างได้มากขึ้น<br />พระจันทร์ในคืนนั้น ไม่เต็มดวงแต่นวลแสง<br />อากาศยะเยือกเย็น มือสองข้างซุกลงในเสื้อกันหนาว<br />ปล่อยให้เท้าทั้งสองข้าง ห่อหุ้มด้วยรองเท้าแตะต่อไป...<br />เชียงใหม่บรรจุความทรงจำของชีวิตไว้มากนัก<br /><br />ก่อนที่ความคิดจะพาไปไกล ถึงความตาย ความผิดหวัง ปัญหา<br />ทัศนคติ อัลแบร์ กามูส์ และการตัดสินใจในวันเวลานั้น<br />ผมพาตัวเองกลับมายืนหน้าเครื่องอบผ้าอีกครั้ง<br />เครื่องยังหมุนต่อไปอีกไม่นาน ก่อนหยุดลง<br /><br />หลังห้อง<br />ความมืดครอบคุม กว่าแสงจะเดินทางมาถึงมุมนี้ก็เป็นเวลาบ่ายของพรุ่งนี้<br />ผ้าค่อนข้างหมาดและแห้ง หวังว่าฝนจะไม่ตกลงมาอีกคืนนี้<br /><br />ผมคิดไปว่า...<br />พรุ่งนี้ ผมจะลืมไปไหมว่า คิดอะไรไปบ้างในคืนนี้<br />คืนที่ตากผ้าในความมืด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-6349665522369506771?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-25925759075630102792007-07-19T16:46:00.001+07:002007-07-19T16:53:59.387+07:00<embed style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 320px" name="flashticker" align="middle" src="http://widget-c0.slide.com/widgets/slideticker.swf" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" scale="noscale" salign="l" wmode="transparent" flashvars="cy=bb&amp;il=1&channel=288230376162151616&amp;site=widget-c0.slide.com"></embed> <div style="WIDTH: 400px; TEXT-ALIGN: left"><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=bb&amp;ad=1&id=288230376162151616&amp;map=1" target="_blank"><img src="http://widget-c0.slide.com/p1/288230376162151616/bb_t046_v000_a001_f00/images/xslide1.gif" border="0" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=bb&amp;ad=1&id=288230376162151616&amp;map=2" target="_blank"><img src="http://widget-c0.slide.com/p2/288230376162151616/bb_t046_v000_a001_f00/images/xslide2.gif" border="0" /></a></div><br /><br /><br />แท่น แทน แท๊น!!!!!!!!<br />กล้อง: วาสฯ (ซึ่งค้นพบแล้วว่า ย่อมาจาก แล้วแต่วาสนา - -")<br />ฟิล์ม: Kodak Elitechrome100<br />สถานที่: สี่พระยา สยาม จุฬาฯ ถนนมหาพฤฒาราม ฯลฯ<br /><br />so, let's play!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-2592575907563010279?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-51115287839811257232007-07-18T12:42:00.001+07:002007-07-18T13:02:59.599+07:00<embed style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 320px" name="flashticker" align="middle" src="http://widget-7a.slide.com/widgets/slideticker.swf" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" scale="noscale" salign="l" wmode="transparent" flashvars="cy=bb&amp;il=1&channel=288230376162133370&amp;site=widget-7a.slide.com"></embed><br /><div style="WIDTH: 400px; TEXT-ALIGN: left"><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=bb&amp;ad=1&id=288230376162133370&amp;map=1" target="_blank"><img src="http://widget-7a.slide.com/p1/288230376162133370/bb_t040_v000_a001_f00/images/xslide1.gif" border="0" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=bb&amp;ad=1&id=288230376162133370&amp;map=2" target="_blank"><img src="http://widget-7a.slide.com/p2/288230376162133370/bb_t040_v000_a001_f00/images/xslide2.gif" border="0" /></a></div><br /><br /><br />กล้อง: วาสฯ (ซึ่งค้นพบแล้วว่า ย่อมาจาก แล้วแต่วาสนา - -")<br />ฟิล์ม: Kodak Elite 100<br />สถานที่: จำไม่ได้ หลงทางอยู่ (- -"<br />ภาพ: Lost dog<br /><br />หมาหลงทางไม่ใช่เรื่องแย่ๆ หรอกครับ<br />บางทีมันอาจหมายถึงการก้าวเดินออกจากทางที่เคยคุ้น<br />เดินไปบนถนนเส้นใหม่ๆ หนทางใหม่ๆ<br />โดยที่ไม่รู้ว่าจะสู่ที่ใด<br /><br />บ่อยครั้งที่ผมเดินทางโดยไม่ได้วางเป้าหมายชัดเจน<br />เมื่อโลกมันก็หมุนของมันไปเช่นนั้น<br />บ่ายวันหยุด ผมกระโจนขึ้นรถประจำทางแปลกหน้า<br />ไม่รู้ว่าหนทางที่รถคันนั้นวิ่งผ่านคือที่ใดบ้าง?<br />แต่ก็ทะยานขึ้นไปแล้วเสพ-ซับเอาเอง<br /><br />ผมชื่นชมหมาที่หลงทาง<br />เชื่อเอาเองว่า หมาหลงทางยังพึ่งพาประสาทสัมผัสเหนือชั้นได้<br />ที่ใดมีอาหาร ที่ใดมีสิ่งน่าสนใจ และที่ใดมีคนที่เข้าใกล้ได้<br />เชื่อว่า มันเอาตัวรอดได้<br /><br />หลายครั้งของการออกเดินทางก็เป็นเช่นนั้น<br />ผมโบกรถและขึ้นรถลงใต้ครั้งแรก ไม่มีสิ่งใดพึ่งพาได้มากไปกว่า<br />แผนที่ ผู้คนบนหลากทางที่พานพบ<br />โชคดีอาจเป็นของผมที่พ้นผ่านและดำรงอยู่ได้<br />ยอมรับว่าใจหวั่นในบางคืน นอนเต็นท์ริมหาด<br />จะมีใครมาปล้นมาทำร้ายหรือไม่นะ?<br />แล้วก็ปลบปลอบตนเองว่า ไม่มีอะไรมากพอที่ใครจะยึดครองได้<br />หากต้องการสิ่งดก็ให้เขาไป...เท่านั้น<br /><br />การเดินทางจะทำให้มองเห็นภาพชัดเจนขึ้น<br />จากประสบการณ์มันเป็นเช่นนั้นเสมอ<br />ทั้งภาพต่อสิ่งรอบตัว คนอื่น และตนเอง<br /><br />ชีวิตเองก็ไม่ต่างจากนั้นกระมัง...<br />บางทีเราหวาดกลัวกับหนทางที่ล้วนไม่มั่นคง<br />หนทางที่ไม่รู้ว่านำไปสู่ที่ใด...<br />หนทางของชีวิต ใครมันจะรู้ล่วงหน้าได้<br />ถึงวางแผน กางแผนที่ และกำหนดตารางก็ตาม<br />บางทีความหวาดหวั่นอาจน้อยลงไป<br />เมื่อเราออกเดินไปแล้ว สัมผัสมันบนเส้นทางนั้นเอง<br />ออกไปเป็นหมาหลงทาง...<br /><br />หากประสาทสัมผัสต่อผู้คนไม่มืดบอด<br />เราคงได้พบกัน...หวังว่านะ (- -"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-5111528783981125723?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-26023630861441104342007-07-03T14:58:00.000+07:002008-12-12T01:50:01.061+07:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/RooEIZle3_I/AAAAAAAAABg/X7K2HLS2veA/s1600-h/000044.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5082879671794589682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/RooEIZle3_I/AAAAAAAAABg/X7K2HLS2veA/s320/000044.JPG" border="0" /></a>สถานที่: ท่าช้าง ศิลปากร<br />กล้อง: วาสลีน<br />ฟิล์ม: ขาวดำโฟมา<br />ภาพ: ลุงเก็บขยะคนเดิมยังอยู่ที่มุมถนนมหาราชเช่นทุกครั้งที่ผ่านไปในยามสุดสัปดาห์ ประทังชีวิตด้วยการขายของเล็กๆ น้อยๆ ที่เก็บมาได้<br /><br /><br />วันหนึ่งในชีวิตของเราอาจจะได้พบเจอเรื่องราวใดๆ มากมาย บางเรื่องราวซ้ำซากกับเมื่อวาน ผมตื่นนอนมาฟังเสียงกร่นด่าของนักวิจารณ์ข่าวหลากหลายสถานี หลังมื้อเช้าเครื่องคอมพิวเตอร์ทำงาน อินเตอร์เน็ตถูกต่อในบางครั้ง โทรทัศน์ดำเนินไปเช่นเดิมทุกวัน รายการผู้หญิงฯ รายการบันเทิง ข่าวเที่ยง<br /><br />บางครั้งมื้อกลางวันใต้หอพักเป็นที่พึ่ง...<br />หลังเวลาข้าวเรียงเม็ด ผมนั่งอ่านหนังสือสำหรับวิทยานิพนธ์ต่ออีกสักพัก แล้วเปิดโทรทัศน์อีกครั้งหลังบ่ายสาม ซี่รี่ย์ทำอาหารทางช่องเจ็ด แล้วสนทนากับตัวเอง<br /><br />เปิดคอมพ์ฯ อีกครั้ง พิมพ์เอกสารที่อาจจะมีประโยชน์บ้างในการทำวิทยานิพนธ์ (หวังว่านะ- -") เข้าอินเตอร์เน็ต เช็คเมลล์ ส่งงานหรืออ่านบล็อก...จวบเย็นดูข่าวเย็นช่องสาม มองหาข้าวเย็นในเวลาไล่เลี่ยกับเปาบุ้นจิ้นมาตัดสินคนร้าย<br /><br />วันบางวันในช่วงหลังจากหยุดงานประจำ ดำเนินไปเช่นนั้น ก่อนพ้นค่ำจะนอนอ่านหนังสือได้ในบางคืน<br /><br />วันนี้ผมออกจากห้องไปเวลาเที่ยงวัน เดินตลาดแถวหอพัก ชีวิตหลากหลายยังดำเนินอยู่ที่นั่น หลายคนบ่นถึงการยึดทรัพย์ที่ไม่รู้เงินไปอยู่ที่ใคร คิดถึงหน้าเหลี่ยมผู้จากไปซื้อทีมฟุตบอล บางคนหัวเราะหลีกเลี่ยงบทสนทนาจากแม่ค้าที่ปรุงข้าวให้อยู่ คนขายอาหารเมื่อมื้อเช้า เริ่มเก็บข้าวแกงมัดเป็นถุงๆ แบ่งตั้งไว้ขายเป็นชุด เรื่องราวของงานอาจจใกล้สิ้นสุด พ่อค้าขายปลาเผาเพิ่งเริ่มงาน สำหรับปลาเผาในเวลาเย็น เขาตั้งหน้าตั้งตายัดไส้เครื่องปรุงตามสูตรในตัวปลา แม่ค้ารับซ่อมเสื้อผ้า เดินไปซื้อข้าวมานั่งกิน ร้านขายน้ำมาซื้อสัปปะรดไปปั่นน้ำผลไม้ สุนัขสองสามตัวนอนหลบแดดยามเที่ยง ลูกแมวยังซนและปีนป่ายที่ต่างๆ เช่นเคย ผมพกกล้องออกไปด้วยแต่ไม่ได้บันทึกอะไร ผมเลือกจะบันทึกในด้วยคำบรรยายในหัวมากกว่า<br /><br />ชีวิตดำเนินไปอย่างนั้น หลายชีวิตขณะที่หายใจเข้า ความทุกข์ของค่าเช่าบ้าน ค่านมลูก ค่าข้าว ค่าใช้จ่ายนานาประการ ตะกายเข้าโพรงจมูกไปสู่ภายในด้วย<br />หายใจออก นำความสุขในแต่ละวันผ่านพ้นไป เสียงหัวเราะกับรายการโทรทัศน์จางไป </div><div align="justify"><br /> </div><div align="justify">ในหนึ่งวัน หนึ่งวัน หนึ่งวัน ผ่านพ้นไปอีกครั้ง... ใครบางคนบอกว่าชีวิตคนเราก็มีอยู่ไม่เกินสองหมื่นกว่าวัน เมื่อหนึ่งวัน หนึ่งวัน ผ่านไป ไม่ช้าคงเดินทางไปใกล้วันที่สองหมื่นไปทุกที ใครจะอยู่ถึงวันนั้นบ้างก็ไม่รู้สิ... </div><div align="justify"><br />ในช่วงชีวิตการทำงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนอายุ 20-40 ปี<br />กว่าจะรู้ด้วยว่าแต่ละวันผ่านพ้น ก็อ้าว เฮ้ย! ครบปีแล้วเหรอว่ะ?<br />หากจดจำเรื่องราวทุกวันได้ก็คงดี<br />เพราะอย่างนั้นทำให้ทุกวันเป็นเรื่องน่าจดจำ<br />ทำให้เต็มที่แล้ว ก็เดินต่อไป<br />คงดีนะ...<br /><br /><br /><br />ป.ล.<br />ก็บ่นกันไปน่ะเนอะ (- -") (^^)<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/RooDBJle3-I/AAAAAAAAABY/0k4cujoKmAI/s1600-h/000029.jpg"></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-2602363086144110434?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-33649611620517202292007-06-14T19:34:00.001+07:002007-06-14T19:41:09.565+07:00<embed style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px" name="flashticker" align="middle" src="http://widget-49.slide.com/widgets/slideticker.swf" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" scale="noscale" salign="l" wmode="transparent" flashvars="cy=bb&amp;il=1&channel=288230376161531977&amp;site=widget-49.slide.com"></embed> <div style="WIDTH: 400px; TEXT-ALIGN: left"><a href="http://www.slide.com/pivot?ad=1&amp;tt=28&sk=0&amp;amp;cy=bb&th=0&amp;id=288230376161531977&map=1" target="_blank"><img src="http://widget-49.slide.com/p1/288230376161531977/bb_t028_v000_a001_f00/images/xslide1.gif" border="0" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?ad=1&amp;amp;tt=28&sk=0&amp;amp;cy=bb&th=0&amp;id=288230376161531977&map=2" target="_blank"><img src="http://widget-49.slide.com/p2/288230376161531977/bb_t028_v000_a001_f00/images/xslide2.gif" border="0" /></a></div><br /><p> </p><p>ถ่ายไว้นานแล้ว แถวๆ ถนนเจริญกรุงไปจนถึงท่าช้าง ก็ว่ากันไป...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3364961162051720229?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-797167162121104412007-06-13T22:09:00.000+07:002007-06-13T22:39:07.240+07:00เด็กๆ เต็มมหาวิทยาลัยเลย<br />บางทีเดินไปเดินมาก็รู้สึกว่า ตรูมาทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย???<br />ช่วงนี้ยังต้องไปทำงานที่มหาวิทยาลัยออกเช้าเพราะต้องเข้างาน<br />ก่อนแปดโมง...<br /><br />เจอเด็กๆ เต็มรถประจำทางไปเลย<br />แปลกดีที่ต้นเทอมแบบนี้ทุกคนต่างขยันไปมหาวิทยาลัย<br />พอกลางเทอมไปแล้ว รถไม่ค่อยมีคนยัดทะนาขนาดนี้เลย<br />อาจจะเพราะน้องใหม่ตั้งใจไปร่ำเรียน ตื่เนต้นกับสถานศึกษาใหม่<br />ชีวิตใหม่ๆ ในรั้วของมหาวิทยาลัย ส่วนรุ่นพี่ก็ต้องทำกิจกรรมการรับน้อง<br />ไม่เว้นแต่ละวันเลยเทียว...<br /><br />หลังจากผ่านช่วงเวลาเช่นนั้นมาเกือบสิบปีแล้ว<br />ได้แต่เดินผ่าน อมยิ้มให้กับอดีตของตัวเองมากกว่าสิ่งอื่นใด<br />ตอนอายุเท่านั้นก็ไม่ได้คิดอย่างนี้ พอคิดได้อย่างนี้ก็ไม่ได้อายุเท่านั้นอีกแล้ว<br />โลกมันก็หมุนไปของมันอย่างเดิม...<br /><br />เมื่อกลางเดือนที่แล้วฝนยังกระหน่ำอยู่เลย<br />พอเปิดเทอมถึงตอนนี้ ฟ้าก็แจ้งจางปางเลยเทียว<br />เจอเพื่อน เตอใครต่อใครก็บ่นว่าร้อน หงุดหงิด<br />ไดดุข่าวไปวันหนึ่งว่า อากาศที่เราว่าร้อนๆ กันน่ะ<br />ประมาณ 38 องศา เราก็ว่าจะร้อนไปถึงไหนแล้ว<br />แต่ที่อินเดียคนตายไปเป็นร้อยแล้วมั้ง<br />ประเทศแถเอเซียใต้อุณหภูมิสูงถึง 52 องศาแล้ว<br />โฮ้วววว!!!! พระเจ้าจินตนาการไม่ออกเลย<br />แต่ไม่แปลกใจเลยอุณหภูมิขนาดนั้นเลือดคงเดือดได้เลย<br />ฟังแล้วรู้สึกว่าอากาศบ้านเราเย็นขึ้นอักโขเลย...<br /><br />ขณะที่บ้านเมืองร้อนอากาศ<br />บรรยากาศการเมืองก็ไม่ต่างกัน<br />ตอนครั้งที่มีม๊อบขับไล่ทักษิณความรู้สึกก็บอกแล้วว่า<br />ช่วงเวลาของยุคสมัยจะต้องได้รับการจารึกในประวัติศาสตร์<br />การเมืองของประเทศนี้ ถึงตอนนี้ประวัติศาสตร์คงต้องจาร<br />กันหนักหน่อย ช่วงเวลาการเปลี่ยนผ่านยังไม่สิ้นสุด<br />เราอาจจะถึงคราวต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่อาจเรียกเป็น<br />สงครามกลางเมืองได้เลยกระมัง...<br />อีกไม่นาน อีกไม่นาน อีกไม่นาน<br /><br />กว่าจะถึงวันนั้น<br />น้องนักศึกษาใหม่ในวันเปิดเทอมจะทำอะไรกันอยู่นะ...<br />ส่วนตรูข้าฯ วิทยานิพนธ์เอ๋ยรักกันรักกันนะ<br />อีกไม่ถึงปีแล้ว T-T<br /><br /><br /><strong>ป.ล.</strong><br />มีคนเอาซากเครื่องบินมาแยกส่วนปลุกเสกทำจตุคามแล้ว<br />โอ้วววววว ประเทศของช้านนนนนนน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-79716716212110441?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-11329599374470396702007-05-25T15:52:00.001+07:002007-05-28T07:59:18.398+07:00<embed style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px" name="flashticker" align="middle" src="http://widget-58.slide.com/widgets/slideticker.swf" type="application/x-shockwave-flash" flashvars="cy=bb&amp;il=1&channel=288230376160236632&amp;site=widget-58.slide.com" wmode="transparent" salign="l" scale="noscale" quality="high"></embed> <div style="WIDTH: 400px; TEXT-ALIGN: left"><a href="http://www.slide.com/pivot?ad=0&tt=28&amp;sk=0&amp;amp;cy=bb&th=0&amp;id=288230376160236632&map=1" target="_blank"><img src="http://widget-58.slide.com/p1/288230376160236632/bb_t028_v000_a000_f00/images/xslide1.gif" border="0" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?ad=0&amp;amp;amp;amp;tt=28&sk=0&amp;amp;amp;amp;cy=bb&th=0&amp;id=288230376160236632&amp;map=2" target="_blank"><img src="http://widget-58.slide.com/p2/288230376160236632/bb_t028_v000_a000_f00/images/xslide2.gif" border="0" /></a></div><br /><br />ถ่ายมาอีกจนได้ ฮือๆๆตระเวนไปแถวๆ ตลาดเทเวศน์ คลองผดุงกรุงเกษม ตลาดนางเลิ้ง และ ฯลฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-1132959937447039670?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-81111007650126477652007-05-24T13:02:00.001+07:002007-05-26T10:23:43.824+07:00อาห้อย อาห้อย กา! กา!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-8111100765012647765?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-35281228922233789802007-05-22T11:07:00.001+07:002007-05-26T10:24:22.414+07:00<span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;font-size:130%;">เมื่อ</span>ต้นเดือนเตร่ข้ามเรือไปฝั่งคลองสานมา แวะวัตสันซื้อกล้องของแถมจากผลิตภัณฑ์กันแดดของวาสลีนมา </span><span style="font-size:100%;">กล้องป๊อกแป๊กมาก มีกล่องกันน้ำด้วยที่ท่าทางจะใช้กันน้ำออก อุปกรณ์มือล้วนๆ ไม่มีการใส่ถ่าน </span><span style="font-size:100%;">เพราะฉะนั้นถ่ายได้แต่เวลากลางวันเท่านั้น ฟ้ามืด ฝนมาก็พล่ามัวทันที แต่ก็สนุกดี </span><br /><span style="font-size:100%;">ถ่ายออกมาแล้วเสียไปตั้งหลายรูป</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">รู้สึกจะใช้ฟิล์มโกดัก 100 นะม้วนนี้</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3528122892223378980?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-57703095519727401782007-05-21T15:27:00.000+07:002007-05-26T10:28:11.718+07:00เมื่อวานไปเดินแถวท่าสี่พระยา เจอร้านหนังสือเก่าๆ (ที่มี Mars เล่มใหม่ปกเป้ย ปานวาดขาย - เอ๊ะ มันเก่าจริงไหมเนี่ย?) แว๊บแรกที่ตาต่อตามาประสานกันก็หยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาดูเลย แล้วตัดสินใจซื้อในทันทีด้วยสนนราคา 10 บาทเท่านั้น การ์ตูนเรื่อง "ปริศนาหมานุษย์" นี้ เคยอ่านตั้งแต่สมัยเรียนหนังสืออยู่ที่เชียงใหม่ ในร้านหนังสือเช่าของซอยวัดอุโมงค์ที่เคยไปทำงาน การ์ตูนเก่าเรื่องนี้น่าสนใจมากเมื่อ อาจารย์ NOBURO ROKUTA นำประเด็นความคิด (ที่โหดร้ายต่อผู้รับการทดลองอย่าง สุนัข) ของ อีวาน เพโทรวิช พาบลอฟ มานำเสนอ<br /><br />อีวาน เพโทรวิช พาบลอฟ เจ้าของรางวัลโนเบลสาขาแพทย์ศาสตร์ปี 1904 ได้ทำการทดลองฉายภาพวงกลมให้สุนัขดู จากนั้นจึงให้อาหาร เมื่อทำแบบนี้หลายๆ ครั้ง ต่อมาเพียงแต่เห็นภาพวงกลมบนจอ สุนัขก็น้ำลายไหล<br /><br />หลังจากฝึกให้สุนขัคุ้นเคยกับเงื่อนไขนี้แล้ว พาบลอฟก็ให้สุนัขดูรูปวงรีโดยไม่ให้อาหาร เมื่อฝึกให้สุนัขคุ้นเคยกับเงื่อนไขทั้งสองแล้ว คราวนี้เขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนรูปวงรีให้ใกล้เคียงวงกลมขึ้นทีละน้อย สุนัขพยายามอย่างยิ่งที่จะแยกให้ออก แต่ในไม่ช้า เมื่อยากจะบอกความแตกต่างระหว่างวงกลมกับวงรีได้ (ระหว่างเงื่อนไขการได้หรือไม่ได้รับอาหาร)<br /><br />เมื่อตกอยู่ในสภาพบีบคั้นที่ไร้ทางออกนี้ สุนัขก็จะเริ่มสับสน อาละวาด จนสุดท้ายหมดสติ และเข้าสู่อาการโคม่า สุนัขได้ใช้อาการทางจิต เป็นทางหลบหนีจากสภาพความขัดแย้ง<br /><br />เรื่องเริ่มต้นจากนักเขียนการ์ตูนคนหนึ่งตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แล้วพบว่าตัวเองกลายร่างเป็นหมา แต่คนอื่นรอบตัวไม่เห็นความแตกต่างที่เกิดขึ้นกับตัวของเขา (ในตอนแรก) นอกจากนี้ในเรื่องยังยกตัวอย่างสภาพทางจิตที่ไร้ทางออกอีกหลายกรณี รวมถึงการจัดการคลี่คลายที่ง่ายงามขึ้น และตั้งคำถามกับความรับผิดชอบกับความเกี่ยวข้องซึ่งกัน<br /><br />ประโยคคลาสสิกประโยคหนึ่งในการถ่ายความเกี่ยวข้อง (ในความคิดของผม) คือ "บนดาวอังคารมีชาวดาวอังคาร และก็มีสังคมเหมือนคนบนโลกเรา มีมนุษย์โลกคนหนึ่งขึ้นยานอวกาศไปยังสังคมดาวอังคาร! ฆ่าชาวดาวอังคารไปคนหนึ่ง!!! ถ้าเป็นแบบนั้นทุกคนจะพูดได้หรอืเปล่าว่าไม่เกี่ยวกับตัวเอง!?"<br /><br />นอกจากนี้ เมื่อตัวละครยอมละทิ้งตัวตนของตนแล้วสวมบทบาทที่ต้องกลายเป็นสุนัขแล้ว คำถามที่ตามมาคือ บทบาทต่างๆ จะเข้ายึดครองความเป็นเราไป เมื่อเมืองเป็นตัวสร้างบทบาทหน้าที่ให้ เงื่อไนขที่กระทำทุกอย่างตามบทบาทได้ดีกว่าจึงเข้ายึดครองตัวตนไป ยกเว้นแต่สายตาของคนรอบข้างจะกลับมามองเห็นตัวตนของเราอีกครั้ง<br /><br />ได้กลับมาอ่านการ์ตูนเรื่องนี้อีกครั้งแล้ว มีเรื่องให้คิดอีกเยอะเชียว<br /><br />ป.ล.<br /><br />เพิ่งสังเกตว่าอาจารย์ผู้เขียนเรื่องนี้เป็นคนเดียวกับที่เขียนการ์ตูนเรื่อง บารอน การ์ตูนที่ยังอ่านไม่จบเพราะเคยลงพิมพ์ใน weekly ยุคไร้ลิขสิทธิ์แล้วก็ห่างหายไป อยากอ่าน บารอนอีกจริงๆ เลย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-5770309551972740178?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-18138259770183458092007-05-18T14:01:00.000+07:002007-05-18T17:45:18.815+07:00ยามเมื่อฉันหวนคิดถึงพ่อ <br />พ่อที่ทำนาเลี้ยงผู้คน พ่อไม่เคยบ่นเกลียดชังความจน<br />ไม่ตั้งตัวทวงบุญ ทวงคุณใครๆ <br /><br />********<br />ก่อนนอนครั้งยังวัยอ่อน <br />เคียงหมอนพ่อนอนกล่อมขวัญ<br />ได้ฟังนิทาน หัวใจเริงสำราญ<br />อยู่ทุกยามเรื่อยมา<br /><br />********<br /><br />หากพ่อเอื้อมมือถึงสัมผัสดวงดาว<br />จะเด็ดเอามาทอดให้ลูกๆ กิน<br />กรวดที่เห็นจะหุงเป็นข้าวให้สิ้น ปั้นก้อนดิน<br />แบ่งกินแทนขนมนมเนย<br /><br />หากพ่อมีคาถาเสกเป่าไป<br />ก่อผืนทราย ก่อให้เป็นบ้านเจ้าอยู่<br />ตัดแผ่นฟ้าสวมแทนผ้าให้เจ้าดู<br />ใบไม้พรู คือเพลงกล่อมเจ้านิทรา<br /><br />แต่โชคร้ายเจ้าได้พ่อที่ไร้ค่า<br />สร้างเจ้ามากำพร้าและขาดไร้แม่ <br />ก่อความทุกข์เกิดท่ามกลางความผันแปร<br />ความจนท้สิ่งที่แน่แท้เป็นครู<br /><br />********<br /><br />ดึกแล้วหนา หลับเถิดหนอพ่อจะร้องเพลงกล่อม<br />กล่อมเบาเจ้าตัวน้อย ค่อยๆ นอนฝันดี<br />อิ่มนมแล้ว ทำตาพริ้มอย่างนี้<br />นอนเถอหนาเจ้าตัวดี จะให้พ่อร้องทั้งคืนหรีอไร<br /><br />********<br /><br />หลายเพลงเกี่ยวกับพ่อที่นึกเนื้อร้องไม่ออกแต่พอจำได้ว่ามีมากกว่านี้<br />เพราะสมัยเรียนอยู่ม.ปลายเคยอัดเพลงที่เกี่ยวกับพ่อลงไว้รวมกันให้พ่อ<br />แต่เพลงที่พ่อร้องให้ฟังทุกวันกลับไม่ใช่เพลงเนื้อหาแบบนี้เลย<br /><br />เมื่อสมัยเด็กๆ เพลงที่จะได้ยินทุกเช้าจากเสียงของพ่อ คือ<br />"ตื่นเถิดชาวไทย อย่ามัวหลับไหล ลุ่มหลง ชาติจะเรืองมั่งคง ก็เพราะเราทั้งหลาย..."<br />(ถ้าเนื้อผิดพลาดขออภัยไว้ด้วย พิมพ์จากความทรงจำล้วนๆ)<br /><br />พ่อร้องไปพร้อมกับเอาหนวดแข็งๆ ที่เพิ่งขึ้น มาแกล้งให้จั๊กกะจี้แล้วลุกจากที่นอน<br /><br />เมื่อเช้า ผมลุกจากที่นอนเพราะเสียงจากนาฬิกาปลุกมือถือ<br />ตั้งใจโทรหาพ่อ พ่อแปลกใจไฉนจึงตื่นเช้า ทั้งที่จริงก็ตื่นอย่างนี้ทุกวัน...<br />สุขสันต์วันเกิดครับพ่อ - -<br />ถามพ่อว่าจะไปตักบาตรหรือเปล่า พ่อว่าคงไม่ได้ไปเพราะจะต้องไปหาหมอ<br />พ่อว่าเป็นความดันอีกแล้ว ช่วงก่อนพ่อเป็นโรคกระเพาะ และติดเชื้อที่นิ้วเลยไปหาหมอ<br />ปรากฏยว่าหมอตรวจแล้วให้ยาลดความดันโลหิตมาประกอบด้วย<br />วันนี้เลยต้องไปพบหมออีกว่าความดันดีขึ้นหรือยัง?<br />พร้อมกันนั้นข่าวของพ่อส่ง (บุญส่ง) พ่อของเพื่อนบ้านสมัยเด็กๆ<br />ที่โตมาด้วยกันทำให้ผมติดเรียกเขาว่า พ่อส่ง ไปด้วย<br />พ่อส่งตายแล้ว เผาไปเมื่อวาน...<br />ผมถามพ่อว่า พ่อส่งเป็นโรคอะไรตาย โรคชราเหรอพ่อ?<br />พ่อก็บอกว่าความดันนี่แหละ อาจจะเส้นเลือดตีบ ความดันเลือดไปเลี้ยงหัวใจไม่ทัน<br />ตายอยู่คนเดียวในบ้าน เพราะลูกออกมาซื้อเห็ดเผาะไปให้พ่อ<br />ได้ยินแล้วก็เศร้า นึกถึงไอ้โป้ง ไอ้ปอง (ลูกของพ่อส่ง)นึกถึงบ้านแสนสนุก<br />ที่พ่อส่งเคยทำให้เล่น นึกถึงยางเอน นึกถึงน้ำบางคลองที่ไปเล่นไปเที่ยวด้วย<br />กระทั่งเล่นน้ำของกำแพงเพชรต่างจังหวัดแรกๆ ของวัยเด็ก<br /><br />ในวัยที่เติบโตขึ้น <br />ข่าวคราวการเกิดใหม่ของหลานๆ ของน้องๆ <br />มีให้ได้ยินมากขึ้น ข่าวเพื่อนแต่งงาน ข่าวเพื่อนฉลองมีเยอะขึ้น<br />ขณะที่ข่าวคราวการจากไปของญาติหลายคนมาถึงเมื่องานผ่านพ้น<br />อีกไม่นานข่าวงานการจากไปก็คงเดินทางมาถึงมากขึ้น<br />เรื่องราวแบบนี้เกิดกับใครมาไม่รู้ต่อกี่รุ่นแล้ว...<br /><br />อย่างน้อยก็ยังยินดีที่วันนี้ได้โทรไปแล้วบอกอะไรที่อยากบอกกับพ่อ<br />เมื่อกลับบ้านก็กอดพ่อ กอดแม่ได้แน่นขึ้นจากวันที่ยังเรียนและอยู่ในหลังคาเดียวกัน<br />ผมบอกให้พ่อไปหาหมอเถอะแล้วค่อยแวะมาทำบุญที่โบสถ์หลวงพ่อเป๋าก็ได้<br />พ่อว่าก็คงอย่างนั้น คุยกันไม่นานนักก่อนจะวางสายไป<br />ได้ยินเสียงแม่ดังมาตามสายด้วยว่า<br />ถามมันว่าลงทะเบียนหรือยัง แต่พ่อก็วางสายไปแล้ว<br /><br />กลับบ้านเมื่อครั้งล่าสุด<br />พ่อบอกว่า รู้ตัวเลยว่าแก่ขึ้น เพราะบางทีเดินๆ อยู่ก็เหมือนจะสะดุด<br />เหมือนร่างกายมันจะไป แต่ขาไม่ยอมก้าว <br />(จิตใจไม่แก่ชราหรอก แต่สังขารมันผุผังไป...)<br /><br />สุขสันต์วันเกิดปีที่ ๖๕ ครับ พ่อ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-1813825977018345809?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-38839567211159338762007-05-15T11:55:00.000+07:002007-05-26T10:27:17.243+07:00All the same!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3883956721115933876?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-67301684865698313562007-05-09T22:53:00.000+07:002007-05-15T12:01:00.433+07:00<embed style="WIDTH: 0px; HEIGHT: 0px" name="flashticker" align="middle" src="http://widget-b9.slide.com/widgets/slideticker.swf" type="application/x-shockwave-flash" flashvars="cy=lt&il=1&amp;channel=216172782117230777&site=widget-b9.slide.com" wmode="transparent" salign="l" scale="noscale" quality="high"></embed> <div style="WIDTH: 0px; TEXT-ALIGN: left"><a href="http://www.slide.com/pivot?ad=0&tt=0&amp;sk=0&cy=lt&amp;th=0&id=216172782117230777&amp;map=1" target="_blank"><img src="http://widget-b9.slide.com/p1/216172782117230777/lt_t000_v000_a000_f00/images/xslide1.gif" border="0" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?ad=0&tt=0&amp;sk=0&cy=lt&amp;th=0&id=216172782117230777&amp;map=2" target="_blank"><img src="http://widget-b9.slide.com/p2/216172782117230777/lt_t000_v000_a000_f00/images/xslide2.gif" border="0" /></a></div><br /><p><br /><br /><strong>ป.ล.</strong><br /><br />ที่จริงตรูเองคนเดียวนี่หว่า ^^<br />อ้าวแล้วมันไม่ขึ้นที่หน้าจอนี้ด้วยนะ<br />ต้องกด view all image อีกต่างหาก โธ่...ถัง<br /><br />อ่อ ต้องขอบคุณที่มาของภาพต่างๆ จาก <a href="http://www.kamoman.com/">กาโมแมน เวบการ์ตูนสมัยเด็ก</a> ด้วยครับ ^^ โดยเฉพาะเพลงขอบคุณพี่ BOON จากเวบเดียวกันด้วยครับ</p><br /><br /><object id="WMP7" height="65" width="250" align="middle" classid="CLSID:6BF52A52-394A-11d3-B153-00C04F79FAA6"><param name="URL" value="...put song in this...."><param name="rate" value="1"><param name="balance" value="0"><param name="currentPosition" value="0"><param name="defaultFrame" value=""><param name="playCount" value="100"><param name="autoStart" value="-1"><param name="currentMarker" value="0"><param name="invokeURLs" value="-1"><param name="baseURL" value=""><param name="volume" value="100"><param name="mute" value="0"><param name="uiMode" value="full"><param name="stretchToFit" value="0"><param name="windowlessVideo" value="0"><param name="enabled" value="-1"><param name="enableContextMenu" value="0"><param name="fullScreen" value="0"><param name="SAMIStyle" value=""><param name="SAMILang" value=""><param name="SAMIFilename" value=""><param name="captioningID" value=""><param name="enableErrorDialogs" value="0"><param name="_cx" value="6615"><param name="_cy" value="1720"></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-6730168486569831356?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-74274093804803795852007-05-08T08:40:00.000+07:002007-05-11T15:39:41.780+07:00ไม่ได้รังเกียจแมนยูฯ<br />ไม่ได้เชียร์ใครเป็นพิเศษ<br />แต่ชอบ ตลกดี<br />คนไทยเนี่ยมันช่างเก่งในเรื่องแบบนี้จริงๆ<br />เท่าทันสถานการณ์ยิ่ง<br /><br />ตลกดี<br /><br /><object id="WMP7" height="65" width="250" align="middle" classid="CLSID:6BF52A52-394A-11d3-B153-00C04F79FAA6"><param name="URL" value="......song......."><param name="rate" value="1"><param name="balance" value="0"><param name="currentPosition" value="0"><param name="defaultFrame" value=""><param name="playCount" value="100"><param name="autoStart" value="-1"><param name="currentMarker" value="0"><param name="invokeURLs" value="-1"><param name="baseURL" value=""><param name="volume" value="100"><param name="mute" value="0"><param name="uiMode" value="full"><param name="stretchToFit" value="0"><param name="windowlessVideo" value="0"><param name="enabled" value="-1"><param name="enableContextMenu" value="0"><param name="fullScreen" value="0"><param name="SAMIStyle" value=""><param name="SAMILang" value=""><param name="SAMIFilename" value=""><param name="captioningID" value=""><param name="enableErrorDialogs" value="0"><param name="_cx" value="6615"><param name="_cy" value="1720"></object><br /><br /><br />ป.ล.<br /><br />เนื้อเพลง ผีกาก้า (สังกัด มาเฟียเรคคอร์ด)<br /><br />ป๋าแพนด้า ป๋าแพนด้า ป๋าแพนด้า ป๋าๆแพนด้า<br /><br />ป๋าแพนด้า เขาว่าเทพนัก ผมนี้ชักชักอยากจะเห็น<br />เขาว่าทีมป๋าเล่นเทพจริง โวจะยิงเหมือนนัดโรม่า<br />บอกไอ้หมูไอ้โด้ไอ้กิ๊กส์ จะยิงกระจายเหมือนนัดผ่านมา<br />สงสัยป๋าคงลืมไปว่า เขามีกาก้าอยู่อีกทั้งคน<br />( คิดว่านำอยู่ 3-2 แล้วจะเข้ารอบเนอะ )<br /><br />หนูกาก้าเขามีเมียสวย แถมหล่อซะด้วยไม่เคยอวดตน<br />เขามาจากละตินเมกา ลีลาท่วงท่าเขาเทพเกินคน<br />กาก้าเขาว่าขนม กาก้าเขาว่าขนม จะยิงถล่มให้ผีกระจุย<br />( เทพจริงๆ เลยกาก้า อย่างเทพ )<br /><br />ซานซิโร่เขาว่าอาถรรพ์ ผีแดงมันไม่เคยเก็บชัย<br />ออกไปเยือนมิลานคราวใด กินแต่ไข่ซะจนพุงกาง<br />ไปแช่งผีกันดีไหม ถ้าจะไปก็รีบมา<br />เหมาเครื่องบินขี่ขึ้นฟ้า มาเราพาไปดูยำผี<br />( ไปเอเธนส์ด้วยกันนะ มิลาน นะ )<br /><br />แฟนทีมไหน ก็แช่งผี มันปากดี ต้องอัดให้ยับ<br />แฟนโรม่าพากันมามาก เพราะเขาอยาก อยากจะยำผี<br />เดอะค๊อปถาม ว่าสงสัย ถามว่าใครมายิงผี<br />0 ต่อ 3 เลขสวยดี คนยิงผีนี้เก่งจังเลย<br />ผีกาก้า ผีกาก้า ผีกาก้า ผีๆกาก้า<br />( เก่งเนาะ ยิงทีมเทพซะกระจาย สวยๆทุกเม็ดเลย )<br /><br />แชมเปี้ยนลีกเขาว่าทำยาก ทีมกากๆเขาให้หลบไป<br />ทีมอ่อนๆอย่าคิดชิงชัย เขามอบให้ทีมเทพเข้าชิง<br />ไปเอเธนส์กันดีไหม ถ้าจะไปก็รีบมา<br />เหมาเครื่องบินขี่ขึ้นฟ้า ทำไมหว่าไม่มีเด็กผี<br />( มันไปตกรถแถวไหนน้อ สงสัยจังเลย)<br /><br />แฟนทีมไหน ก็แช่งผี มันปากดี ต้องอัดให้ยับ<br />แฟนโรม่าพากันมามาก เพราะเขาอยาก อยากจะยำผี<br />เดอะค๊อปถาม ว่าสงสัย ถามว่าใครมายิงผี<br />จำชื่อเขาไว้ให้ดี คนยิงผีนี้เก่งจังเลย<br />ผีกาก้า ผีกาก้า ผีกาก้า ผีๆกาก้า<br />( กาก้าซัด 3 เม็ดเลย หรอยมั้ย หรอยมั้ย )<br /><br /><br />เอาเพลงออกล่ะนะ ฟังเพลงการ์ตูนกันดีกว่า^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-7427409380480379585?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-46163072536996608432007-04-27T14:51:00.000+07:002007-04-27T14:55:18.480+07:00เคยเดินลัดสนามกันบ้างไหมครับ?<br /><br />เมื่อเช้าผมเดินลัดสนาม<br />หลังฝนตก...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />เคยเดินลัดสนามไหม ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-4616307253699660843?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-14267656360439777152007-04-26T17:49:00.000+07:002008-12-12T01:50:01.270+07:00ฝนกำลังลงเม็ดอย่างหนัก...<br />เขาว่ากันว่าพายุฤดูร้อนกำลังเดินทางลง<br />มายังภาคกลาง<br /><br />เมื่อวานลมฝนก็มา<br />วันนี้คาดว่ากว่าฝนจะซาเม็ดลงไป น้ำจากท่อระบายน้ำ<br />บริเวณหน้าหอพักคงเจิ่งนอง และเอ่อขึ้นท่วมขึ้นมาถึง<br />ระดับหัวเขาเช่นเคย...<br /><br />แดดระอุหลายวันที่ผ่านมา เปลี่ยนปรับไปตามสภาพแวดล้อม<br />หลังจากมีผู้สูงอายุจากไปด้วยสาเหตุของการเป็นลมสองคน<br />ไม่ช้าฤดูฝนคงย่างกรายมาอีกหน<br />แต่กว่าจะถึงวันนั้นตาดว่า ฤดูร้อนคงยังทำหน้าที่แข็งขันต่อไป<br /><br />วันนี้...<br />หลังเลิกงานพบเจอเรื่องราวที่ทำให้คิดถึง<br />ประเด็นเดิมๆ เกี่ยวกับความพิการที่เคยได้ยินมา<br />รถเมล์วิ่งผ่านป้ายหนึ่ง<br />ชายรูปร่างพิการเหมือนน้องทรายที่เป็นนักแสดงตลกก้าวขึ้นรถมา<br />ผมไม่กล้าสบตา และมองท่าทางของเขาเกรงว่าจะทำให้เขารำคาญ<br />และเป็นการเสียมารยาท<br /><br />แต่กระนั้นผมก็ยังลอบต่าตัวเอง<br />เพราะเมื่อเขานั่งลงแล้วผมแอบมองท่าทางของเขาพยายาม<br />จดจำตามนิสัยส่วนตัวที่ชอบแอบร่างคำพูดอธิบายบุคลิคของใครต่อใครลงในสมอง<br />คิดว่าหากเป็นตัวเราจะเขียนถึงเขาคนนั้นๆ ว่าอย่างไรบ้างนะ<br /><br />ชายวัยราวสี่สิบกว่าๆ สวมแว่นสายตา<br />ศีรษะล้าน แต่ยังมีผมสองสีเหลืออยู่ทางด้านข้างและท้ายทอย<br />รูปร่างของเขาประหลาดตั้งแต่สายตามองไปครั้งแรก<br />ช่วงลำตัวเหลือสั้นเพียงหนึ่งในสามของความสูงร่างกาย<br />หลังงองุ้มเพราะกระดูกสันหลังบิดและปูดโปนออกมาทางข้างหลัง<br />เสื้อเชิ้ตสีครีมที่ยับย่นยิ่งขับเน้นให้เห็นช่วงอกที่หายไปพร้อมกับลำคอ<br />ศีรษะเสมือนติดอยู่กับไหล่ทั้งสอง เขาสวมกางเกงสีดำ<br />เข้าใจว่าจะต้องสั่งตัดมาเป็นพิเศษ เพราะบั้นท้ายของเขา<br />โค้งงอ และบิดออกอย่างผิดรูปเช่นกัน<br />ช่วงขาของเขายาวมากเป็นพิเศษ จังหวะก้าวเดินคล่องแคล่ว<br />หลังผ่านชีวิตมาเนิ่นนาน เรื่องราวปกติสามัญเช่นนี้<br />ไม่ใช่ความลำบากมากเท่าที่สายตาของคนภายนอกอย่างผมมองเข้าไป<br /><br />เขาลงรถไปก่อน ผมจะลงในอีกสองป้ายถัดมา<br />ผมใช้เวลาเกือบทั้งหมดบนรถเมล์ปรับอากาศเย็นฉ่ำมองออกไปภายนอก<br />แต่กลับไม่พ้นความคิดที่วนอยู่ภายใน หลายเรื่องประเดประดัง<br />หวังเข้ามาร่วมสนทนาพร้อมกันภายใน<br /><br />บางภาวะผมเรียนรู้รับทราบจากการเติบโตมา<br />คนพิการหลายคนโดยผ่านสื่อนั้น ดำรงชีวิตได้อย่างน่าภาคภูมิใจ<br />คนพิการ (ตามการนิยามทั่วๆ ไป) ได้รับการนำเสนอเพื่อจะบอกว่า<br />เขาไม่ได้แตกต่างออกไป แต่ในการเน้นย้ำเช่นนั้นแบบในสื่อ<br />บางก็เหมือนเป็นการเน้นย้ำความแตกต่างให้ปรากฏขึ้นไปอีก<br />ผมเดินผ่านวัดหัวลำโพงในยามค่ำหลายครั้ง<br />ขอทานข้างหน้ามูลนิธิร่วมกตัญญูหลายคนไม่มีส่วนใดภายนอกพิการเลย<br />(คำถามผุดขึ้นอีก แล้วความพิการมีแต่สิ่งที่ปรากฏชัดเท่านั้นหรอกหรือ?)<br />หลายคนบริเวณนั้นมีเสื้อผ้าชุดใหม่มาในทุกวันที่เราสบตายามเดินผ่าน<br />บางคนหน้าตาบูดบึ้งไม่พอใจกับจังหวะชีวิตที่ดำเนินไป<br />แน่นอนแหละใครจะพอใจที่ต้องมานั่งขอทาน...<br /><br />ผมจะรู้สึกมากน้อยเพียงใดในใจ<br />หากต้องไปนั่งในตำแหน่งเดียวกับพวกเขา TwT<br /><br />สองสามเดือนมานี้<br />ใต้หอพักมีเด็กอ่อนเติบโตขึ้นมาสองสามคน<br />น้องนุช น้องแตงโม และอีกคนไม่ทราบชื่อยังนอนแบเบาะอยู่เลย<br />น้องนุชโตมาก่อนใครเขา ตอนนี้ก็น่าจะขวบกว่าๆ แล้ว<br />ผมชอบหยุดยืนดู เวลานุชเคลื่อนไหว แล้วก็เล่นอะไรสักอย่าง<br />นุชมันน่ารักดี บางทีตอนเช้าๆ ผมออกไปทำงาน<br />นุชยังเมาขี้ตา ออกมาเดินเล่นในชุดนอนอยู่เลย<br />บางวันนุชก็ชอบไปนั่งเล่นกับแตงโม ซึ่งเด็กกว่ามาก<br />แตงโมยังพูดอะไรไม่ได้ แต่เหมือนทั้งสองคนสื่อสารกันได้<br />ในความเงียบและบทสนทนาในใจ<br /><br />พ่อกับแม่ของนุช ช่วยกันขายข้าวเหนียว หมูปิ้ง ไก่ปิ้ง ส้มตำ คอหมูย่าง อยู่หน้าหอ<br />เมื่อเลิกงานกลับมาผมจะเห็นแต่ไกลว่า พวกเขาเริ่มตั้งเตาไฟกันแล้ว<br />บางโอกาสก็ได้อุดหนุนกันบ้าง โดยมีนุชวิ่งเล่นอยู่ใกล้ๆ<br />หลายคืนในจำนวนที่ผมเดินผ่าน นุชเล่นอยู่จนดึกดื่นทุกที<br />การได้มองเห็นเด็กๆ เติบโตมาโดยยังไม่รู้เดียงสา<br />มันก็สร้างรอยยิ้มได้ดีเหมือนกันนะครับ...<br /><br /><br />เมื่อกลางเดือนที่ผ่านมา<br />ผมไม่เห็นพ่อกับแม่ของนุชตั้งร้านค้ามาสองสามวันแล้ว<br />ไม่ได้เห็นนุชและแม่ในบริเวณหอพัก<br />หลังเก็บความสงสัยมาเกือบอาทิตย์<br />ผมก็เลยได้ถามพี่อีกคนหนึงที่มีลูกสาวรุ่นเดียวกับนุชว่า<br />นุชหายไปไหน?<br />(ลืมบอกไป เด็กรุ่นที่โตมาพร้อมๆ กันกับนุช<br />สองสามคนนั้น เป็นเด็กหญิงทั้งหมดเลยนะ)<br /><br />พี่เขาบอกว่า นุชกับแม่กลับไปเยี่ยมบ้านที่เชียงราย<br />คงกลับมาอีกทีหลังสงกรานต์<br /><br />ความทรงจำเกี่ยวกับคำตอบนี้ไม่ได้หายไปไหนนะครับ<br />เพียงแต่หลังสงกรานต์มาเกือบอาทิตย์แล้ว ผมยังไม่เห็นวี่แววของนุชกับแม่เลย<br />หลายคำถามในใจเริ่มถากถางมาอีกแล้ว ประมวลผลจากเรื่องเล่าเคยพบ<br />พ่อของนุชทำไมไม่ไปด้วยกัน? หรือเขาทะเลาะกัน?<br />เขาอาจจะเลิกกัน? พ่อของนุชชอบเล่นพนันบอลอาจทำให้มีปัญหาครอบครัว?<br />แล้วนุชล่ะ ในนาทีนั้น ยอมรับว่าผมพิพากษาพ่อนุชซะแล้ว<br />ทำให้แอบไม่พอใจขึ้นมาทันที<br /><br />(ทั้งๆ ที่เอาเข้าจริงๆ เรื่องแบบนี้หากมันเกิดขึ้น<br />ปัจจัยนานาประการคงมีผลมากกว่าข้อสังเกตของคนภายนอกอย่างผม)<br /><br />วันนี้ หลังลงรถเมล์แวะซื้อน้ำส้มสำหรับไว้ดื่มเช้าพรุ่งนี้<br />เดินเข้ามาซอยในใจยังคิดถึงเรื่องราวของความพิการต่างๆ ที่สนทนาภายใน<br />ความพิการคืออะไร เพียงอาการไม่ครบสามสิบสองเท่านั้นหรอกหรือ?<br />คนพิการในนิยามที่ว่า ทำไมหลายคนสามารถหนัดยืนอยู่ได้<br />พี่คนที่หลังคดอย่างน้องทราย แต่งกายด้วยชุดพนักงานบริษัท<br />เขาเดินได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่หวั่นไหวต่อสายตาของใครๆ<br />มันทำให้ผมนึกถึงพี่สาวคนหนึ่ง สมัยที่ยังทำงานร้านเช่าการ์ตูนที่เชียงใหม่<br /><br />พี่เขาเดินไม่ได้อย่างคนทั่วไป จำเป็นต้องใช้ไม้เท้าพยุงใต้รักแร้ทั้งสองข้าง<br />บางครั้งก็มากับแฟน แต่บางครั้งก็สามารถมาคนเดียวได้<br />แต่ทุกครั้งที่พบกัน ผมไม่เคยสังเกตเห็นความหดหู่ในดวงตาของพี่เขาเลย<br />มีแต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้า และดวงตา เสียงหัวเราะของพี่เขา<br />ทำให้บรรยากาศในร้านมีความสุขขึ้นมาด้วย...<br />อาจเป็นจิตใจที่ไม่ยอมแพ้...<br />ที่ทำให้ชีวิตเขาเต็มเปี่ยม และแน่นอนคนรอบข้างในครอบครัวก็สำคัญ<br /><br />เมื่อเดินพ้นหัวถนน<br />มองเข้าไปหน้าหอพัก ร้านค้าที่ไม่ได้เห็นมาเกือบหนึ่งเดือน<br />กำลังก่อไฟ และตั้งขาย ชายคนนั้นง่วนอยู่หน้าเตา<br />ผู้หญิงอยู่หน้าครก และเด็กหญิงวิ่งเล่นไปมา<br /><br />แม่และนุชกลับมาแล้ว ^^<br /><br />สุดท้ายอาจเป็นจิตใจผมเองที่พิการ<br />เผลอเลอพิพากษาเรื่องราวจากภายนอกทั้งหมด<br /><br /><br />ข้างนอก - ฝนหยุดตกแล้ว...<br /><br /><br /><strong>ป.ล.<br /></strong><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/RjCjf6ilRHI/AAAAAAAAABI/E-pAgjkOY-c/s1600-h/nongsand.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5057722150222644338" style="CURSOR: hand" height="180" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/RjCjf6ilRHI/AAAAAAAAABI/E-pAgjkOY-c/s320/nongsand.jpg" width="143" border="0" /></a><br /><br />นี่รูปของน้องทราย นักแสดงตลกคนที่เอ่ยอ้างถึง<br />เมื่อมองไปที่ชีวิตคนๆ หนึ่ง ใครมีอำนาจอวดอ้าง<br />หัวเราะใส่ชีวิตใคร? ใครกัน?<br /><br />แต่กระนั้นผมคิดว่า<br />หากได้ดูเขาแสดงตลกในครั้งต่อไป เมื่อเขาแสดงได้ตลก<br />ผมก็คงยังหัวเราะอยู่ คิดเข้าข้างตัวเองว่าไม่ได้หัวเราะความพิการในตัวเขา<br />อาจเป็นความพิการในตัวผมเอง...<br />และหากเสียงหัวเราะของผมให้ความหมายของการมีชีวิตของใคร<br />รู้สึกดีกับการกระทำของเขา<br />มันก็ควรจะแบ่งปันกันไปมิใช่หรือ?<br /><br /><span style="font-size:78%;">เขียนเสร็จ 20.12 นาฬืกา วันเดียวกัน</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-1426765636043977715?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-27801021459547681272007-04-23T13:00:00.000+07:002007-04-23T14:14:16.548+07:00แดดระอุ บนพื้นถนน<br />เหมือนละลายภาพเบื้องหน้าไปทุกขณะ<br />บางครั้งเมื่อมองออกไปไกลๆ เหมือนมีมิราจเกิดขึ้นทั่วไปหมด<br /><br />ความทรงจำเกี่ยวกับฤดูร้อนบรรจุเรื่องราวใดไว้บ้างนะ<br /><br />สำหรับบ้านที่มีโอ่งน้ำหรืออ่างน้ำที่ใช้ตักอาบ<br />การอาบน้ำในเวลากลางวันเป็นความสุขล้นเหลือ<br />น้ำที่นิ่งอยู่ในโอ่งตั้งแต่เมื่อคืนยังรักษาอุณหภูมิไว้ได้ดี<br /><br />ครั้งหนึ่งที่บ้านผมยังใช้ห้องน้ำที่สร้างอยู่นอกบริเวณบ้าน<br />ผนังห้องน้ำทำจากสังกะสี ที่ก่อโครงไม้ยึดไว้เท่านั้น<br />รอบๆ ข้างคือ ต้นไม้หลายชนิด ทั้งขนุน ต้นกล้วย<br />และไม้ในกระถางที่มาวางอิงแอบอาศัยความเย็นของโอ่งน้ำ<br /><br />โอ่งทำมาจากถังน้ำมันสองร้อยลิตร<br />พ่อใช้ปูนฉาบผิวด้านในของตัวถังแล้วทำเป็นโอ่งสำหรับใส่น้ำ<br />ทาสีเขียวอ่อนให้กลมกลืนไปกับสภาพรอบข้าง<br /><br />ท่ามกลางฤดูร้อนวันนี้<br />ผมนึกถึงห้องน้ำหลังนั้นขึ้นมา<br />ท่ามกลางความทรงจำเกี่ยวกับฤดูร้อนนานาประการ<br />ของมะม่วงสุก คุณย่า ลมร้อน วันหยุด และปิดเทอม<br /><br />ฤดูร้อนมาพร้อมกับช่วงเวลาของการได้อยู่บ้านในวัยเด็ก<br />เพราะปิดภาคการศึกษาเพื่อนๆ หลายคนหายไปจากชีวิตของโรงเรียน<br />เราได้กลับมาอยู่บ้าน และอยู่กลับตัวเองอีกครั้ง...<br /><br />สมัยเด็กฤดูร้อน<br />ผมชอบนอนเอาแนบกับพื้นบ้านที่เป็นปูน<br />บ้านชั้นสองที่สร้างจากไม้ตอนกลางวันจะร้อนมาก<br />นอนเล่น นอนอ่านหนังสือ ดูทีวีไปอย่างเย็นอุรา<br />บางครั้งพ่อจะเดินจากครัวมาพร้อมกับยำมะม่วง<br />ต้นที่ปลูกในบ้าน พ่อฝานเนื้อมะม่วงเปรี้ยวออกเป็นแผ่นบางๆ<br />สีเขียวอ่อนนั้นซ่อนรสชาติเปรี้ยวจี๊ดไว้ภายใน<br />พ่อคลุกน้ำตาลและใส่น้ำปลามาเพื่อเพิ่มรสชาติให้มะม่วงจานนั้น<br />แม่ยกวัตถุดิบอาหารสำหรับมื้อกลางวัน เข้ามานั่งเตรียมในห้องเดียวกัน<br />เด็ดคะน้าไปก็ดูโทรทัศน์ไป คลุกเส้นก๋วยเตี๋ยวกับน้ำมันไป<br />ก็สนทนาใต้พัดลมตั้งโต๊ะตัวเดียวกันไป...<br /><br />มื้อกลางวันก็ได้ก๋วยเตี๋ยวผัดซีอิ๊วกระทะใหญ่มากแล้ว<br /><br />ช่วงเช้าของวันหยุดโทรทัศน์กินเวลาไปเกือบหมด<br />รายการเด็กๆ การ์ตูน พาเหรดกันเข้ามาทายทัก<br />โดยเฉพาะเสาร์อาทิตย์เช่นเดียวกับช่วงเปิดเทอม<br />คลับคล้ายว่าสมัยที่มีโทรทัศน์สีเครื่องแรกของบ้านนั้น<br />มีเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันจากบ้านข้างๆ มานั่งดูการ์ตูนด้วยกัน<br /><br />อากาศร้อน ทำให้เหงื่อออกเยอะ<br />ถ้าเหงื่อไม่ออกสิ เขาว่ากันว่าจะอันตรายเสียกว่า<br />วิธีการแก้ร้อนด้วยการอาบน้ำ ผมก็จำมาจากพ่อ<br />บางครั้งเพียงเข้าไปใช้น้ำราดตัวเพื่อคลายร้อนไม่ได้เป็นการอาบน้ำ<br />แล้วออกจากห้องน้ำมาทาแป้งเย็น<br />สมัยนั้นที่บ้านจะใช้แป้งตรางู ส่วนพ่อจะใช้ชาวเวอร์ ทู ชาวเวอร์<br />(ถ้าหากฉันวอนเธอให้อยู่... นานอีกหน่อยเธอค่อยไป...)<br /><br />ถึงร้อนระอุ ในสมัยนั้นผมก็ชอบฤดูร้อน<br />การได้ออกไปอายน้ำแล้วมองอะไรเล่นรอบข้างๆ มันก็เพลินดี<br />กลับมาที่ห้องน้ำที่สร้างอยู่นอกบ้าน<br />(ที่จริงที่บ้านมีห้องน้ำอีกสองสามห้อง แต่ไม่ค่อยใช้อาบน้ำกัน)<br />อาศัยร่มของต้นมะม่วง ขนุนคลายร้อนไปได้เยอะ ตอนนั้นมะพร้าว<br />ก็ยังยืนต้นสูงให้ลูกและร่มจากทางมะพร้าวแก่พื้นที่บริเวณนั้น<br />เครื่องใช้สำหรับอาบน้ำวางอยู่บนโครงไม้ที่ใช้ยึดสังกะสี<br />พื้นห้องน้ำใช้ซีเมนต์เทพื้นให้แข็งแรง ทางเดินเข้านั้นใช้เศษไม้<br />วางต่อๆ กัน ประโยชน์ของห้องน้ำนี้คือการรดน้ำต้นไม้ไปในตัวด้วย<br /><br />การละเล่นในห้องน้ำมีตั้งแต่การเล่นใช้ขันน้ำ<br />คว่ำแล้วดักอากาศเพื่อให้เกิดแรงดัน แล้วก็กดขันน้ำลงไป<br />ฝืนกับอาการพยายามลอยขึ้นมาของขันน้ำ<br />แล้วก็ค่อยๆ ปล่อยอากาศให้ลอยขึ้นมาเป็นลูกกลม<br />เพื่อแตกกระจายตัวบนผิวน้ำ บางครั้งก็ปล่อยลอยขึ้นมาทีเดียวทั้งหมด<br />เกิดเป็นฟองอากาศขนาดใหญ่ สนุกสนานดี<br /><br />ไม่งั้น ผมก็จะเล่นวาดมือไปในน้ำ<br />การละเล่นนี้ได้รับอิทธิพลมาจากหนังจีนสมัยนั้น<br />การได้วาดมือเป็นท่าทางต่างๆ ในน้ำนั้นมันเห็นเป็นภาพดี<br />แล้วก็เกิดความรู้สึกว่ามีอะไรต้าน และออกมาจากมือด้วย<br />ความที่สมัยนั้น โอ่งนานจะล้างทำความสะอาดที<br />ตะกอนต่างๆ ที่มากับน้ำหรือฝุ่นละอองในอากาศที่ตกสู่ผิวน้ำ<br />ได้ตกตะกอนแล้วนอนก้นอยู่ข้างล่าง<br />บางครั้งผมก็สนุกกับการรวบรวมพลังแล้วปล่อยคลื่นน้ำ<br />เพื่อทำให้ตะกอนเหล่านั้นลอยตัวขึ้นมา<br />(ในหัวนั้น เหมือนว่าผมสามารถปล่อยภายในได้เทียว)<br />แต่การละเล่นชนิดนี้ ต้องเล่นเป็นลำดับท้ายๆ<br />เพราะหลังจากนั้นน้ำในโอ่งก็จะขุ่น ตะกอนคละคลุ้งไปทั่ว<br />เดือดร้อนคนที่จะอาบน้ำคนต่อไปต้องรอให้ตกตะกอน<br />หรือนำสารส้มมากวนน้ำเสียก่อน<br /><br />บางครั้งตัวการ์ตูนโปรดๆ ก็ได้โอกาสสัมผัสน้ำด้วย<br />โลกในจินตนาการพาชีวิตมาให้ตัวการ์ตูนเหล่านั้น<br />(วันหลังจะเขียนเล่าเรื่องพวกนี้ดีกว่า - แค่วันนี้ก็แตกประเด็นไปเรื่อยแล้ว)<br />กว่าจะอาบน้ำเสร็จนิ้วมือ นิ้วเท้าก็เปื่อยไปหมดแล้วล่ะครับ<br /><br />ฤดูร้อนยังทำให้คิดถึงคุณย่าด้วย<br />สมัยนั้นในขณะที่แม่ขนข้าวของเข้ามาเตรียมครัวในบ้าน<br />ย่ากลับคลุกอยู่กับครัวหลังบ้าน หน้าเตาถ่าน บางครั้งเพลงจ้อยซอ<br />ก็ดังขึ้นมาจากวิทุยของย่า สลับไปกับเทผธรรมะจำพวกตายแล้วไปไหนของป้า<br />อาหารประจำฤดูร้อนของย่าคือ มะม่วงสุกกับข้าวเหนียว บางทีก็ข้าวสวย<br />สมัยเด็กแปลกใจดีที่ได้เห็นย่ากินข้าวกับมะม่วงสุก หรือแตงโม<br />โตมาถึงรู้ว่ามันเย็นๆ อร่อยๆ ดีเหมือนกันนะ<br />เรื่องของกินของคนแก่เนี่ย พ่อพูดเสมอว่าก็คนแก่เขากินมาทุกรสแล้ว<br />แก่มาจึงชอบกินอะไร เผ็ดๆ ขมๆ หรือบางทีก็อาหารหน้าตาแบบนี้<br /><br />คิดถึงย่าขึ้นมาซะงั้น...<br /><br />ลมร้อนมาเยือนบางปีนั้น ผมได้เล่นว่าว<br />ตรอกซอยแคบของผมนั้นเป็นทั้งที่หัดขี่รถมอเตอร์ไซค์ จักรยาน<br />และวิ่งว่าว เพื่อให้ลอยสูงขึ้น<br />บ้านของเพื่อนบ้านมีว่าวตัวใหญ่มากตัวหนึ่ง เขาไว้ใช้แข่ง<br />ผมหัดทำว่าวก็จากที่บ้านหลังนั้นแหละครับ ใช้กระดาษแก้วแต่งให้สวยงาม<br />ทำโครงจากไม้ไผ่ แต่ขั้นตอนทำอย่างไรบ้างนั้น<br />ลืมไปหมดแล้ว รู้สึกเสียดายจริงๆ...<br /><br />บางครั้งผมก็นิยมลมร้อนที่พัดมาเอื่อยๆ<br />ยามเมื่อนอนอ่านหนังสือบนแคร่หน้าบ้าน<br />แสงลอดผ่านใบมะขามลงมา เสียงของสิ่งต่างๆ ยังไม่วุ่นวายนัก<br />เสียงโทรทัศน์ยังไม่ดังออกมาจากทุกหลังคาเรือนเหมือนสมัยนี้<br />แมลงกินน้ำหวานบางตัวยังสาละวนกับต้นคุณนายตื่นสาย<br />แมลงปอวิ่งวนเกาะต้นไม้ใบงามที่จำชื่อไม่ได้<br />ตามต้นโหระพาบางครั้งก็พบแมลงเต่าทอง<br />ผมชอบลมร้อนอย่างนั้น เมื่อลมร้อนพัดมา แล้วผมยังอยู่ในร่มไม้<br />ชีวิตดูไหลเรื่อย เอื่อยและช้า แต่ดำเนินไป<br /><br />บ่ายๆ ถ้าโชคดี รถไอติมจะผ่านหน้าบ้าน<br />เสียงกระดิ่ง กริ๊งๆ เป็นเสียงสวรรค์ ผมวิ่งละล้าละลัง<br />บอกพ่อ หรือแม่ว่าไอติมมา เพื่อขอการอนุมัติสตางค์<br />บางครั้งต้องรถให้รถไอติมเลยไปก่อนแล้วไปดักรอตอนรถกลับออกมา<br />เพราะท้ายซอยเป็นซอยตัน...<br />รถไอติมในสมัยนั้นมีทั้งที่เป็น ไอติมกะทิตักใส่ขนมปัง ใส่โคน<br />กับไอติมแท่งสเยบด้วยไม้แบนๆ ยี่ห้อกวางทอง<br />รถไอติมแท่งเนี่ยจะเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมมีฝาปิดทางด้านบน<br />ข้างในแบ่งเป็นช่องๆ หากเก่าไปกว่านั้นก็จะเป็นทรงกระบอก<br />ที่ใช้สะพายหลังเดินขาย ลักษณะเหมือนกระติกด้านนอกหุ้มด้วยหวาย<br /><br />เวลารถไอติมผ่านมาในฤดูร้อนนั้น จำได้ว่าตลกดีที่<br />พอผมออกไปยืนรอรถไอติมกลับมาจากท้ายซอย บ้านหลายๆ หลัง<br />ในซอยจะออกมาวะเง้อดูรถไอติมเช่นเดียวกัน<br />บางบ้านไม่ทันใจก็เดินตามมาซื้อบริเวณหน้าบ้านผมเลย<br />(เพราะผมมักจะดักไว้ได้ก่อน) ไอติมแท่งที่ชอบกินในตอนนั้น<br />ต้องเป็นรสกะทิที่เคลือบด้วยน้ำแข็งสีน้ำตาล ทำให้กรอบนอกนุ่มใน<br />พอกินส่วนที่กรอบมันไอติมทั้งแท่งก็แทบจะละลายหมดแท่งแล้ว<br />นอกจากรสที่ว่าแล้วในกระติกไอติมก็จะมี รสกะทิ รสถั่วดำ รสรวมมิตร<br />รสข้าวโพด รสใบเตย เท่าที่จำได้ก็มีเท่านี้อ่ะ ตกหล่นไปขออภัยด้วย<br /><br />จบเรื่องราวว่าด้วยความทรงจำเกี่ยวกับฤดูร้อนเท่านี้ดีกว่า<br />ก่อนที่ทรงจำจะพาทัวร์ไปไกลถึงเรื่องการเดินทางในช่วงปิดเทอม<br />ห้องสมุดประชาชน และสงกรานต์ต่างถิ่น...ฯลฯ...<br /><br />เรื่องเหล่านั้นคงได้บันทึกในสักวันแหละน่า ^^<br /><br /><strong>ป.ล.</strong><br />เขาว่ากันว่า 27 นี้จะร้อนที่สุดอีกแล้ว<br />เฮ้อ...เดี๋ยวร้อนก็อาบน้ำตอนกลางวันไม่ได้<br />เพราะอยู่ที่ทำงาน ถึงอยู่หอน้ำที่หอก็ใช้การสูบขึ้นไปไว้บนหลังคา<br />แล้วปล่อยลงมา อาบตอนเที่ยงเหมือนหมูโดนลวกเตรียมนำไปทำอาหารพิกล ^^<br /><br /><strong>ป.ล.สอง</strong><br />ภาพถนนคลุ้งฝุ่น แดดระอุ นึกถึง <a href="http://www.maama.com/music/view.php?id=001110">เพลงนี้</a>ขึ้นมาเฉยเลย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-2780102145954768127?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-4420755882769438772007-04-19T10:56:00.000+07:002007-04-23T17:42:14.321+07:00สี่ห้าปีก่อนหลังจากพ้นจากการศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยที่เข้าไปฝังตัวนานเกือบหกปี<br />ผมตัดสินใจกลับบ้านเพื่อหยุดตัวเองไว้ รอห้วงเวลาของการเดินทางอีกครั้ง<br /><br />ถึงแม้จะเป็นการกลับบ้าน<br />แต่ผมก็ไม่ได้อยู่บ้านหลังที่เคยเติบโตมาตั้งแต่ยังเล็ก<br />ไม่ได้อยู่บ้านที่มีพ่อและแม่อยู่ด้วย<br />แต่เป็นบ้านตึกแถว...<br />มรดกจากยุคเศรษฐกิจฟองสบู่ สมัยชาติชาย<br />ที่ทางบ้านยังต้องผ่อนมาจนทุกวันนี้<br />จำได้ว่าสมัยนั้นทุกคนต่างเชื่อกันว่าเศรษฐกิจจะบูม<br />เพราะมีโรงแรมขนาดใหญ่เปิดขึ้นบริเวณนั้น<br />ถนนสุโขทัย-เมืองเก่า จะฟู่ฟ่า<br />ตึกแถวจำนวนมากสร้างขึ้นเพื่อรับการนี้<br /><br />หนึ่งในจำนวนหลายคูหา<br />ตกมาถึงครอบครัวผม ตึกแถวที่ปัจจุบันใช้เก็บหนังสือต่างๆ<br />และสมบัติบ้าจากการใช้ชีวิตระหกระเหินมานานครึ่งทศวรรษ<br /><br />ผมเลือกปักหลักอยู่ที่นั่น ทั้งๆ ที่บ้านอีกหลังก็อยู่ห่างไปไม่เกิน<br />สิบสองกิโลเมตร ผมเลือกอย่างเห็นแก่ตัวที่จะอยู่คนเดียว...<br />แล้วเดินทางกลับบ้านในช่วงสุดสัปดาห์ด้วยรถมอเตอร์ไซค์<br />คันเดียวกับที่ขับตระเวณทั่วเชียงใหม่เมื่อกาลนั้น<br />หลายครั้ง เมื่อนึกย้อนไปก็รู้สึกผิดอยู่เสมอ<br />ผมเป็นคนที่ไม่อยู่ติดบ้านเกิดเลย<br />ในหลายครั้ง ผมบอกตัวเองว่า ผมเป็นคนไม่คิดถึงบ้านเมื่ออยู่ไกลบ้าน<br />แต่อยู่บ้านแล้วจะนึกถึงบ้านในความหมายของรูปลักษณ์จากความทรงจำ<br />และคิดถึงมัน<br /><br />กระนั้น ช่วงวัยที่ปรารถนาแสวงหา ผมเลือกอยู่คนเดียว<br />อาจเพื่อเคี่ยวกรำตัวเองให้หนักขึ้น...<br />อาจเพื่อเท่านั้น...<br /><br />หนังสือหลายเล่มในตู้หนังสือของบ้านนา<br />(บ้านตึกแถวตั้งอยู่ในเขตตำบลบ้านนา)<br />เป็นหนังสือที่ผมยังไม่ได้อ่าน หรืออ่านแล้วแต่ยังไม่จบทั้งเล่ม<br />หนังสือที่ช่วงวัยเรียนคิดว่าซื้อมาก่อนเพื่อที่ต่อไปในชีวิตจะได้มีเวลา<br />นอนและอ่านมันมากขึ้น มากขึ้น....<br /><br />ผมใช้ชีวิตในแต่ละวันที่บ้านนา<br />ด้วยการเริ่มต้นวันจากการตื่นแต่เช้า<br />เพื่ออกไปเดินๆ วิ่งๆ บนถนนสายบายพาสอ้อมไปตาก<br />ยามเช้าในช่วงเวลานั้น ฟ้ายังไม่สว่าง บางเช้าก็มีเพียงแสงน้ำเงินอมส้ม<br />ไฟถนนยังสาดแสงให้การข้ามถนนของผมปลอดภัย<br />อาจถือได้ว่าช่วงชีวิตช่วงนั้นคุณภาพชีวิตค่อนข้างดี<br />เพราะได้ตื่นแต่เช้า และได้ออกกำลังกาย<br /><br />ผมเดินๆ วิ่งๆ ไปจนสุดถนนเป็นสามแยก จึงหันหน้ากลับ<br />เพื่ออาบน้ำ แล้วควบรถมอเตอร์ไซค์ออกไปซื้อข้าวเช้าที่ตลาดเมืองเก่า<br />กิจกรรมยามเช้าแล้วเสร็จมานั่งดูโทรทัศน์ทันดูข่าวตอนเช้าทุกวัน<br /><br />สายๆ ก็เป็นช่วงเวลานั่งโต๊ะแล้วดูว่าวันนั้นมีอะไรทำบ้าง<br />ส่วนใหญ่ในช่วงเวลานั้นผมจะนั่งเขียนจดหมายหรือโปสการ์ดหาใครต่อใคร<br />แล้วก็อ่านจดหมายที่ใครต่อใครเหล่านั้นส่งกลับมา<br />นอกเหนือจากนี้ก็คือ ดูว่าเมื่อคืนอ่านหนังสือเล่มไหนค้างอยู่บ้าง<br />เพื่อจะติดพันไปตลอดบ่าย...<br /><br />หนังสือเล่มหนึ่งในช่วงเวลานั้น คือ ไฟชีวิต ของเออวิง สโตน<br />เรื่องราวชีวประวัติของศิลปินนามวินเซ็นต์ แวนโก๊ะ<br />(ผมออกเสียงถูกต้องไม่เป็นอ่ะ เรียกแบบถนัดปากแล้วกันนะครับ)<br />ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนว่ามีพลังในชีวิตขึ้นมากเลย<br />หรือว่ามันจะเติมไฟให้ชีวิตก็ไม่รู้...<br /><br />ชายที่เดินเท้าข้ามระยะทางเกินร้อยกิโลเมตรท่ามอากาศหนาวเหน็บ<br />ชายที่เข้าไปทำงานในเหมืองถ่านหิน ยามหายใจเข้าไปแล้วมีลูกไฟลูกใหญ่เข้าสู่อก<br />ชายที่เริ่มทำงานศิลปะเมื่ออายุมาก... ไม่มีพื้นฐานมากนัก<br />ชายที่ต้องเข้าไปอยู่ในสถานบำบัดจิต และวาดภาพ วาดภาพ วาดภาพ<br />แม้นแดดจะระอุร้อนเพียงใด เหมือนคนบ้าที่ยืนหน้าผืนผ้าใบจนฟ้าสลดไป<br />โลกของอิมเพรสชั่นนิสต์ กับชายที่ไม่เคยมีสิ่งไหนประสบความสำเร็จเลย<br />ไม่ว่าความรัก การงาน หัวใจตลอดช่วงเวลาที่เขามีลมหายใจอยู่<br />มีเพียงแสงสว่างจากน้องชายของเขาเท่านั้น...<br /><br />ชายที่ตายไปอย่างสิ้นหวัง แต่งานของเขากลับจรรโลงโลกไว้<br />เรื่องราวของชายคนนั้นได้เข้ามาเติมไฟชีวิตให้กับหนทางร้างไร้<br /><br />และเหมือนมีเรื่องราวซ้อนเรื่องราว<br />ยามอยู่บ้านนา ส่วนใหญ่ผมจะปิดประตูเหล็กหน้าบ้าน<br />แล้วอาศัยอยู่หลังโลกสีชาของกรระจกที่กั้นเป็นห้อง<br />เมื่ออ่านงานเรื่องนี้แล้วทำให้ปรารถนารู้สึกถึงแสงแดด สายลมระอุ<br />ใบไม้ลู่ลมบ่าย ทำให้ผมเปิดประตูออกไปนั่งเล่นริมโอ่งน้ำหน้าบ้าน<br />แดดของเดือนเมษายนพามันเข้ามา<br /><br />สุนัขตัวหนึ่งนั่งอยู่ใต้ร่มต้นขี้เหล็ก<br />รูปร่างผ่ายผอม หอบหายใจสู้ความร้อน<br />ขนเหลืองออกส้มแดงไม่ทำให้ผมคิดอะไรในตอนแรก<br />แต่เมื่อมันลุกเดินเพื่อหลบรถที่วิ่งกินเข้ามาข้างถนน<br />ผมจึงระลึกถึงได้ว่าขนสีเหลืองออกส้มแดงนั้น<br />ทำให้ผมนึกถึงใคร...<br /><br />มันลุกขึ้นอย่างเก้ๆ กังๆ<br />สองข้างหน้าพาตัวมันหยัดขึ้น โอนเอนเล็กน้อย<br />ก่อนที่สองขาหลังจะปรากฏกับสายตาของผม<br />ช่วงล่างตั้งแต่สะโพกของมันลงไปของมัน<br />ไม่สามารถใช้การได้ มันก้าวขาหน้าเพื่อนำพาร่างไป<br />เพียงเท่านั้น ผมก็ยืนยันกับตัวเองแล้วที่จะเรียกมันว่า<br />“แวนโก๊ะ”<br /><br />ศิลปินเรืองนามชาวดัชต์คนนั้นกีมีผมสีแดง<br />แวนโก๊ะที่ท่อนล่างพิการใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แถวหน้าบ้านผม<br />ผมพยายามเข้าใกล้แต่ เหมือนว่าแวนโก๊ะไม่ไว้ใจคนนัก<br />มันถอยหนีอย่างลำบาก ด้วยท่าทางเช่นนั้น<br />ทำให้ผมล้มเลิกที่จะเข้าใกล้มัน มีเพียงนำข้าวหรืออาหารมาทิ้งไว้<br />ให้มันใต้ต้นขี้เหล็กในบางวันเท่านั้น<br /><br />หลังจากวันนั้น<br />ทุกวันผมจะมองหาแวนโก๊ะเสมอ<br />จำได้ว่าผมเขียนเรื่องราวของมันให้เพื่อนนักดนตรีที่อยู่เชียงใหม่<br />เรื่องราวของทั้งแวนโก๊ะในงานเขียนของเออวิง สโตน<br />และแวนโก๊ะ ผู้ไม่ยอมแพ้แห่งบ้านนา<br /><br />เมื่อความหวังคลอนแคลน<br />หรือความฝันไม่มั่นคงเมื่อยืนอยู่ในโลกของความจริง<br />บางครั้ง... บางครั้งเท่านั้นแหละ<br />ผมจะย้อนคิดถึงแวนโก๊ะขึ้นมาได้<br />ซึ่งมันทำให้ผมมีเรี่ยวแรงมากขึ้นที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองศรัทธา<br />ผมไม่ได้กลับไปอยู่บ้านนามาหลายปีแล้ว<br />ป่านนี้ไม่รู้ว่าแวนโก๊ะพาเรื่องราวของมันไปสู่ที่ใดแล้ว<br />มีใครซับและทราบแรงดาลใจจากมันอีกไหม?<br />ผมไม่รู้...<br /><br />มันอาจจะยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่มี<br />แต่มันก็มีชีวิตอยู่ในความระลึกถึงและเรื่องเล่านี้แล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-442075588276943877?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-9531961769719479102007-03-29T11:48:00.000+07:002007-03-30T17:37:56.755+07:00<span style="font-family:courier new;"><strong>Wednesday, March 29, 2006<br /></strong></span><a name="114364842274036455"></a><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>สิ่งใดเติบโตเชื่องช้า เจริญได้งดงาม</strong></span><br /><br />^<br />^<br />^<br /><br /><span style="font-family:courier new;">ประโยคข้างบนนั้น ผมนำมาจากหัวบล็อกตอนแรกที่เขียน</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เมื่อวันที่เดียวกันนี้ของปีที่ผ่านมา...</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เห็นกันอยู่หลัดๆ พลัดมาเขียนอะไรในเน็ต</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เป็นปีเข้าไปแล้ว แถมบล็อกครบรอบปีนี้</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ยังเป็นบล็อกที่ 69 เสียด้วย</span><br /><span style="font-family:Courier New;">(ช่างเหมาะสมกับคนลามกเสียนี้กระไร^^)</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">มีเรื่องราวดำเนินผ่านมา</span><br /><span style="font-family:Courier New;">อยากบันทึกก็มากมาย </span><br /><span style="font-family:Courier New;">หลงเลือนหายตามความทรงจำพัดพรายก็มาก</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไม่ว่าช้าหรือเร็ว... </span><br /><span style="font-family:Courier New;">ทุกอย่างก็ต้องเติบโตและตกตายไป</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ผมอยู่ในมหานครที่เข้ามาครั้งแรก</span><br /><span style="font-family:Courier New;">หงุดหงิดเกลียดชังความวุ่นวายของมันมาเกือบสี่ห้าปีแล้ว</span><br /><span style="font-family:Courier New;">จำได้ว่าปีแรก ร่างกายแย่มาก </span><br /><span style="font-family:Courier New;">ปฎิเสธสิ่งรอบตัว เป็นภูมิแพ้ครั้งแรกในเมืองหลวง</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไอเสียจนเส้นเลือดในคอแตก จมูกพิการกลิ่น</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เฮ้อ...</span><br /><span style="font-family:Courier New;">บ่นไรเนี่ย </span><br /><span style="font-family:Courier New;">กลับไปทำวิทยานิพนธ์ต่อแล้วนะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"><strong>ป.ล.</strong></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ต้องขอโทษใครต่อใคร</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ที่วันนี้ (30มีนา) ไม่ได้ตอบเอ็มเอสเอ็น</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ใครเลย เพราะทำงานพิมพ์งานทั้งวันเลย</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไม่มีโอกาสกระทั่งสอดแทรกวิทยานิพนธ์</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ที่แนบไปพิมพ์อยู่ใต้ใบงานเลย...</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ว่าแล้วก็ สู้-------------เว๊ย! ^^</span><br /><br /><strong>ป.ล. สอง</strong><br />ไม่ได้เกี่ยวกับชื่อเรื่องเลยวุ้ย!<br />ไม่เห็นจะตลกเลยนิ<br /><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-953196176971947910?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-59048987694128516272007-03-28T08:33:00.000+07:002007-03-29T08:01:51.646+07:00<span style="font-family:arial;">หน้าหอพักของผมมีบ้านเล็กๆ หลังหนึ่ง</span><br /><span style="font-family:Arial;">ผมเดินผ่านเข้าออกอยู่ทุกวัน </span><br /><span style="font-family:Arial;">บางวันก็ชอบมองเข้าไปในบ้าน</span><br /><span style="font-family:Arial;">ในบ้านมีคุณยายท่าทางใจดีอยู่คนหนึ่ง</span><br /><span style="font-family:Arial;">บางวันถ้าไม่นั่งเย็บอะไรอยู่</span><br /><span style="font-family:Arial;">ก็นั่งเล่นอยู่กับสัตว์เลี้ยงภายในบ้าน</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">ผมไม่รู้ว่าบ้านของคุณยายอยู่ตรงนั้นมานานแค่ไหนแล้ว</span><br /><span style="font-family:Arial;">อาจจะก่อนตึกรามใหญ่โตจะมาบดบังแสงตะวันฉายก็ได้</span><br /><span style="font-family:Arial;">ในซอยเดียวกันมีบ้านหลังใหญ่อีกหลายหลัง</span><br /><span style="font-family:Arial;">ทุกหลังก็ดูเก่าและมีประวัติเนิ่นนานมาพอดู</span><br /><span style="font-family:Arial;">บ้านหลังที่มีชื่อเดียวกับชื่อซอย ตัวบ้านยังเป็นบ้านไม้</span><br /><span style="font-family:Arial;">หลังคาทรงปั้นหยา หน้าต่างบานเกล็ดไม้ </span><br /><span style="font-family:Arial;">ที่ใช้เปิดขึ้นลงมากกว่าเปิดแบบบานพับสมัยใหม่</span><br /><span style="font-family:Arial;">ต้นไม้สูงใหญ่ ชวนให้อิจฉาความสงบในอาณาเขต</span><br /><span style="font-family:Arial;">แต่ผมกลับชอบบ้านคุณยายมากกว่า</span><br /><span style="font-family:Arial;">บ้านหลังเล็กที่จัดเรียบๆ เป็นระเบียบ กับต้นไม้กระถางที่วาง</span><br /><span style="font-family:Arial;">บนรั้วเป็นทิวแถว... เสียงนกร้องทั้งขุนทองและนกเขา</span><br /><span style="font-family:Arial;">ตรงกำแพงรั้วบ้านคุณตาคุณยายทำเป็นช่องสามารถมองออกมาได้</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">บางวันคุณยายอารมณ์ดี</span><br /><span style="font-family:Arial;">ผมก็จะไดยินเสียงคุยเล่นกับสุนัขสองตัว ผมเรียกชื่อพันธุ์ไม่ถูก</span><br /><span style="font-family:Arial;">ตัวหนึ่งเป็นพันธุ์พุดเดิ้ล ส่วนอีกตัวไม่แน่ใจว่าเทอร์เรียหรือเปล่า?</span><br /><span style="font-family:Arial;">ที่พอจะรู้แน่ๆ คือพวกมันชื่อ ไมโล และโซดา...^^</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">สุนัขสองตัวนี้น่ารักดี</span><br /><span style="font-family:Arial;">อาจเพราะมันตัวเล็กและร่าเริงเป็นพิเศษ </span><br /><span style="font-family:Arial;">บางคราวเมื่อผมเดินผ่านรั้วบ้าน พวกมันจะวิ่งไล่กวด</span><br /><span style="font-family:Arial;">จากรั้วบ้านด้านหนึ่ง ตามไปถึงรั้วบ้านอีกด้านหนึ่ง</span><br /><span style="font-family:Arial;">ทั้งๆ ที่ตัวสูงไม่พ้นมาให้สายตาเห็น แต่ก็ส่งเสียงทักทายกัน</span><br /><span style="font-family:Arial;">คุณยายอารมณ์ดีเรียกชื่อทำให้ผมได้รู้จักชื่อของทั้งสองตัว</span><br /><span style="font-family:Arial;">ไมโลเป็นพุดเดิ้ลขนสีน้ำตาลอ่อนๆ ปากเปราะตามนิสัย</span><br /><span style="font-family:Arial;">ส่วนโซดา ผมไม่แน่ใจว่าเป็นเทอร์เรียผสมกับอะไร</span><br /><span style="font-family:Arial;">มันขนสีขาวแกมเทาและดำทั่วตัว นัยตาใสสีดำกลอกกลิ้งไหวๆ</span><br /><span style="font-family:Arial;">บางครั้งเมื่อไม่อาจโดดให้พ้นขอบประตูด้านล่างเพื่อโชว์ตัว</span><br /><span style="font-family:Arial;">ก็ใช้จมูกโผล่พ้นขอบประตูรั้วด้านล่างเพื่อสูดดมกลิ่น...</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">ผมมานั่งเขียนภึงคุณยายและสมาชิกในบ้าน</span><br /><span style="font-family:Arial;">เพียงเพราะเมื่อเช้าระหว่างรีบออกมาทำงาน...</span><br /><span style="font-family:Arial;">รถรายังจอดแน่นเต็มหอ ปิดเทอมแล้วเด็กๆ ตื่นสาย</span><br /><span style="font-family:Arial;">โลกยังคล้ายไม่ฟื้นจากสลัวสเลีย...</span><br /><span style="font-family:Arial;">เสียงนกเขาขันกู่ "กุ๊กกรู้... กุ๊กกรู้..." อยู่สม่ำเสมอ</span><br /><span style="font-family:Arial;">คุณยายแปลงเสียงร้องของตัวเองว่า</span><br /><span style="font-family:Arial;">"ไม่โล โซดา ไมโล โซดา ไม่รู้ อยู่ไหน ไม่รู้..."</span><br /><span style="font-family:Arial;">ก่อนที่จะคุยเสียงเล็ดลอดออกจากในบ้านว่า</span><br /><span style="font-family:Arial;">"อยู่ไหนนะ แม่จะไปแล้วนะ อยู่ไหนน้า.."</span><br /><span style="font-family:Arial;">ความจริงทั้งสองตัวก็อยู่แถวนั้นแหละครับ </span><br /><span style="font-family:Arial;">แต่การแกล้งทำไม่เห็นแล้วพูดคุยกับทั้งสองของคุณยาย</span><br /><span style="font-family:Arial;">มันทำให้วันนี้เริ่มต้นได้ดีเหลือเกินครับ...</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">ป.ล.</span><br /><span style="font-family:Arial;">ขอโทษผู้อ่านที่ตั้งใจจะได้สูตรเครื่องดื่มประเภทไมโล โซดาไว้ที่นี้ด้วย</span><br /><span style="font-family:Arial;">ฮ่าๆ จะบ้าแล้วเหรอตรูเนี่ย....^^~</span><br /><br /><span style="font-family:Arial;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-5904898769412851627?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-32360420024095064512007-03-13T08:47:00.000+07:002007-03-13T09:46:47.005+07:00<em>“แหม! ใครจะไปคิดว่าจิตเดิมแท้ (Essence of Mind) นั้นเป็นของ<br />บริสุทธิ์ อย่างบริสุทธิ์แท้จริง!<br />ใครจะไปคิดว่าจิตเดิมแท้นั้นเป็นอิสระ ไม่อยู่ภายใต้อำนาจความ<br />ต้องเป็นอยู่ หรือภายใต้ความดับสูญ อย่างอิสระแท้จริง!<br />ใครจะไปคิดว่าจิตเดิมแท้นั้นเป็นสิ่งที่มีความสมบูรณ์อยู่ในตัวมันเอง<br />อย่างสมบูรณ์แท้จริง!<br />ใครจะไปคิดว่าจิตเดิมแท้นั้นเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเปลี่ยนแปลง<br />อย่างนอกเหนือแท้จริง!<br />ใครจะไปคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ปรากฏออกมานี้ ไหลเทออกมาจาก<br />ตัวจิตเดิมแท้!”</em><br /><br /><strong>เว่ยหล่าง</strong> (หรือฮุยเล้ง หรือฮุยเหน็ง: ญี่ปุ่นเรียก อีโน หรือเยโน ค.ศ.๖๓๘-๗๑๓)<br /><br />ท่านเว่ยหล่างหรือฮุยเหน็ง เป็นพระสังฆปรินายกแห่งพุทธศาสนาอย่างเซน<br />องค์ที่ ๖ (สายจีน) ท่านกำพร้าบิดาตั้งแต่ยังเยาว์ วันหนึ่งขณะรุ่นหนุ่ม<br />ได้หาบฟืนไปขายในตลาดเมืองกวางเจา (แคนตอน) ก็ได้ยินลูกศิษย์ของ<br />พระสังฆปรินายกองค์ที่ ๕ กำลังสาธยายวัชรปรัชญาปารมิตาสูตรอยู่. พอ<br />ได้ยินข้อความแห่งพระสูตรนั้นเท่านั้น ใจของท่านก็ลุกโพลงสว่างไสวในพุทธธรรม<br />ทันที! ท่านจึงเดินทางไปขอศึกษาเซนจากอาจารย์หว่างหยั่น พระสังฆปรินายก<br />องค์ที่ ๕ ณ วัดตุงซั่น ตำบลวองมุย เมืองคีเจา ท่านเว่ยหล่างได้ไปอยู่<br />ที่วัดนั้นโดยทำหน้าที่เป็นคนตำข้าวในโรงครัวของวัดอยู่เป็นเวลาหลายปี<br /><br />วันหนึ่งท่านอาจารย์หว่างหยั่นได้ขอให้ศิษย์ทุกคนเขียนโศลกว่าด้วย<br />เรื่องจิตเดิมแท้ โดยกล่าวว่าถ้าผู้ใดเข้าใจได้ถูกต้องว่าจิตเดิมแท้นั้นเป็นอย่างไร<br />ผู้นั้นจะได้รับมอบผ้ากาสาวพัสตร์ (อันเป็นเครื่องหมายตำแหน่งพระสังฆปรินายก)<br />พร้อมทั้งธรรมะ (อันเป็นคำสอนเร้นลับของนิกายเซน) ท่านชินเชา<br />ผู้เป็นหัวหน้าศิษย์ ได้แต่งโศลกว่า,<br /><br /><em>"กายของเราคือต้นโพธิ<br />ใจของเราคือกระจกอันใส<br />เราเช็ดมันด้วยความระมัดระวังทุกๆ ชั่วโมง<br />และไม่ยอมให้ฝุ่นละอองจับ"</em><br /><br />ท่ายเว่ยหล่างอ่านหนังสือไม่ออก แต่ให้เพื่อนศิษย์อ่านให้ฟัง ก็รู้ว่าผู้<br />แต่งโศลกนั้นยังไม่เห้นแจ้งในจิตเดิมแท้ ท่านจึงให้เสมียนแห่งตำบลกองเจาซึ่ง<br />อยู่ในที่นั้นช่วยเขียนโศลกของท่านไว้ดังนี้<br /><br /><em>"ไม่มีต้นโพธิ์<br />ทั้งไม่มีกระจกเงาอันใสสะอาด<br />เมื่อทุกสิ่งว่างเปล่าแล้ว<br />ฝุ่นจะลงจับอะไร?"<br /></em><br />คืนวันต่อมาอาจารย์หว่างหยั่น พระสังฆปรินายกองค์ที่ ๕ ได้เรียกท่าน<br />เว่ยหล่างเข้าไปพบ และอธิบายข้อความอันลึกซึ้งในวัชรสูตรให้ฟัง พอถึงข้อ<br />ที่ว่า "คนเราควรจะใช้จิตของตน ในวิถีทางที่มันจะเป็นอิสระได้จากเครื่อง<br />ข้องทั้งหลาย" ทันใดนั้นท่านเว่ยหล่างก็ได้บรรลุการตรัสรู้ธรรมโดยสมบรูณ์<br />และได้เห็นชัดแจ้งว่า "ที่แท้ทุกๆ สิ่งในสากลโลกนี้ ก็คือตัวจิตเดิมแท้นั่นเอง<br />มิใช่อื่นไกล" และท่านก็ได้อุทานขึ้นต่อหน้าอาจารย์ว่า<br /><br /><em><span style="color:#006600;">“แหม! ใครจะไปคิดว่าจิตเดิมแท้ (Essence of Mind) นั้นเป็นของ<br />บริสุทธิ์ อย่างบริสุทธิ์แท้จริง!<br />ใครจะไปคิดว่าจิตเดิมแท้นั้นเป็นอิสระ ไม่อยู่ภายใต้อำนาจความ<br />ต้องเป็นอยู่ หรือภายใต้ความดับสูญ อย่างอิสระแท้จริง!<br />ใครจะไปคิดว่าจิตเดิมแท้นั้นเป็นสิ่งที่มีความสมบูรณ์อยู่ในตัวมันเอง<br />อย่างสมบูรณ์แท้จริง!<br />ใครจะไปคิดว่าจิตเดิมแท้นั้นเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเปลี่ยนแปลง<br />อย่างนอกเหนือแท้จริง!<br />ใครจะไปคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ปรากฏออกมานี้ ไหลเทออกมาจาก<br />ตัวจิตเดิมแท้!” </span></em><br /><br />ซึ่งอาจารย์ก็ได้กล่าวต่อไปอีกว่า,<br /><br />"สำหรับผู้ที่ไม่รู้จักจิตใจของตัวเองว่าคืออะไร ก็ป่วยการที่ผู้นั้นจะ<br />ศึกษาพุทธศาสนา ตรงกันข้าม ถ้าผู้ใดรู้จักจิตใจของตนเองว่าเป็นอะไร และ<br />เห็นด้วยปัญญาอย่างซึมซาบว่า ธรรมชาติแท้ของตนเองคืออะไรด้วยแล้ว<br />ผู้นั้นคือวีรมนุษย์ (นายโรงโลก) คือครูของเทวดาและมนุษย์ คือพุทธะ"<br /><br />แล้วท่านเว่ยหล่างก็ได้รับมอบธรรมะ เป็นทายาทรับมอบคำสอนแห่ง<br />นิกาย "ฉับพลัน" พร้อมทั้งบาตรและจีวร เป็นพระสังฆปรินายกแห่งพุทธ-<br />ศาสนาอย่างเซน (สายจีน) องค์ที่ ๖ สืบต่อไปจากอาจารย์ของท่านนั่นเอง.<br /><br /><strong>ป.ล.</strong><br />เมื่อวานวันเดียว<br />โทรทัศน์ที่ห้องถ่ายทอดเรื่องราว<br />ธรรมชาติวินาศในประเทศไทยไปตั้งสามเรื่อง<br />ทั้งปลาในแม่น้ำเจ้าพระยา ไฟป่าทางเหนือ<br />และเชียงใหม่ในหมอกละอองฝุ่น...<br />ตื่นมาแล้วยังแข็งแรง ก็โชคดีแล้วครับ<br />เพราะฉะนั้นขอให้แข็งแรง มีเรี่ยวแรงทำเรื่องที่อยากทำ<br />และเรื่องดีๆ อื่นๆ ต่อไปนะครับ ^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3236042002409506451?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-36343307964253654182007-03-10T21:08:00.000+07:002008-12-12T01:50:02.026+07:00วิมุตติคาถา: บทบันทึกคำอุทานของพระเซนขณะบรรลุธรรม<br /><div><br /></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/RfLBeB3SHKI/AAAAAAAAAA0/QsNlMGBXK78/s1600-h/before.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5040303654621551778" style="WIDTH: 172px; CURSOR: hand; HEIGHT: 218px" height="262" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/RfLBeB3SHKI/AAAAAAAAAA0/QsNlMGBXK78/s320/before.JPG" width="203" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>"เมื่อเรายังไม่พบญาณ ได้แล่นท่องเที่ยวไปในสงสารเป็นเอนกชาติ</div><div>แสวงหาอยู่ซึ่งนายช่างปลูกเรือน, คือตัณหาผู้สร้างภพ ;</div><div>การเกิดทุกคราวเป็นทุกข์ร่ำไป.</div><div>นี่แน่ะ นายช่างปลูกเรือน! เรารู้จักเจ้าเสียแล้ว ; เจ้าจะทำ<br />เรือนให้เราไม่ได้อีกต่อไป.</div><div>โครงเรือนทั้งหมดของเจ้าเราหักเสียแล้ว ; ยอดเรือนเราก็รื้อเสียแล้ว ; </div><div>จิตของเราถึงแล้วซึ่งสภาพที่อะไรปรุงแต่งไม่ได้อีกต่อไป ;</div><div>มันได้มาถึงแล้วซึ่งความสิ้นไปแห่งตัณหา (คือถึงนิพพาน)."</div><br /><div><br /></div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/RfLHWR3SHLI/AAAAAAAAAA8/l2o1v65zcLo/s1600-h/after.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5040310118547332274" style="WIDTH: 172px; CURSOR: hand; HEIGHT: 211px" height="219" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/RfLHWR3SHLI/AAAAAAAAAA8/l2o1v65zcLo/s320/after.JPG" width="196" border="0" /></a><br /></div><br /><div><strong>ปฐมพุทธภาษิตคาถา</strong></div><br /><div>พระพุทธเจ้าได้ตรัสอุทานขึ้น หลังจากตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิสำเร็จ</div><div>เป็นสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง ณ โคนต้นโพธิ์ ริมฝั่ง</div><div>แม่น้ำเนรัญชรา ในวันเพ็ญเดือน ๖ ขณะพระชนม์มายุ ๓๕ ชันษา ก่อนพุทธศักราช</div><div>๔๕ ปี (ก่อนคริสตศักราช ๕๘๘ ปี) ; หลังจากที่ปฎิบัติลองผิดลองถูกอยู่ ๖ ปีเต็ม.</div><br /><div></div><br /><div><strong>ป.ล.</strong></div><div>ธรรมะ ธรรมโมครับ ธรรมะ ธรรมโม ^^ </div><div>พอดีช่วงนี้กำลังอ่านหนังสือชื่อเดียวกับบล็อกนี้อยู่ครับ</div><div>แล้วก็ต้องทำวิทยานิพนธ์ไปด้วย...</div><div>อืม...ที่จริงอ่านอีกสองสามเล่มสลับกับข้อมูล</div><div>วิทยานิพนธ์ครับช่วงนี้ เนือยๆ แต่ต้องพยายามครับ ^^ </div><div></div><div></div><br /><br /><div><strong>ป.ล. สอง</strong></div><div>อันนี้แถมครับ...</div><div><strong>"I breath therefor I am"</strong></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3634330796425365418?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-53261628728983622632007-03-03T22:34:00.000+07:002008-12-12T01:50:02.507+07:00ช่วงเดือนที่ผ่านมามีเทศกาลตรุษจีน<br />เปล่าครับ...ผมไม่ได้มีเชื้อสายจีนอันใด<br />แต่ทว่าชีวิตก็ผูกพันจนได้รับอั่งเปาจนได้<br /><br />อั่งเปา จากร้านสะดวกซื้อที่มีสาขามากที่สุดในประเทศกระมัง<br />ชื่อของมัน คือ "อั่งเปาเซียมซี รัก สุดคุ้ม"<br /><br />เมื่อหนึ่งเดือนผ่านพ้น เทศกาลแจกอั่งเปา<br />สำหรับการจับจ่ายทุกๆ 50 บาทในร้านค้า<br />ผ่านพ้น... ผมนำอั่งเปาทั้งหมดมานับจำนวน<br />ตาลุกวาว เมื่อพบว่า ผมจับจ่ายในร้านค้าสะดวกซื้อ<br />ในรอบเดือนที่ผ่านมาเกิน 2,000 บาทขึ้นไป...<br />ไอ่หย๊า!!!<br /><br />ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ผมเลยคิดจะหาประโยชน์<br />จากของที่ผมกำลัตั้งใจจะขจัดทิ้งนี้เสียก่อน<br />ในอั่งเปาเซียมซีมีคำทำนายอยู่ทุกใบ<br />หากคำทำนายทำหน้าที่ของมันอย่างแท้จริง<br />ผมว่าช่วงเดือนที่ผ่านมา<br />ชีวิตผมคงพลิกไป ผันมาไม่สิ้นสุดแน่ๆ<br />อยากรู้ไหมผมได้รับคำทำนายอะไรบ้าง ....^^<br /><br />********************* <div>ตามนี้เลยครับ ...พิมพ์ไม่ไหวอ่ะครับ ^^</div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/ReuIRv657dI/AAAAAAAAAAU/E4uX2AHg_b8/s1600-h/siamsi01.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038270446646717906" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/ReuIRv657dI/AAAAAAAAAAU/E4uX2AHg_b8/s320/siamsi01.JPG" border="0" /></a></div><div> </div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/ReuJbP657fI/AAAAAAAAAAk/HvygWOro0RQ/s1600-h/siamsi02.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038271709367102962" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/ReuJbP657fI/AAAAAAAAAAk/HvygWOro0RQ/s320/siamsi02.JPG" border="0" /></a></div><br /><div></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/ReuJ0P657gI/AAAAAAAAAAs/YmxuGZGp-X4/s1600-h/siamsi03.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038272138863832578" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Oiq7yZlfo9w/ReuJ0P657gI/AAAAAAAAAAs/YmxuGZGp-X4/s320/siamsi03.JPG" border="0" /></a></div><div> </div><div>ป.ล.</div><div>เอาเข้าไปชีวิตผม...ถ้าดวงมันพันพัว</div><div>ตามเซียมซีขนาดนี้ล่ะก็ โชคดีแล้วครับ</div><div>ที่รอดพ้นเดือนที่แล้วมาได้ (^^)~ฮ่าๆ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-5326162872898362263?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-61098431890778962142007-02-16T00:07:00.000+07:002007-02-22T00:55:43.416+07:00ผมเพิ่งยกมือจบท่วมหัว...<br />กับอาจารย์ในจอโทรทัศน์<br />ครูผู้ที่ทำให้ความหมายของผมทรงคุณค่ายิ่ง<br />เมื่อได้มีช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตได้รับการสั่งสอน<br />พูดคุย และเมตตาจากอาจารย์ จากครู<br />ผู้ซึ่งผมถือเป็นครูที่แท้จริง...<strong>อาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์</strong><br /><br />บรรทัดต่อไปข้างล่างนี้<br />คือบางถ้อยคำของครู<br />ที่รุ่นพี่คนหนึ่งบันทึกในสมุดเลคเชอร์ของรายวิชา<br />ที่ครูเป็นผู้สอน...<br /><br />********************<br />ความยิ่งใหญ่ของการมีชีวิตอยู่วางตั้งอยู่บนเรื่องเล็กๆ ในการ<br />คิดและเลือกว่า อะไรมีประโยชน์และอัไรไม่มีประโยชน์นี่เอง เมื่อใดมี<br />การเปลี่ยนแปลงหลักเกณฑ์และวิธีการคิดว่าอะไร "มี" หรือ "ไม่มี"<br />ประโยชน์ เมื่อนั้นจะเกิดการเปลี่ยนแปลง "ความหมาย" และ "คุณค่า"<br />ของชีวิตอย่างมโหฬาร<br /><br />วิถีชีวิตของคนแต่ละคนเป็นไปตามวิถีแห่งการคิดและตัดสิน<br />ใจเลือกให้ความหมาย แก่สิ่งต่างๆ ที่อยู่รอบตัวเรา และความหมายของ<br />สิ่งต่างๆ ที่เราให้ไปนั่นแหละ จะกลายมาเป็น "ความหมายแห่งชีวิตของเรา"<br /><br />ปรัชญาก็คือทั้งหมดทั้งสิ้น ของกระบวนการเลือกให้ความหมาย<br />แก่สิ่งต่างๆ และตัวเองนั่นแหละ เพราะฉะนั้นบทบาทของปรัชญา<br />จึงไม่ใช่เป็นบทบาทของใครอื่น แต่เป็นบทบาทของตัวเราเองที่จะปรับ<br />แก้ แต่งเติม กระบวนการคิด ตัดสินใจ เลือกให้ความหมายแก่สิ่งต่างๆ<br />เพื่อให้เป็นความหมายที่งดงามแห่งชีวิต และตัวตนของเราเอง<br /><br />*********************<br /><br />ความ<strong> "เหนื่อย"</strong> เป็นความหมายของชีวิตที่มนุษย์แต่ละคน<br />กำลังแสวงหา พูดอย่างนี้เดี๋ยวจะงง จึงขออธิบายเพิ่มเติมเล็กน้อยดังนี้<br /><br />ชีวิตของคนเรามีความหมายอยู่ที่ได้กระทำ และให้คุณค่ากับ<br />การกระทำนั้นๆ ตัวอย่างเช่น นักกีฬาวิ่งมาราธอน การได้วิ่งในระยะ<br />ที่ไกลๆ เป็นความหมายของความเป็นนักวิ่งมาราธอน เพราะความหมาย<br />ของการเป็นนักวิ่งมาราธอนก็คือ การได้วิ่ง ได้เหนื่อย ได้เข้าเส้นชัยด้วย<br />อาการเหนื่อยอ่อน ทั้งๆ ที่รู้และได้ประจักษ์แจ้งชัดแล้วว่าเหนื่อย แต่นัก<br />วิ่งมาราธอนก็ยังวิ่งอยู่ต่อไปไม่รู้สึกกลัวความเหนื่อย เพราะ "ความเหนื่อย"<br />คือ ความหมายของชีวิตนักวิ่งมาราธอน เมื่อใดที่เขาเลิกวิ่ง เขาก็จะไม่<br />เป็นนักวิ่งมาราธอนอีกต่อไป เหลือไว้เพียงอดีต<br /><br />ชีวิตคนเรามีนัยความหมายคล้ายๆ กับการวิ่งมาราธอน คือ<br />ความหมายของความเป็นตัวเรา ขึ้นอยู่กับการกระทำ ในความเป็นนั้นๆ<br />ดังที่เราเป็นนักศึกษาอยู่ในปัจจุบันนี้ เหนื่อยไหมที่ต้องเป็นนักศึกษา ที่<br />ต้องอ่านหนังสือมากมาก นอนดึก ต้องมาอดทนนั่งฟังใครไม่รู้มาพูด<br />อะไรที่ไม่น่าสนใจให้ฟัง โดยที่เราไม่มีสิทธิ์ปฎิเสธและเลือกจะนั่งใน<br />เฉพาะเรื่องที่อยากนั่ง ทั้งๆ ที่รู้ว่าเหนื่อย แต่เราก็ไม่เลิกเป็นนักศึกษา<br />เพราะความเป็นนักศึกษามันมีความหมายให้คุณค่าบางอย่างแก่ชีวิต<br /><br />ในการกระทำอื่นๆ ในชีวิตของแต่ละคนก็เช่นกัน ที่การกระทำ<br />นั้นก่อให้เกิดความหมายและคุณค่าแก่ชีวิต ต่างแต่เพียงว่าคนเราแต่ละคน<br />มีวิถีชีวิตของการแสวงหาความหมาย และสร้างคุณค่าผ่านการกระทำที่<br />แตกต่างกัน คนบางคน ความหมายและคุณค่าของชีวิตอยู่ที่ได้รับ<br />มาแล้วครอบครองไว้ ขณะที่บางคนความหมายและคุณค่าของชีวิตอยู่ที่<br />การให้ไม่ถือครองไว้ คนสองคนนี้เป็นคนเหมือนกัน แต่เขากำหนด<br />ความหมายแห่งความเป็นตัวเองแตกต่างกะน ไม่มีใครดี ไม่มีใครเลว ใน<br />ความแตกต่างนี้ มีแต่ว่า ตัวเราเองจะต้องเลือกที่จะแบบใดในสองแบบนี้<br />การจะเลือกได้ต้องเข้าใจความหมายของความเป็นสองแบบนี้ผ่าน "ความรัก"<br /><br />ในกิจกรรมแห่งความรัก เมื่อใดที่เราปรารถนาจะรักใครสักคนหนึ่ง<br />แล้วความปรารถนางอกงามขึ้นในใจเรา การได้ "ให้" อะไรแก่คน<br />ที่เรารัก จะเป็นความสุขของเรา ในวันวาเลนไทน์ได้ให้ดอกกุหลาบดอกหนึ่ง<br />แก่เขาที่เรารักจะเป็นความหมายที่ดีงามในการได้ให้ แต่ในขณะเดียวกัน<br />ถ้าเราปรารถนาจะให้เขารักเรา เราก็อยาก "ได้" อะไรจากคนที่เราคาดหวัง<br />ความรักจากเค้า เมื่อเราปรารถนาความรักจากเขา เราก็จะมีสุขจากการ<br />"ได้รับ" จากเขา ตรงนี้คือความแตกต่างระหว่างความเป็น LOVER<br />และความเป็น BELOVER และนี่คือความหมายที่แตกต่างซึ่งเราจะต้องค้นหา<br />ให้เจอแล้วเลือกที่มีชีวิตแบบ LOVER ซึ่งเป็น<br />SUBJECT หรือแบบ BELOVER ซึ่งเป็น OBJECT<br />SUBJECT คือผู้กระทำ OBJECT คือผู้ถูกกระทำ<br />SUBJECT มีอิสระ OBJECT ไม่มีอิสระ<br />SUBJECT เป็น ACTIVE ขณะที่ OBJECT เป็น PASSIVE<br /><br />ความหมายแห่งความเป็นตัวเราปรากฏขึ้น ณ จุดที่เราทำตัว<br />ของเราให้เป็น SUBJECT หรือ OBJECT<br /><br />"ความเหนื่อย" เป็นสภาวะหนึ่งแห่งชีวิตที่เราจะต้องทำให้มัน<br />เป็นส่วนหนึ่งของตัวเรา ปัญหาอยู่ที่ว่าเราจะทำความเหนื่อยให้เป็น<br />ความหมายที่มีค่าเป็นบวก หรือลบ ถ้าความเหนื่อยมีค่าเป็นบวก ชีวิต<br />เราก็มีคุณค่าเพิ่มขึ้น แต่ถ้าความเหนื่อยมีค่าเป็นลบ ชีวิตเราก็มีคุณค่า<br />ลดลง ผมเองเพียรพยายามที่จะทำความเหนื่อยให้มีค่า เป็นบวกกับชีวิต<br />ผม ผมมีความสุขกับการที่ได้เผชิญกับความเหนื่อย เหมือนนักวิ่ง<br />มาราธอนที่มีความสุขกับการได้วิ่ง...วิ่ง...และก็วิ่ง<br /><br />เมื่อใดที่ผมรู้สึกท้อกับกิจกรรมแห่งชีวิตที่ผมกำลังทำอยู่ ผมก็คิดคิด<br />เพียงแค่ว่า ผมมีเวลาอันสั้นๆ ที่จะได้ทำกิจกรรมนั้น และผมอาจจะ<br />ไม่มีโอกาสทำเช่นนั้นได้อีกเลยในชีวิตนี้<br /><br />ขอบใจมากที่ให้เกียรติซักถามชวนคุยในประเด็นที่น่าสนใจใน<br />การดำเนินชีวิต<br /><br />กุมภาพันธ์ 2547<br /><br />***********************************<br /><br />ผมทราบข่าวมาว่า...<br />ครูกำลังจะมีหนังสือที่เกิดจากประสบการณ์ในการเดินเท้า<br />จากเชียงใหม่สู่สมุย เพื่อเป้าหมายการเดินสู่ "บ้าน" ภายใน<br />ผมไม่รู้หนังสือวางแผงหรือยังนะครับ<br />แต่ถ้าวางแผงเมื่อไหร่...ผมจะไม่ลืมหามาเพื่อขยายมุมมอง<br />ในชีวิตที่ดีงามให้กลับมาอีกครั้ง...<br /><br /><strong>ป.ล.</strong><br />สำหรับเรื่องประสบการณ์การเดินเท้าของอาจารย์<br />สามารถหาอ่านได้จาก<a href="http://www.midnightuniv.org/midnight2544/0009999950.html">ที่นี่</a>ก่อนนะครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-6109843189077896214?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-55695506353198454392007-02-14T00:22:00.000+07:002007-02-16T10:22:13.380+07:00วันพุธกลางเดือนกุมภาพันธ์<br />ปีพุทธศักราชสองพันห้าร้อยห้าสิบ<br />วันที่ใครหลายคนให้ความหมาย<br />หลายคนชอบ<br />หลายคนปฎิเสธ<br />หลายคนร้องไห้<br />หลายคนหัวเราะ<br />เช่นเดียวกับวันอื่นๆ ในรอบปี<br /><br />โลกคงจะหมุนช้าลง<br />ถ้าเราเดินช้าลง<br />มองโลกให้ชัดขึ้น<br />เห็นความรักงอกงามจากพื้นดิน<br />เห็นรอยยิ้มจากใบไม้ผลิบานออก<br />ละอองฝนทิ้งตัวบนยอดหญ้า<br />ผ่านค่ำคืนเพื่อรอพบแสงตะวัน<br />เห็นหลุมบ่อบนถนนสกปรก<br />มูลสุนัขบี้เละเป็นรอยล้อรถ<br />ทุกอย่างเกิดขึ้นทุกวัน<br />และจากไปทุกวัน<br /><br />อย่างน้อยความรัก<br />อาจหมุนและเคลื่อนโลกได้จริง<br /><br />มีความสุขกับ<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/14_February">วันนี้</a>และวันต่อๆ ไปนะครับ^^<br /><br /><br /><object id="WMP7" height="65" width="250" align="middle" classid="CLSID:6BF52A52-394A-11d3-B153-00C04F79FAA6"><param name="URL" value="http://sukkunsi.tripod.com/song/Concerto.wma"><param name="rate" value="1"><param name="balance" value="0"><param name="currentPosition" value="0"><param name="defaultFrame" value=""><param name="playCount" value="100"><param name="autoStart" value="-1"><param name="currentMarker" value="0"><param name="invokeURLs" value="-1"><param name="baseURL" value=""><param name="volume" value="100"><param name="mute" value="0"><param name="uiMode" value="full"><param name="stretchToFit" value="0"><param name="windowlessVideo" value="0"><param name="enabled" value="-1"><param name="enableContextMenu" value="0"><param name="fullScreen" value="0"><param name="SAMIStyle" value=""><param name="SAMILang" value=""><param name="SAMIFilename" value=""><param name="captioningID" value=""><param name="enableErrorDialogs" value="0"><param name="_cx" value="6615"><param name="_cy" value="1720"></object><br /><br /><br />ป.ล.<br />แหะๆ ยังเขียนของเมื่อวานไม่เสร็จเลย<br />เล่นวันนี้ซะแล้ว ^^ (ไปเขียนต่อดีกว่า)<br /><br />ป.ล. สอง<br />เขียนเรื่องของเมื่อวานเสร็จแล้ว<br />แต่...เอ่อ... ไม่รู้เรื่อง ^^ (ฮ่าๆ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-5569550635319845439?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-15398255158632072982007-02-13T17:43:00.000+07:002007-02-14T11:35:07.462+07:00<span style="color:#ff0000;">เตือนซะหน่อย : </span><span style="color:#000000;">ใครยังไม่ได้ดูระวังผมเปิดเผยเนื้อเรื่องเอาเองนะ </span><br /><span style="color:#000000;">ผมเขียนไปเรื่อยไปเทื่อยนะ ^^<br /></span><br />ผมรู้จัก <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Babel">บาเบล</a> ครั้งแรกจากหนังสือการ์ตูน...<br />(ฮ่าๆ การ์ตูนอีกแล้วตรู)<br />ไม่ได้รู้ความหมายเดิมว่ามีที่มาอย่างไร<br />คลับคล้ายว่าสมัยเด็กๆ ก็เคยได้ยินในทำนองเป็นตำนานด้วยเหมือนกัน<br />แต่เด็กสังกัดพุทธโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่แต่เล็กก็ไม่ได้สนใจนัก<br /><br />อย่างที่ขึ้นต้นไว้ ผมรู้จักหอคอยบาเบลจากการ์ตูนเรื่อง <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Spriggan">สปรีแกน</a><br />การ์ตูนต่อสู้เลือดสาดที่นิยมอีกเรื่องหนึ่งของผม<br />ตัวเอกเป็นเด็กชาวญี่ปุ่น (แน่นอนสิ คนเขียนอยู่ญี่ปุ่นหนิ)<br />ใส่ชุดกล้ามเนื้อเทียมที่สามารถปรับให้ทำงานได้ตามสั่ง<br />หน่วยงานของตัวเอกต้องคอยทำหน้าที่ค้นหาและพิทักษ์<br />อารยธรรมโบราณที่ล้ำหน้ากว่ายุคสมัยของเรา<br />ในเรื่องผู้เขียนบอกเราว่า โลกมีความเจริญก้าวหน้าอย่างมาก<br />ความลับหลายประการในโลกมาจากอารยธรรมโบราณ<br />ตำนานท้องถิ่นต่างๆ เช่น เรื่องมังกรแปดหัวของภูเขาไฟฟูจิ<br />ในการ์ตูนเรื่องนั้นบอกว่ามีศาลเจ้าประจำตระกูลหนึ่งที่ทายาท<br />สามารถควบคุมภูเขาไฟด้วยลูกแก้วในศาลเจ้าแห่งนั้น<br />หรือ ตำนานเรื่องมนุษย์กลายพันธุ์ต่างๆ ทั้งหมาป่า และแวมไพร์<br />ตำนานเรื่องคำพิพากษาจากพระเจ้าของชาวลุ่มแม่น้ำสินธุ<br />ป่าอาถรรพ์ในอินเดียกับลัทธินิกายบูชาพระนารายณ์<br />และรวมถึง หอคอยบาเบลด้วยครับ...<br /><br />ในการ์ตูนเรื่องนั้น กล่าวถึง...<br />ตำนานเรื่องความทะเยอทะยานของมนุษย์<br />ที่ปรารถนาจะสร้างหอคอยที่สูงเทียมฟ้า<br />แต่เมื่อพระเจ้าทรงทราบจึงพิโรธแล้วบันดาลให้<br />ผู้คนที่สามารถสื่อสารกันเข้าใจ แตกแยกจากกัน<br />ไม่สามารถสื่อสารกันได้อีก เพื่อที่มนุษย์จะไม่สามารถ<br />รวมตัวกันและสั่นคลอนความมั่นคงของพระเจ้าได้<br /><br />(อืม เรื่องราวทำนองนี้แปลกดี<br />เคยได้ยินเรื่องสมัยกรีกก็เชื่อว่ามนุษย์มีศักยภาพ<br />ที่จะสั่นสะเทือนพระเจ้าได้ หากมนุษย์สมบูรณ์คือมีเพศรวมกัน<br />พระองค์จึงทรงจับเพศหญิงแยกออกจากจากชาย<br />แล้วทำให้มนุษย์ต้องแสวงหาส่วนหายจนวันนี้<br />เอ่อ..ถึงวันนี้หลายคนก็ไม่ตามหาแล้ว ^^)<br /><br />ผมว่าพระเจ้าในตำนานนี้แปลกๆ นะ<br />รับบทตัวร้ายไปเต็มที่เลยเชียว<br /><br />แต่ในการ์ตูนไปเหนือกว่านั้นคือ เขากล่าวถึงบาเบลด้านมืด<br />ที่สร้างบนพื้นดินที่มีการรบพุ่งไม่ห่างไปนับแต่บรรพกาล<br /><br />ผมกล่าววกวนมาทั้งหมดเพื่อจะบอกว่า<br />ทั้งหมดคือเรื่องที่ติดในหัวมาตลอด<br />จนมาได้ยินชื่อหนังเรื่อง BABEL อีกครั้ง<br />(โห...กว่าจะเข้าเรื่อง)<br /><br />ผมจำชื่อผู้กำกับไม่ได้แล้ว<br />แต่รู้สึกว่าจะเป็นคนเดียวกับที่กำกับเรื่อง 21 grams<br />เรื่องราวความไม่เข้าใจกันและกันของมนุษย์ได้ปรากฎเรียงร้อย<br />ผ่านเหตุการณ์ผีเสื้อขยับปีกห้าเหตุการณ์...<br />เอาเข้าจริงๆ ผมชอบทุกเรื่องที่เล่าเป็นภาพทั้งเรื่องเด็กสาวชาวญี่ปุ่น<br />เด็กอาหรับสองคน (ในโมรอคโค?) แม่บ้านชาวเม็กซิโกกับงานแต่งลูกชาย<br />คู่รักแตกร้าวในดินแดนต่างชาติพันธุ์ และตำรวจกับการตัดสิน<br /><br />ผมว่า คนเราหลงลืมอะไรพวกนี้ไปเกือบหมดแล้ว<br />การพยายามทำความเข้าใจคนอื่นน่ะครับ<br /><br />เรื่องเริ่มต้นจากภูมิประเทศรกร้าง<br />ดินแดนที่การค้าขายยังเป็นการแลกเปลี่ยนโดยไม่อาศัยสื่อกลาง<br />ปืนกระบอกหนึ่งเดินทางมาถึงมือของเด็กชายสองคน<br />การสื่อสารมันผิดพลาดหรือไงกันนะ?<br /><br />คำพูดเป็นการสื่อสารประการหนึ่งของมนุษย์<br />แต่การไม่พูดก็เป็นการสื่อสารด้วยเหมือนกัน<br />ช่องที่ผนังห้องน้ำบอกถึงอะไรบ้าง ใครรู้ว่าเธอต้องการเช่นนั้นจริง<br />เมื่อน้องชายได้รับคำชมมากกว่า<br />ความปรารถนาจะเหนือกว่าจึงแสดงออกเสมอ<br />ผมไม่รู้ว่าการช่วยตัวเอง...<br />ก่อนที่จะปล่อยความตายจากกระบอกปืนมีความหมายอย่างไร?<br /><br />ในโลกลี้ลับเช่นนั้น<br />การละเล่นของพวกเขาสองคน<br />ทำให้โลกสะเทือนไปสู่ชีวิตของผู้คนในอีกซีกโลก<br /><br />กระสุนปริศนาเจาะทะลุซอกไหล่ของหญิงสาว<br />ที่เดินทางมาสู่โลกแปลกหน้ากับคนรัก<br />บาดแผลจากความทรงจำเรื่องการสูญเสียลูก<br />ทำร้ายความสัมพันธ์ รวมถึงการหลีกเลี่ยงการสื่อสารต่อกัน<br />หญิงสาวไม่ถูกชะตากับเมืองแปลกหน้า<br />เธอปฏิเสธความแปลกปลอมของชีวิต<br /><br />"เรามาทำอะไรกันที่นี่"<br />"มาเพื่ออยู่ลำพัง"<br />ภาพตัดไปที่กลุ่มนักท่องเที่ยวที่โดยสารมาในรถคันเดียวกัน<br />ผู้คนจากประเทศเดียวในต่างแดน<br /><br />ความอึดอัดพาดทับในดินแดนที่ความไม่วางใจสถิตย์<br />ผู้คนในโลกตะวันตกมองว่าชาวอาหรับ<br />มีความโหดร้ายและป่าเถื่อน หลายคนบนรถโดยสารอยากจากไป<br />ข่าวชาวอเมริกันถูกยิงเป็นประเด็นทางการเมืองขึ้นมาทันที<br />เรื่องโยงไปสู่การก่อการร้ายโดยไม่ต้องรอเวลา<br /><br />การสื่อสารระหว่างมนุษย์ล้มเหลว...<br /><br />โทรศัพท์ข้ามทวีปถึงพี่เลี้ยงเด็กของลูกๆ<br />มีเพียงคำสั่งเมื่อสายตัดลงไป พี่เลี้ยงชาวเม็กซิกัน<br />ต้องเดินทางข้ามประเทศเพื่อกลับไปงานแต่งงานของลูกชาย<br />เธอตัดสินพาเด็กๆ ข้ามพรมแดนไปด้วย<br />เรื่องบางเรื่องเรียกว่าความตั้งใจได้ไหมนะ<br />อืม....ไม่รู้สิ<br /><br />เรื่องจากตรงนั้นนำไปสู่การกระทำต่อเพื่อนมนุษย์<br />แบบแบ่งแยก การตัดสินของตำรวจ<br />(ในสายตาอาจมีเพียงผู้บริสุทธิ์หรือคนร้าย ไม่มีที่ว่างอื่นๆ)<br />ผมคลับคล้ายว่า กามูส์เคยกล่าวถึงเรื่องการตัดสินไว้ใน<br />มนุษย์สองหน้า มันติดในหัวมาตลอด...<br />การรับผิดชอบตัดสินใครเนี่ยมัน...แย่(ว่ะ)<br /><br />ผมชอบรายละเอียดในเรื่องของเด็กสาวชาวญี่ปุ่น<br />หูหนวกและเป็นใบ้ โลกของเธอเชื่อมโยงกับอะไรบ้างนะ?<br />การสื่อสารถูกปิดกั้นจากโลกภายนอก<br />หนังให้ภาพของการตัดสินอีกครั้ง การตัดสินจากภายนอก<br />ลูกนั้นออกแน่ๆ แต่ผู้มีอำนาจตัดสินเช่นเคย...<br /><br />ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่า?<br />แต่รู้สึกว่าโตเกียวเป็นเมืองที่มีสรรพเสียงจำนวนมากปะทะกัน<br />ท่ามกลางความอลหม่านโกลาหลเช่นนั้น...<br />เสมือนเธอเดินอยู่ในทะเลทรายเวิ้งว้างดุจเดียวกับ<br />ในภาคของเด็กชายชาวอาหรับ<br />และแม่เลี้ยงชาวเม็กซิกันที่ย่ำเท้าไร้ทิศทาง<br />(เข้าไปดูรูปโปสเตอร์หนังที่บล็อก<a href="http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=kingofpain&group=1">คุณขาม</a>ได้ครับ)<br /><br />มนุษย์พลัดหลงเช่นนั้นนะ...ผมว่า<br />เราต่างพลัดหลง เคว้งคว้างไร้ทิศทาง<br />เมื่อเราไม่อาจสื่อสาร ไม่อาจเข้าใจซึ่งกันได้<br />โดยการยึดมั่นในมายาคติต่างๆ<br /><br />ผมชอบฉากความล่มสลายในเธค<br />(เอ...โรคจิตไหมเนี่ย?)<br />เธอพลาดหวังนับครั้งไม่ได้<br />ทำทุกอย่างโดยปรารถนาจะสื่อสารกับโลกรอบข้าง<br />ตัวละครตัวหนึ่งพูดถึงเธอว่า<br />"มันหงุดหงิดเพราะไม่มีใครนอนด้วย"<br /><br />เธอแสวงหาการสื่อสาร<br />วิธีการเดียวที่เธอคิดว่าจะเดินทางไปถึง<br />คือการสัมผัส<br />การได้แตะต้องเนื้อตัวจึงมีความหมายกับเธอมาก<br />(ในความคิดของผมนะ^^)<br /><br />หนังใช้การตัดสลับระหว่าง<br />มุมมองของเธอกับโลกรอบข้าง<br />เสียงสนั่นหวั่นไหวรอบข้างไม่อาจเดินทางไปถึง<br />มีเพียงโลกกวัดแกว่งแสงสีเริงเล่นรอบข้าง<br />คล้ายความฝันมาเยือน<br />ทุกอย่างล่มสลายเมื่อเพื่อนสนิทของเธอเอง<br />คว้าความหมาย ความหวังของเธอไปต่อหน้า...<br /><br />การปลดเปลื้องตัวเองออกจาก<br />เครื่องห่อหุ้มจึงเป็นวิธีการที่เธอเลือก<br />เมื่อเกราะของความไม่เข้าใจสูญสลาย<br />เราจะสื่อสารกันด้วยบางสิ่งที่สามัญยิ่ง<br /><br />สองสามีภรรยาในโลกแปลกหน้า<br />เปลื้องปลดตัวตนของอดีตที่หลอกหลอนออกไปได้<br />สองพี่น้องชาวอาหรับโลกแตกสลายเช่นเดียวกับ<br />พี่เลี้ยงชาวเม็กซิกัน เราไขว่คว้าหมายยึดเกาะบางสิ่ง<br />สุดท้ายความหมายอยู่ในสายลม<br /><br />ซานดิเอโกจากไปจากท้องเรื่อง<br />ชะตากรรมมีความหมายเช่นใดบ้าง<br />เขาอาจจะหนีรอด แล้วหลังจากนั้นล่ะ<br />กับเพื่อนของเขา และป้าของเขา<br />หนังทิ้งไว้ให้เราคิดต่อไปเอง...<br /><br />เนื้อหาในจดหมายคืออะไร?<br />ความหมายใดที่ทำให้เธอกล่าวถึงการตายของแม่<br />ต่างไปจากผู้เป็นพ่อ...<br /><br />ภาพค่อยๆ ถอยออกจาก<br />มุมสูงของตึกสูงแห่งหนึ่งในมหานคร<br />โลกแตกร้าว<br />เราแตกต่างแยกออกจากกัน<br />เมื่อหอคอยแห่งความสับสน<br />สถาปนาและสาบสูญ<br />ตำนาน มายาคติ<br />ทำให้เรามิใช่ "เรา"<br /><br />ผมเขียนถึงเรื่องนี้ด้วยเหตุผลประการหนึ่ง<br />เพราะมีเรื่องครุ่นคิดกับประเด็นต่างๆ<br />ที่ไม่อาจเข้าใจได้ในวันนี้...<br /><br />แต่อีกประการหนึ่งคือ<br />เหมือนพระเจ้าต้องการสื่อสารกับผม<br />วันนั้น ผมดูหนังไม่ค่อยมีสมาธินัก<br />เพราะมีคนเดินเข้าโรงภาพยนตร์ช้าเกือบครึ่งชั่วโมงไปสองคน<br />ผู้หญิงเข้ามาก่อน และอีกราวยี่สิบนาที<br />"เขา" ก็ตามเข้ามา...<br /><br />บทสนทนาดังแทรกภาพยนตร์ตลอดเรื่อง<br />พวก "เขา" นั่งอยู่ติดกับเพื่อนของผม<br />ผมนั่งมองหน้าเขาหลายหน<br />เพื่อนพยายามห้ามให้อารมณ์เย็น<br /><br />เมื่อเพลงขึ้นและแลงไฟสว่างขึ้น<br />ผมลุกขึ้นยืน รอให้เขาเดินผ่าน<br />เพื่อแตะข้อศอกเขาก่อนจะบอกว่า<br />การกระทำของเขาทำให้ผมชมภาพยนตร์ไม่รู้เรื่อง<br />ด้วยหมายให้ เขาไม่ทำเช่นนั้นอีกในครั้งต่อไป<br />ผมไม่รู้ว่าเขาเข้าใจความหมายนี้ไหม?<br />แต่ผมก็เดินหงุดหงิดออกจากโรงหนังในวันนั้น<br /><br /><strong>"เรา" อาจไม่เข้าใจกันก็ได้...</strong><br /><br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">ป.ล.</span></strong><br />สังเกตไหมครับว่า...<br />ผมแบ่ง "เขา" และ "เรา" เช่นกัน<br />เฮ้อ...<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">ป.ล. สอง</span></strong><br />หากข้อเขียนในวันนี้ทำให้คุณสับสน<br />และรู้สึกว่า (มัน) เขียนอะไรว่ะเนี่ย?<br />ผมถือว่าประเด็นการสื่อสารของมนุษย์น่ะ <span style="color:#663300;">ล้มเหลว</span><br />ไปถึงทุกคนแล้ว ^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-1539825515863207298?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-90508487114120342392007-02-04T15:08:00.000+07:002007-02-09T10:24:14.554+07:00บ่ายวันนั้น<br />ผมเดินออกจากประตูทางด้านหน้า...<br /><br />หอพักของผมต้องใช้คีย์การ์ดเพื่อเปิดประตู แต่เพราะเจ้าของห้องแต่ละห้องนั้นไม่ใช่คนคนเดียวกัน ในลักษณะที่มีผู้เช่าซื้อและนำออกปล่อยให้เช่าต่อ จึงมีผู้คนมากมายเดินเข้าออกหอพักไม่ซ้ำหน้าและหลายคนนั้นไม่มีคีย์การ์ด บ่อยครั้งที่ผมเดินเข้าในเวลาเย็นก็จะมีสตรีชาวจีนเดินสวนออกมาในชุดที่จะออกไปทำงาน มีชาวผิวดำในชุดประจำชาติ ลักษณะของการนำผ้าผืนยาวมาตัดเป็นเสื้อและกางเกงสีเดียวกัน และมีผู้คนหน้าตาออกไปทางชาวตะวันออกกลาง และเอเชียใต้อยู่ไม่น้อย<br /><br />หอพักของผมอาจเป็นสหประชาชาติขนาดย่อม<br />การเปิดประตูให้กับคนที่ไม่มีคีย์การ์ด ทำให้ผมได้ยินทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาจีน และภาษาไทยสำเนียงแปร่งๆ<br />กล่าวโดยความหมายถึงคำว่าขอบคุณ...<br /><br />ช่วงสองปีมานี้ประชากรในหอพักเพิ่มมากขึ้น<br />ผมสังเกตเอง โดยดูจากจำนวนของเด็กที่พากันออกมาวิ่งเล่นใต้หอพัก<br />มีทั้งที่เป็นเด็กหญิงน่ารักชื่อนุช หรือน้องแตงโมที่เพิ่งคลานได้<br />เด็กบางคนยังอยู่บนรถเข็น กลุ่มเด็กผู้หญิงสามสี่คนของร้านขายข้าวใต้หอที่น่าจะเรียนอยู่ชั้นประถม รวมถึงเด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันกลุ่มใหญ่ประมาณหกถึงเจ็ดคน จับกลุ่มวิ่งเล่นและทะเลาะกัน<br /><br />แต่ที่สะดุดตาของผมเสมอเป็นเด็กชายวัยไม่เกินสิบปีสองคน ผมเข้าใจว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน ผมมักเห็นพี่น้องทั้งสองคนนี้ เล่นด้วยกันอยู่ในบริเวณใต้หอพัก คนพี่เป็นผู้ได้สิทธิในการปั่นจักรยานที่มีอยู่เพียงคนเดียวสม่ำเสมอ ส่วนคนน้องทำได้เพียงวิ่งตามและสนุกสนานไปด้วย<br /><br />ผมมักยิ้มในใจเสมอที่ได้เห็นภาพนั้น<br />ผมชอบดวงตาของน้องชาย<br />ที่มีประกายตาฝันถึงการได้สัมผัสและปั่นจักรยานสักวันหนึ่ง<br /><br />ผมยังไม่ได้บอกว่า เด็กชายทั้งสองนั้นเป็นลูกของชาวต่างชาติ<br />ผมไม่แน่ใจว่าเป็นชาติไหน แต่เข้าใจว่ามีเชื้อชาติจากแถบอินเดีย หรือศรีลังกา<br />กระนั้นสำหรับผม เขาทั้งสองเป็นเพียงเด็กชายเท่านั้น...<br /><br />บ่ายวันนั้น<br />ผมเดินออกจากประตูทางด้านหน้า...<br /><br />หน้าประตูเด็กชายทั้งสองคนกำลังเล่นอยู่ตามปกติ<br />ผมเปิดประตูคีย์การ์ดออกไป พอดีกับพี่สาวคนขายของชำร่วยใต้หอพัก<br />กำลังพยายามเปิดประตูและขนน้ำเข้ามาส่งด้านใน<br />พี่สาวคนนั้นหันไปตวาดเรียกเด็กทั้งสอง...<br />“เข้ามาได้แล้ว! เร็วๆ !!”<br />ไม่เพียงน้ำเสียงเท่านั้นที่กระชากเรียก สายตาก็เสมือนเบ็ดเกี่ยวรั้งแล้วดึงเต็มแรง<br />แต่เด็กทั้งสองไม่มีทีท่าจะสนใจเสียงเรียกและดวงตาคู่นั้นเลย<br />พี่สาวคนนั้นโวยวายอะไรอีกหลายคำ<br />แต่มีเพียงคำเดียวที่ทะลุสมองเปราะบางของผมเข้ามาได้<br />“....โง่เอ๊ย”<br />พี่สาวส่งเสียงแค้นเคืองเท่านั้นก่อนปิดประตูหายเข้าไปด้านใน<br /><br /><br />ผมคิดว่าเด็กทั้งสองคนนั้นไม่ทราบหรอกว่า<br />พี่สาวคนนั้นพูดว่าอะไรบ้าง<br />แต่...<br /><br />ผมเชื่อว่า บรรยากาศ สีหน้า น้ำเสียงเหล่านั้น<br />สามารถสื่อสารไปถึงพวกเขาได้ (แม้จะภาวนาว่า การสื่อสารเป็นอัมพาตทีเถอะ)<br />ส่วนจะมากน้อยเท่าใดนั้น ไม่อาจรู้ได้<br />และมันจะตกค้างหรืองอกเงยขึ้นในใจของเด็กทั้งสองหรือไม่...<br />ผมไม่รู้...<br /><br /><br />เรื่องราวทำนองนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นในบ่ายวันนั้น<br />เด็กสองคนนี้เคยตกเป็นเป้าหมายของเสียงหัวเราะจากผู้ใหญ่รอบข้าง<br />ผมไม่รู้ว่า พี่คนนั้นพูดอะไร เพราะมันฟังไม่รู้เรื่อง<br />พี่เขาเพียงทำเสียงล้อคำพูดภาษาต่างประเทศของเด็กทั้งสอง<br />เสียงหัวเราะกังวานใส่เด็กที่ไม่อาจสื่อสารกับโลกรอบข้างได้<br /><br />ผมไม่รู้ว่า คนเรากระทำเรื่องราวประเภท<br />แยกเขาออกจากเราเพื่อเป้าหมายอะไรบ้าง<br />แต่จากที่เคยได้ยินมานั้น การแยกเขาออกจากเราได้ยิ่งชัดเจนเพียงใด<br />ก็จะทำให้เราสามารถกระทำเรื่องราวต่างๆ ต่อเขาได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ<br />สมัยเหตุการณ์สิบสี่ตุลาฯ การประกาศว่านักศึกษาเป็นญวน เป็นคอมมิวนิสต์<br />ทำให้เกิดศพจำนวนมากในเมืองหลวง<br /><br />ในขณะที่เราเรียกร้องให้ใครเข้าใจ<br />เราละเลย เพิกเฉยไปมากน้อยเท่าใด<br /><br />เรื่องเล่าของเพื่อนคนหนึ่งที่เดินทางไปเมืองนอก<br />ด้วยทุนเล่าเรียนในสมัยมัธยมฯ สำหรับการจากบ้านเช่นนั้น<br />เขาเป็นคนที่เรียนเก่งและสามารถได้รับสิทธิ์นั้น<br />แต่สังคมที่นั่นเพาะเรื่องราวบางประการต่อจิตใจเขา<br />ในงานเลี้ยงสังสรรค์ประดามีตามประสา<br />ชายผมทองคนหนึ่งตะโกนสาดเสียงใส่เขา<br />ท่ามกลางแอลกอฮอล์คละคลุ้งในลมปาก<br />"มึงมาที่นี่ทำไมว่ะ ไอ้ลิง กลับไปซะ!!"<br /><br />ผมไม่รู้จักประสบการณ์ประเภทนี้<br />ค่าที่ไม่เคยเดินทางออกไปยังต่างแดน<br />และโดยมาตราฐานความเชื่อของผม ซึ่งเชื่อเสมอว่า<br />ผมไม่เชื่อเรื่อง stereotype เพราะฉะนั้นไม่ใช่ทุกคนหรอกที่จะ<br />กระทำการเช่นนี้ อาจมาก อาจน้อย ผมไม่รู้<br />พี่ๆ เพื่อนๆ อีกหลายคนที่ไปตระเวนชีวิตที่ต่างแดนอาจจะตอบ<br />ต่อเรื่องราวเช่นนี้ได้ชัดเจนกว่า<br /><br />แต่ขณะที่ผมก้าวเท้าข้ามน้ำครำในตลาด<br />เสียงแหวกอากาศประการหนึ่งก็กระทบเข้า<br />"ใช้ผ้ายาวกี่เมตรมาตัดเสื้อว่ะ"<br />"มึงใช้ผ้ากี่เมตรว่ะ"<br />แล้วเสียงหัวเราะก็เจือกัน<br />ประโยคสบถเหมือนพูดกับตัวเองและเพื่อนข้างๆ<br />ของชายวัยกลางคนบริเวณร้านข้าวราดแกง<br />ประโยคดังกล่าวพุ่งเป้าไปสู่ชายคนที่เดินอยู่ข้างหน้าผม<br /><br />เขาสวมเสื้อประจำชาติที่ตัดจากผ้าสีน้ำเงินเข้ม<br />ชายผิวดำยังคงเดินต่อไป เหมือนไม่รับรู้ความหมายของคำถามที่พุ่งใส่<br />ผมไม่รู้ว่าชายวัยกลางคนคนนั้น มุ่งหมายถึงคำตอบหรือไม่?<br />หรือเพียงหยิบจับความแตกต่างให้เป็นขนมขบเคี้ยวหลังมื้ออาหาร<br />ผมไม่รู้...<br /><br />เมื่อผู้ใหญ่ในบ้านของเราเลือกปฏิบัติต่อคนให้แตกต่างกันไป<br />เด็กที่อยู่ในบ้านจะเลือกเลียนแบบจากพฤติกรรมของใครกัน<br />เด็กๆ ที่วิ่งเล่นอยู่ใต้หอจะแบ่งแยกกันไหม?<br />พวกเขาจะรู้สึกแปลกแยก<br />และสามารถกล่าววาจาใดๆ ก็ได้ต่อเด็กชายทั้งสองคนนั้นไหม?<br />เด็กชายทั้งสองพี่น้องล่ะ<br />พวกเขาได้รับบ่มเพาะแล้ว เมล็ดพันธุ์อุบาทว์มันจะงอกเงยหรือไม่นะ<br /><br />ผมเชื่อว่า...<br />แม้ไม่อาจสนทนาด้วยภาษาอย่างเข้าใจ<br />แต่สีหน้า ท่าทาง น้ำเสียง จะส่งผ่านไปถึงผู้รับได้ว่า<br />ความหมายเหล่านั้นเป็นไปเพื่อการใด<br /><br />ได้แต่ภาวนาและตั้งสติ<br />ให้ตัวเองไม่กลายเป็นส่วนหนึ่งของการหว่านเพาะ<br />สิ่งเหล่านี้ต่อคนอื่นๆ ไปด้วย<br />แม้มันจะยากเหลือเกินก็ตาม...<br /><br /><br /><br /><object id="WMP7" height="65" width="250" align="middle" classid="CLSID:6BF52A52-394A-11d3-B153-00C04F79FAA6"><param name="URL" value="http://sukkunsi.tripod.com/song/10_Track_10.wma"><param name="rate" value="1"><param name="balance" value="0"><param name="currentPosition" value="0"><param name="defaultFrame" value=""><param name="playCount" value="100"><param name="autoStart" value="-1"><param name="currentMarker" value="0"><param name="invokeURLs" value="-1"><param name="baseURL" value=""><param name="volume" value="100"><param name="mute" value="0"><param name="uiMode" value="full"><param name="stretchToFit" value="0"><param name="windowlessVideo" value="0"><param name="enabled" value="-1"><param name="enableContextMenu" value="0"><param name="fullScreen" value="0"><param name="SAMIStyle" value=""><param name="SAMILang" value=""><param name="SAMIFilename" value=""><param name="captioningID" value=""><param name="enableErrorDialogs" value="0"><param name="_cx" value="6615"><param name="_cy" value="1720"></object><br /><br /><br />ป.ล.<br />ขโมยเพลงมาจากบล็อก <a href="http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=strawberry-someday&amp;group=6">พี่ตู่</a> (สตอเบอรี่บางวัน แต่ช็อกโกแล็ตทุกวันเลย) ครับ<br /><br />ป.ล. สอง<br />เปลี่ยนเพลงแล้วครับ เป็นของ วงสุดสะแนน ในอัลบั้ม เพลงรักเชียงดาว น่ะครับ ^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-9050848711412034239?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-35545502751506922472007-01-31T23:10:00.000+07:002007-02-07T14:47:53.215+07:00(๑)<br />สี่ – ห้า ก่อนในมหาวิทยาลัย,เราได้รู้จักกัน<br />ผ่านคืนวันเหมือนกระพริบตาครั้งเดียว<br />ความทรงจำผุดโผล่กลับมาอีก<br />บางทีเธอช่วยฉัน บางครั้งได้ตอบแทนเธอ<br />เด็กสาวรุ่นน้องคนนั้น …<br />… กลายเป็น”เพื่อน”คนหนึ่ง<br /><br />ทองกราวบานแล้วโรยรา<br />เวลาขยับเดิน – เราจากกัน<br /><br />(๒)<br />นึกถึงเรื่องราวมากมายระหว่างเดินทาง<br />รอนแรมในโลกแปลกหน้าอย่างเดียวดาย<br />…<br />ห้องแถวชั้นเดียวหลังนั้น<br />ฉันอาศัยนอนในวันแรมร้าง<br />และในบางคืนที่เธอต้องการเกราะ ,<br />ปกป้องเธอจากหนามอ่อนของมิตรภาพ<br />…<br />รถโดยสารกลับบ้าน ขบวนนั้นที่เรานั่งชิดกัน<br />ห้าชั่วโมงก่อนถึงบ้าน<br />สำหรับฉัน ไม่เนิ่นนานอย่างเคย<br />…<br />ถนนหลายสายในเมืองอันเคยคุ้น<br />เธอซ้อน – ฉันขับ ทะยานสู่ทุกร้านหนังสือเก่า<br />ที่กระเป๋า เรามีแรงพอ<br /><br /><br />ขณะเดินทางเคี่ยวกรำตัวเอง<br />กลับยิ่งคิดถึงเธอ ,เด็กสาวรุ่นน้องคนนั้น<br /><br /><br />(๓)<br />ทองกราวบานแล้วโรยรา<br />จากกันวันนั้น<br />เธอมุ่งหน้าสู่เมือง - -<br />ห่างอีกชั่วการบานและโรยรา<br />ด้วยปรารถนา<br />ฉันก็มุ่งหน้าสู่เมือง – เพื่อพบเธอ<br /><br />(๔)<br />เมืองหลวงโหดร้ายเสมอสำหรับฉัน<br />กับการพบเจอชายไร้บ้านนอนบนทางเท้า<br />ในโมงยามใหม่ของวัน…<br />ซึ่งอีกสามชั่วโมง เด็ก - หนุ่มสาวมากมาย<br />จะกรีดกรายผ่านสถานที่เดียวกัน<br />ของสยามสแควร์<br />อย่างเป็นปกติ และคุ้นชิน<br /><br />หรือ ,<br />ชายเก็บกระดาษขายกับสามล้อแดง<br />เขาวิ่งไล่คว้ากระดาษที่กระจายทั่วท้องถนน<br />ขณะรถยนต์ทุกคัน กระชากกระดาษลอยคว้างขึ้นมาอีก<br />ลับหายไป ข้างหน้า คันแล้ว คันเล่า<br />เมืองหลวง , กว้างใหญ่เกินไป<br />แปลกใหม่เกินไป จนไม่อาจเคยชิน<br /><br />บนรถเมล์…<br />ฉันลุกให้เด็กสาวแปลกหน้านั่ง<br />เด็กคนนั้น - - ตกใจ !! มองฉันอย่างไม่เชื่อสายตา<br />…ฉันก็ไม่เชื่อสายตาเช่นเดียวกัน<br /><br />(๕)<br />เราพบกันอีกครั้ง ,ในเมืองหลวง<br />“เพื่อน” รุ่นน้องคนนั้น<br />เธอบ่นถึง ชีวิต หน้าที่ และการงาน<br />ฉันบ่นถึงความแปลกแยกกับเมืองหลวง<br />ถ้อยคำเป็นน้ำหล่อเลี้ยงความแห้งแล้งของชีวิต<br /><br />ดีใจ – ยังเห็นเธอมีพลัง มีประกายในดวงตา<br />เหมือนเช่นเคยเป็นมา<br /><br />เย็นนั้น บนผืนหญ้าสนามหลวง<br />บทสนทนา เรียงร้อยจนพลบค่ำ<br />ขณะหนึ่ง ,หลังกระป๋องเบียร์ ฉันภาวนา<br /><strong>“เพื่อนของฉัน ,แม้เธอคุ้นเคยแล้วกับเมืองหลวง<br />แต่อย่าเฉยชากับชีวิต - - อย่ากลายเป็นคนเมืองเลย”</strong><br />จบคำภาวนาด้วย เบียร์อึกสุดท้าย - -<br />ยิ้มตอบ<br />รอยยิ้ม และประกายตาเช่นเดิมของเธอ ,<br />เพื่อนของฉัน.<br /><br /><br /><strong>ป.ล.</strong><br />ฮ่าๆ เอาของเก่ามาขายกิน ^^<br /><br />เพียงแค่ระลึกถึงว่า...<br />ความรู้สึกเมื่อแรกรู้จักเมืองหลวงเช่นวันก่อน<br />ยังจะคงอยู่ หรือกลืนหายกลายอื่นไปแล้ว<br />เพียงเพื่อระลึกและทดสอบตนเองน่ะครับ<br />ไม่ได้ตั้งเกณฑ์เพื่อประเมินค่าอันใด<br /><br /><strong>ป.ล. สอง</strong><br />อะไรจะดีไปกว่าได้สนทนากับเพื่อนเก่าในใจเราล่ะครับ^^<br /><br /><br /><br /><iframe height="0" width="0" src="http://media.hunsa.com/we_mediastation/frame/frame.asp?id=9720"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-3554550275150692247?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-58200248360093462462007-01-27T21:12:00.000+07:002007-02-02T10:48:37.470+07:00<div align="justify"><span style="font-size:130%;">ช่วงชีวิตมนุษย์ยาวนานประมาณแปดสิบปีโดยเฉลี่ย คนเรามัก</span></div><div align="justify">จินตนาการและจัดการชีวิตของตัวเองโดยยึดช่วงระยะเวลานั้นอยู่ในใจ สิ่งที่ผม</div><div align="justify">พูดถึงอยู่นี้ทุกคนทราบกันดี แต่เราแทบไม่เคยตระหนักเลยว่าจำนวนปีที่ชีวิตมอบ</div><div align="justify">ให้เราไม่ได้เป็นแค่ข้อเท็จจริงในเชิงปริมาณ ไม่ได้เป็นแค่รูปโฉมภายนอก (เหมือน</div><div align="justify">ความยาวของจมูกหรือสีของตา) แต่เป็นส่วนหนึ่งในคำนิยามของความเป็นมนุษย์</div><div align="justify">ทีเดียว คนที่สามารถมีชีวิตยืนยาวเป็นสองเท่า สมมติเช่นหนึ่งร้อยหกสิบปี โดยที่</div><div align="justify">ยังมีสมรรถนะครบถ้วนทุกด้าน ย่อมไม่ถือเป็นสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์เดียวกับเรา ชีวิต</div><div align="justify">ของเขาย่อมไม่มีอะไรเหมือนกับชีวิตของเราเลย -ไม่ว่าความรัก ความทะเยอทะยาน</div><div align="justify">ความรู้สึก ความโหยหา ไม่มีเลย หากว่าหลังจากอยู่ต่างประเทศมายี่สิบปี</div><div align="justify">ผู้ลี้ภัยคนหนึ่งหวนคืนสู่แผ่นดินเกิดโดยที่ยังมีเวลาในชีวิตอีกร้อยปีรออยู่ข้างหน้า</div><div align="justify">เขาย่อมรู้สึกถึง <strong>การหวนคืนอันยิ่งใหญ่</strong> เพียงน้อยนิด สำหรับเขา มันอาจไม่ใช่การ</div><div align="justify">หวนคืนเลยก็ได้ แต่เป็นแค่เส้นทางเล็กๆ สายหนึ่งที่มีอยู่มากมายในการเดินทาง</div><div align="justify">อันยาวนานของชีวิต</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ความหมายของบ้านเกิด ตลอดจนอิทธิพลที่มีต่ออารมณ์ความรู้สึกทั้งหมด</div><div align="justify">ผูกอยู่กับช่วงชีวิตที่ค่อนข้างสั้นของเรานี่แหละ เพราะมันให้เวลาเราน้อยเกินไปที่</div><div align="justify">จะรู้สึกผูกพันกับถิ่นอื่น ประเทศอื่น ภาษาอื่น</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ความสัมพันธ์ทางเพศอาจกินเวลาในชีวิตวัยผู้ใหญ่ทั้งหมด แต่ถ้าชีวิตยืน</div><div align="justify">ยาวกว่านี้ เป็นไปได้ไหมที่ความเบื่อหน่ายอาจดับไฟปรารถนาทางเพศให้มอด</div><div align="justify">ลงตั้งแต่สมรรถภาพทางร่างกายยังไม่เสื่อมถอยด้วยซ้ำ? เพราะมีความแตกต่าง</div><div align="justify">มหาศาลระหว่างการเสพสังวาสครั้งแรก ครั้งที่สิบ ครั้งที่ร้อย ครั้งที่พันหรือครั้ง</div><div align="justify">ที่หมื่น ตรงไหนคือเส้นแบ่งที่เมื่อก้าวข้ามไป ความซ้ำซากจะกลายเป็นสิ่งที่ไม่มี</div><div align="justify">อะไรใหม่อีกแล้ว ถ้าไม่ใช่น่าขันหรือแม้กระทั่งเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป? และทันที</div><div align="justify">ที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้นไปแล้ว อะไรจะเกิดขึ้นกับความสัมพันธ์เชิงกามารมณ์ระหว่าง</div><div align="justify">ผู้ชายกับผู้หญิง? มันจะหายไปไหม? หรือตรงกันข้าม คู่รักอาจเห็นว่าช่วงชีวิต</div><div align="justify">ทางเพศเป็นแค่ยุคสมัยเถื่อนก่อนประวัติศาสตร์ของความรักที่แท้จริง? การตอบคำถาม</div><div align="justify">เหล่านี้ง่ายดายพอๆ กับจินตนาการถึงจิตวิทยาของสิ่งมีชีวิตบนโลกที่เราไม่รู้จัก</div><div align="justify"></div><div align="justify">ความหมายของความรัก (ความรักที่ยิ่งใหญ่ รักแท้ที่มีเพียงหนึ่งเดียว)</div><div align="justify">ก็น่าจะมาจากช่วงเวลาแคบๆ ที่ชีวิตให้เราเช่นกัน หากช่วงเวลานั้นไร้ขอบเขต</div><div align="justify">โจเซฟจะยังรู้สึกผูกพันอยู่กับภรรยาที่เสียชีวิตไปแล้วหรือเปล่า? เราผู้ต้องตายอีกไม่</div><div align="justify">นานข้างหน้า เราไม่มีทางรู้หรอก</div><div align="justify"></div><div align="right">จากบทที่ ๓๔ หน้า ๙๘-๙๙</div><div align="right">ความเขลา (IGNORANCE)</div><div align="right">มิลาน คุนเดอรา เขียน</div><div align="right">ภัควดี วีระภาสพงษ์ แปล</div><div align="right"></div><div align="left"></div><div align="left">ผมยังอ่าน ความเขลา ไม่จบ...</div><div align="left">ในค่ำคืนวันเสาร์อาทิตย์เช่นนี้ ผมเสียเวลาไปกับการนั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์</div><div align="left">ให้กับ ปังและเจมส์ ต่อด้วยสารคดีที่ทำเอารู้สึกตัวเล็กลงมากๆ อย่าง ปฐพีชีวิต</div><div align="left">อยากเขียนถึงเรื่องนี้ แต่เอาไว้ก่อนละกันนะครับ </div><div align="left">ขอตัวไปสัมผัสโลกแอนตาร์กติกก่อนครับ</div><div align="left"><br /></div><div align="left"><strong><span style="color:#33cc00;">ป.ล.</span></strong></div><div align="left">กว่าผมจะเอาหน้าบล็อกนี้ขึ้นคงเป็นวันพรุ่งนี้แล้ว (๒๘ ม.ค.)</div><div align="left">แต่หากคุณเปิดอ่านเมื่อไร </div><div align="left">มันก็ปรากฏต่อหน้าคุณเมื่อนั้น </div><div align="left">(แล้วจะบอกวันโพสต์ทำไมเนี่ย ^^)</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-5820024836009346246?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-43724069168085874092007-01-16T10:00:00.000+07:002007-02-02T10:53:33.949+07:00น่านน่ะสิ ก็เลยไปตามหาอ่านตามที่มาเหล่านี้ซะเลย<br /><br /><strong>"Blog Tag คืออะไร คือการที่ จขบ.ที่ได้รับ Tag<br />จะต้องเล่าเรื่องของตัวเองมา 5 ข้อ แล้วส่งต่อให้เพื่อนอีก 5 คน<br />มันคือ บล็อกลูกโซ่ หรือการแปะโป้งกันดีๆ นี่เอง<br />ผู้เริ่มคนแรกคือ Jeff Pulver<br />เขาเรียกมันว่า Blog-Tag: A Game for a Virtual Cocktail Party<br />ตอนนี้มันขยายวงมาให้บล็อกเกอร์เมืองไทยได้ร่วมค็อกเทลปาร์ตี้เสมือนจริงนี่กันแล้ว"<br /></strong><br />อ้างอิง จากบล็อก<strong>ต้น</strong> (ที่มันขโมยเขามาอีกทีหนึ่ง - รู้สึกจะเหมือนในบล็อกคุณขามด้วยนะ^^)<br /><br /><strong>"คุณ T ส่งBlog tag มาให้<br />ให้เขียนเรื่องที่คนไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับเรา5เรื่องยากจังเลยนะเนี่ย<br />ปกติเป็นคนชอบพูด ชอบเล่า อยู่แล้ว เรื่องราวชีวิตอยู่แล้ว คนใกล้ตัวส่วนมากก็รู้อยู่แล้วล่ะ<br />เอาแบบที่คนรู้น้อยละกันเนอะ อายนะเนี่ย อิอิ"</strong><br /><br />อ้างอิง จากบล็อก<strong>น้องอุ๋ย</strong><br /><strong></strong><br />ซึ่งผมก็โดนสองคนข้างบนนั้นแหละครับ มา tag ซะ<br />ไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรเลย ถ้าเขียนไม่จบในวันเดียวก็ขอโทษไว้ล่วงหน้านะครับ<br />เริ่มเลยดีกว่า...<br /><strong></strong><br /><strong>๑. อืม ผมว่าผมบ้าการ์ตูนพอสมควรนะครับ </strong><br /><br />สมัยเด็กๆ เคยแอบอ่านการ์ตูนในที่มืดด้วยครับ<br />แม่ไม่ให้อ่าน ผมก็เลยแอบถือการ์ตูนไปอ่านในห้องเก็บของตอนพลบค่ำ<br />มารู้ตอนโตแล้วว่ามันจะทำให้สายตาเสีย เพราะต้องเพ่งมากขึ้น<br />อาจเพราะที่บ้านมีการ์ตูนให้อ่านมาตั้งแต่สมัยยังเป็นโดราเอม่อน<br />ของสนพ.ยอดธิดา มีการ์ตูนจำพวกรวมเล่มเป็นตอนๆ ในเล่มเดียวกันอย่างเรื่อง<br />ฮาโตริ คิวทาโร่ ปาร์แมน ผีน้อยไคบุซึ อิ๊กคิวซัง โดราเอม่อน อาซาริ อาราเล่<br />ยอดนักประดิษฐ์จิ๋ว และก็งานเขียนของฟูจิโกะ ฟูจิโอะทั้งหลาย<br />น่าจะเป็นพี่ชายของผม ซื้อมาไว้ในบ้าน วางไว้ตามมุมต่างๆ<br />ผมก็หยิบมาอ่านเสมอ<br />(บางเล่มยังเก็บไว้ได้จนวันนี้เลยครับ)<br /><br />ผมเองมีการ์ตูนบางเรื่องที่เคยอ่านสมัยนั้น แล้วยังไม่จบ เพราะส่วนใหญ่<br />อย่างที่บอกว่าตัดมาลงเป็นตอนๆ โตขึ้นมาก็เลยชอบที่จะไปหาซื้อมาอ่าน<br />ถ้าหากว่าโอกาสพบเรื่องเหล่านั้น มีทั้ง เจ้าชายอภินิหาร<br />(เห็นวิบูลย์กิจนำมาพิมพ์ใหม่แล้ว) หรือการ์ตูนอุลตร้าแมน ไอ้มดแดงทั้งหลาย<br />เมื่อกลางปีที่ผ่านมาก็เพิ่งไปซื้อการ์ตูนตำรวจกาลเวลา และหุ่นอลเวงของ<br />ฟูจิโกะ ฟูจิโอะมาอ่านเหมือนกัน สนุกสนานดีที่เดียว<br /><br />นอกจากการ์ตูนญี่ปุ่นที่กล่าวมาเล็กน้อยข้างต้นแล้ว<br />ผมก็โตมากับการ์ตูนไทยๆ อย่างขายหัวเราะ เบบี้ และหนูจ๋าด้วย<br />อ่านตั้งแต่สมัยยังเล่มใหญ่เล่มละ ๕ บาทถึง ๗ บาท ชอบมุขส่วนใหญ่<br />ของต้อม กับต่าย ชอบสมัยคุณวัฒนา (ตาโต, อาวัฒน์) เขียนการ์ตูนมุขเด็กๆ<br />ลงในเบบี้ แถมยังชอบอ่านคอลัมน์เชื่อหรือไม่? ที่ลงในเบบี้ด้วย<br /><br />สมัยเด็กๆ นั้น ผมไม่ค่อยได้เล่นเกมส์เครื่องแฟมิคอมแบบเพื่อนๆ รุ่นเดียวกัน<br />อยากเล่นเหมือนกันนะครับ แต่ที่บ้านไม่มีก็เลยมีเรื่องที่พอจะคุยกับเพื่อนๆ ได้ด้วย<br />เรื่องการ์ตูนเนี่ยแหละครับ การ์ตูนบางเรื่องผมอ่านก่อนที่เพื่อนๆ คนอื่นจะสนใจ<br />อย่าง<strong>ทัช (TOUCH)</strong> มีสมัยหนึ่งนำมาฉายทางช่องห้า ผมเถียงกับเพื่อนๆ ทุกคนว่า<br />พระเอกของเรื่องคือ ทัชซึยะ ไม่ใช่คัทซึยะ แต่เพื่อนๆ ไม่มีใครเชื่อเลย<br />เพราะตอนต้นเรื่องนั้น คัทซึยะเก่งกว่าทุกอย่าง หน้าตาก็ดีกว่านิดๆ<br />ไม่มีใครเชื่อผมว่าต่อมาคัชซึยะจะตาย และทัชจะกลายมาเป็นพระเอก<br /><br />สิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจในวัยเด็กอีกประการเกี่ยวกับการ์ตูน คือ<br />ขนมโดเรม่อน (ใครเคยกินบ้างเนี่ย?) ที่มักจะมีกิจกรรมให้เด็กๆ สะสม<br />สติ๊กเกอร์เพื่อแปะลงสมุดภาพให้ครบแล้วนำไปแลกของเล่น ของรางวัลน่ะครับ<br />มีอยู่สองปี (สองกิจกรรม) ที่ผมชอบมาก คือ การสะสมรูปการ์ตูนหุ่นยนต์<br />และสะสมรูปการ์ตูนหลายๆ เรื่องในเล่มเดียวกัน ผมชอบเล่มหลังนี้มาก<br />เพราะตอนใกล้หมดเวลาน่ะ เพื่อนคนที่สะสมนำไปแลกไม่ทัน<br />ผมจึงขอเล่มนี้มาเก็บไว้ดูเอง มันสวยมากเลยครับ ได้รู้จักการ์ตูนอีกหลายเรื่องด้วย<br />(อืม ไอ้ขนมโดเรม่อนที่ว่าน่ะครับ ผมไม่เคยซื้อกินเองเลย<br />สมัยเด็กๆ ไม่มีตังค์เหลือขนาดนั้น แต่จะได้กินทุกบ่อย ค่าที่เพื่อนคนที่มีเงิน<br />มันไม่สนใจขนมเลย ซื้อมาเพื่อสติ๊กเกอร์เท่านั้น - ซึ่งที่จริงก็ไม่ควรสนใจขนม<br />เพราะมันไม่อร่อยเลยน่ะครับ ^^)<br /><br />เขียนไปเขียนมาชักยาว....<br />(พี่จ๋อยกับคุณขามก็มารอคอยซะงั้น^^)<br /><br />นอกจากนี้ยังมีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ผมเสพการ์ตูนมากขึ้น<br />ประมาณสมัยป.ห้ากระมัง (ไม่แน่ใจ) ลูกพี่ลูกน้องที่อยู่กรุงเทพฯ<br />จะต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ทำให้พวกพี่ๆ เขาพยายาม<br />กระจายของที่มีถึงใครต่อใคร ใจจริงๆ ผมอยากได้ของเล่นของพี่ๆ<br />มากกว่า จำพวกหุ่นยนต์ประกอบร่างต่างๆ<br />แต่ว่าสิ่งที่พี่เข้านำมาให้คือ ลังการ์ตูนสองลังใหญ่ๆ<br />เป็นการ์ตูนจำพวกรายสัปดาห์และรายเดือนที่ออกในช่วงเวลานั้น<br />ที่จำหัวหนังสือได้ก็จะมี <strong>weekly zero nova mounthy</strong> พวกนี้อ่ะครับ<br />ที่ทำให้ขอบเขตของโลกการ์ตูนของผมขยายออกไป<br />ได้รู้จักกับ ล่าอูสรกาย บารอน ข้าชื่อโคทาโร่ ก้าวแรกสู่สังเวียน<br />ดราก้อนบอล โจโจล่าข้ามศตวรรษ กายเวอร์ ไยบะ พริกขี้หนูสีรุ้ง<br />มาเอดะ สปรีแกน จิมมี่หมัดเหล็ก คุจากุ มาโอเทพฤทธิ์พิชิตมาร<br />และจำไม่ได้แล้วอีกหลายๆ เรื่อง<br /><br />พอเริ่มอ่านการ์ตูนมากๆ เข้า ผมก็เริ่มลอกลายเส้นการ์ตูน<br />ที่ชื่นชอบ เขียนตาม วาดตาม วาดจนกระทั่งมีเส้นของตัวเอง<br />สมัย ม.ต้น เคยวาดการ์ตูนไปให้เพื่อนๆ อ่าน ขนาดที่ทำเป็นเล่ม<br />เหมือนพวกรายสัปดาห์ แต่ทั้งเล่มน่ะ ผมวาดอยู่คนเดียว<br />สมัยนั้นคิดพล็อตการ์ตูนจากการนำเรื่องนั้นมาผสมเรื่องนี้ปนกันไปหมด<br />(ไม่แน่ใจว่ายังเก็บไว้หรือเปล่า)<br /><br />สมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็ยังเคยไปทำงานในร้านหนังสือเช่า<br />นั่งอ่านการ์ตูนของที่ร้านไปซะทุกแนวเลย การ์ตูนตาหวานก็อ่าน<br />การ์ตูนโป๊ก็เคยผ่านตา การ์ตูนยาโออิก็เคยเปิดดู ยิ่งเวลาอยู่ร้าน<br />ใครมาบอกว่าเรื่องไหนสนุก มีโอกาสก็จะอ่านทุกที<br />การ์ตูนบางเรื่องช่วยสอนบางเรื่อง บางคติกับชีวิตด้วยซ้ำไป<br /><br />ทุกวันนี้ผมก็ยังอ่านการ์ตูนอยู่สม่ำเสมอ<br />แม้ไม่ได้อ่านมากเหมือนสมัยเรียนป.ตรี<br />แต่ถ้ามีโอกาสผมก็จะไปเช่นหนังสือการ์ตูนในร้านอ่านตรงนั้นเลย<br />จ่ายเงินแล้วก็ขอนั่งอ่าน บางวันเช่นนั้นหมดไปหลายตังค์เหมือนกันเชียว<br />ผมไม่ค่อยเห็นด้วยกับคำพูดของผู้ใหญ่บางคนที่เขาไม่นิยมการ์ตูน<br />โดยเฉพาะสมัยนี้การ์ตูนในญี่ปุ่นสำหรับผมแล้ว<br />บางเรื่องเหมือนวรรณกรรมดีๆ เลยครับ<br /><br />ผมเป็นแฟนการ์ตูนของ<br />เท็ตซึกะ โอซามุ (ฮิโนโทริ, แบล็กแจ็ค, สามตาปาฏิหาริย์ ฯลฯ)<br />อาดาจิ มิตซึรึ (ทัช, ราฟ, นายน์, พริกขี้หนูสีรุ้ง, เอชทู, ช็อตโปรแกรม ฯลฯ)<br />นาโอกิ อุราซาว่า (มอนสเตอร์, ยาวาระ, เด็กแห่งศตวรรษที่ยี่สิบ, พลูโต)<br />มาซาฮิโตะ โซดะ (สิงห์นักปั่น, สิงห์ผจญเพลิง, ซึบารุ สู้เพื่อฝัน)<br />ทากาฮาชิ รูมิโกะ (รันม่า1/2, ลามู, เทพอสูรจิ้งจอกเงิน ฯลฯ)<br />ฟูจิตะ คาซุฮิโระ (ล่าอสูรกาย, หุ่นเชิดสังหาร ฯลฯ)<br />อาโอยาม่า โกโซ (ไยบะ, โคนัน, จอมโจรคิดส์ ฯลฯ)<br />มาโกโตะ อิชิกิ (ผีซ่าส์กับฮานาดะ, วัยกระเต๊าะ ตึ๊งตึงตึ่ง ฯลฯ)<br /><strong><span style="font-size:180%;">ฯลฯ</span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong><br />แน่นอนไม่พลาดยุคสมัยของฟูจิโกะ ฟูจิโอะ และโทริยาม่า อากิร่าแน่ๆ ครับ<br />พอแล้วดีกว่า เขียนข้อแรกก็ยาวเหยียดซะแล้ว ^^<br /><br />(ทุกวันนี้ผมยังตามซื้อฮิโนโทริ ,รถด่วนอวกาศ๙๙๙ ,<br />เด็กแห่งศตวรรษที่ยี่สิบ และตามล่านักฆ่าแอนดรอย<br />ร่ำๆ ว่าจะซื้อbeck แต่รอให้จบแล้วรวมเล่มทีเดียวน่ะครับ)<br /><br /><strong>๒. เด็กชายบ้านนอก สิ่งที่เพลิดเพลินที่สุดคือการวิ่งเล่นกับเพื่อนในสนาม</strong><br /><strong>ผมเป็นคนชอบฟุตบอลครับ ^^</strong><br /><br />ผมเป็นเด็กที่โตไว สมัยอยู่ ป.สองก็สามารถเตะบอลกับเด็กป.สี่ได้แล้ว<br />มันเริ่มจากผมต้องไปโรงเรียนเช้า ทำให้ไม่มีอะไรทำออกมาเดินเล่นข้างสนาม<br />พวกรุ่นพี่ที่ไม่มีคู่มักจะชวนเป่ายิงฉุบ<br />แล้วแบ่งข้างลงเล่นบอลพลาสติกในสนามวอลเล่ย์<br /><br />สมัยผมอยู่ม.ต้น พี่ชายก็ซื้อรองเท้า ซื้อลูกฟุตบอลหนัง<br />มาเล่นที่บ้าน แน่นอนครับ ผมไม่ได้เล่นเป็นคนเตะบอล<br />แต่เล่นเป็นผู้รักษาประตู คอยป้องกันลูกยิงของพี่ชายที่อัดเข้าใส่กำแพง<br /><br />สมัยประถมฯ ฟุตบอลหนังไม่นิยม เพราะไม่มีสนามที่กว้างพอ<br />จนเมื่อได้ย้ายมาเรียนโรงเรียนสมัยมัธยมฯ<br />เพื่อนๆ จากหลากหลายตำบล อำเภอได้มาพบกัน<br />แม้ว่าช่วงสมัยผมอยู่ม.ต้น กีฬาบาสฯจะมาเบียดบังความนิยมไปบ้าง<br />แต่สำหรับเด็กผู้ชายแล้ว การวิ่งไล่กวดลูกกลม ๆ<br />กลางแดดแผดเผามันสนุกดีนะครับ<br /><br />จำได้ว่ามีครั้งหนึ่ง ณ สนามแอนด์ฝุ่น<br />พื้นสนามเป็นฝุ่นดินแห้งๆ ที่ฟุ้งกระจายขึ้นทุกครั้งที่เดิน-วิ่ง<br />เวลาสิบโมง-สิบเอ็ดโมง ถอดเสื้อบ้างใส่เสื้อบ้าง<br />เพื่อนบางคนวิ่งไล่ฟุตบอลจนตะคริวกิน ก็ยังไม่ยอมออกจากสนาม<br /><br />สมัยม.ปลาย เลิกเรียนสามโมงกว่าๆ<br />แต่เกือบทุกวันกว่าจะได้กลับบ้านกันก็เกือบหกโมงเย็น<br />รองเท้าผุพังเร็วกว่ากำหนดในทุกภาคการศึกษา<br />เมื่อก่อนผมเคยมาสามารถเริงร่าบนสนามได้<br />ขนาดกระดกบอลและพลิกตัวกลับหนีกองหลัง<br />หรือส่งบอลด้วยส้นเท้าโดยไม่หันไปมอง แต่ก็เป็นเพียงอดีตรุ่งเรือง<br /><br />ตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ผมก็ใส่แว่นตา แล้วห่างหายไปจาก<br />การวิ่งไล่ลูกกลมๆ บนสนามหญ้า นานวันเข้าร่างกายก็เพิ่มเนื้อหนัง<br />และไขมันหนาขึ้น ไม่อยากปะทะเพราะกลัวแว่นพัง<br />ก็เลยกลายเป็นไม่ได้เล่นไปเลย<br /><br />ทุกวันนี้แม้ไม่ได้เล่นเอง ผมก็ยังโทรไปเล่น<br />(เอ๊ย! ตลกเชียว ไม่ได้เล่นพนันนะ)<br /><br />จริงๆ คือ ถึงไม่ได้เล่นฟุตบอลเองแล้ว ผมก็ยังดูบอลอยู่<br />แม้ไม่ได้ตามดูถ่ายทอดสดทุกนัด แต่ก็ยังชอบดูรายการ<br />ประเภทสรุปข่าว และนำไฮไลท์มาให้ชมอยู่<br />นอกจากนั้นบางวันก็ยังซื้อหนังสือพิมพ์กีฬามาอ่าน<br />มีคนเคยถามว่าซื้อมาทำไม? เพราะไม่เห็นผมค่อยตามกีฬา<br />แบบคนที่บ้า (กว่าผม) บอลเขาทำกัน<br /><br />ที่จริงคนรู้จักผมอาจไม่เรียกสิ่งที่ผมทำว่าบ้าบอลหรอกครับ<br />เพราะมันดูบางเบาเมื่อเทียบกับคนที่คลั่งไคล้กว่า<br />(อย่างเพื่อนผมเมื่อวันก่อนยังออกไปเชียร์บอลไทยถึงขอบสนามเชียว)<br />ก็อย่างที่บอก มันอาจไม่ได้เป็นส่วนสำคัญมากในชีวิตผมหรอกครับ<br />แต่มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ชอบ นอกจากหนังสือ เพลง หนัง<br />และกิจกรรมอื่นๆ ในชีวิต<br /><br />เล่าเท่านี้แหละ<br />(เนี่ยเลือกเรื่องที่คนไม่ค่อยคิดว่าเป็นแล้วนะเนี่ย ^^)<br /><br /><strong>๓. ผมเป็นเด็กใฝ่รู้ </strong><br /><br />หรือจะบอกว่า ซน ก็ได้นะครับ<br />(อืม เรื่องต่อไปนี้อย่าไปเล่าให้คนที่บ้านผมฟังนะ เพราะยังไม่มีใครรู้เลย)<br />จำได้ว่ามีครั้งหนึ่ง ผมรู้สึกว่าปลั๊กไฟที่บ้านไม่มากพอ<br />และตอนนั้นเริ่มรู้จักปลั๊กสามตาแล้ว จินตนาการบรรเจิดจึงลงตัว<br />ผมมองหาสิ่งที่จะนำมาทำเป็นปลั๊กที่ดีกว่าปลั๊กสามตาขึ้นมาได้<br />แฮ่ม! โรลม้วนผมครับ<br />จำได้ติดตาเลยว่า เป็นโรลม้วนผมสีฟ้าของแม่<br />อ้าว ก็มันมีช่องว่างให้สามารถเสียบปลั๊กได้เยอะขนาดนั้น<br />ถ้าเสียบต่อไฟบ้านแบบปลั๊กสามตา ผมก็จะมีที่เสียบปลั๊กไฟเยอะเชียว<br />ว่าแล้วก็นำโรลมวลผมมาประกอบเข้ากับกิ๊บติดผม...<br />ครับ กิ๊บติดผมซี่เล็กๆ สีดำทำจากโลหะ นั่นแหละครับ<br />เพื่อที่จะใช้เป็นที่เสียบเข้าไปในช่องปลั๊กของไฟบ้าน<br /><br />ตื่นเต้น ตื่นเต้น ตื่นเต้น<br /><br />ชั่วขณะที่ผมค่อยๆ เสียบกิ๊บติดผมเข้าไปในเต้าเสียบ<br />ประกายไฟสว่างแวบลามออกมาเป็นทางยาว<br />แล้วไฟทั่วบ้านก็ดับวูบ บ้านอยู่ในความมืด<br />ผมตกใจนอนอยู่ใต้เตียงไม่ได้ขยับไปไหน<br />จนเมื่อพ่อกับพี่ชายไปต่อฟิวส์แล้ว ไฟสว่าง...<br /><br />กิ๊บติดผมหลอมละลายไปกว่าครึ่ง<br />โชคดีที่ผมใช้มือจับบริเวณโรลม้วนผม<br />ทำให้ไม่ตายไปเสียก่อน<br />(ไม่รู้ถือเป็นโชคดีไหมเนี่ย)<br /><br />ปฏิบัติการผลิตปลั๊กสิบกว่าตาจึงเลิกล้มไป...<br /><br />มีอีกครั้งหนึ่งที่ผมพยายามศึกษากายวิภาคสัตว์<br />เพราะผมไปเก็บซากจิ้งเหลนมา หมายมั่นว่าจะผ่าออกดูภายใน<br />แต่อุปกรณ์ขณะนั้นมีเพียง ไม้เสียบลูกชิ้นและไม้เสียบลูกชิ้น<br />และเพราะปลุกปล้ำอยู่นานไม่ได้ดังใจ จึงเลิกล้มความตั้งใจ<br />นำไปฝัง แล้วมองหาอย่างอื่นเล่นต่อไป<br />กิจกรรมวิชาชีววิทยาจึงเลิกไป<br /><br />พอแล้วดีกว่า ยิ่งเล่ายิ่งอาย...<br /><br /><strong>๔. ผมเคยตกรถสองแถว สไตล์เฉินหลงด้วย ^^</strong><br /><strong></strong><br />แม้จะไม่ใช่สมัยเด็กๆ แล้ว แต่ว่าผมก็ยังใฝ่รู้อยู่ดี<br />เรื่องเกิดขึ้นสมัยอยู่ม.ปลายแล้วล่ะครับ<br />(ไม่เล่ายาวล่ะ ขี้เกียจ....^^)<br /><br />ผมเล่นกับเพื่อนอยู่ที่ท้ายรถสองแถว<br />แกล้งลงรถเพื่อหนีมุขตลกฝืดๆ ของเพื่อน<br />แต่รถกำลังจะออกตัว ผมเลยต้องรีบตะกายขึ้นไปตำแหน่งเดิม<br />มือเอื้อมคว้าไปจะจับราวด้านบนของท้ายรถ<br />รถก็กระชากตัวหนีออกไป...<br /><br />ผมร่วงลงไปช้า (ภาพในหัวผมตอนนั้นน่ะครับ)<br />จังหวะก่อนที่จะหลุดออกจากตัวรถ<br />ผมก็คว้าเอาบันไดที่เพื่อนๆ ยืนกันอยู่ตรงท้ายรถได้<br />แล้วจากนั้นรถสองแถวก็ลากผมเป็นทางยาว<br />ไปประมาณร้อยถึงสองร้อยเมตร<br />ผมก้มหน้ามองพื้นถนนที่ไหลผ่านใต้ท้องไปตลอดทาง<br />ได้ยินเสียงรถคันข้างหลังบีบแตรใส่ และเสียงคนร้องหวีดว้าย<br /><br />ขาผมส่ายไปมา<br />โชคดีที่ส่วนที่สัมผัสกับพื้นถนนมีเพียง<br />รองเท้าเท่านั้น...<br /><br />หลังรถหยุด สิ่งที่ติดมาคือรองเท้าผ้าใบผมขาด<br />ผิดจากตำแหน่งของคนอื่นๆ เพราะส่วนใหญ่จะขาดกัน<br />ตรงนิ้วก้อยเพราะการเตะบอล แต่ของผมน่ะนิ้วโป้งเท้าเลย<br />กับอีกเรื่องหนึ่งที่ติดมา คือ เอ่อ... โคตรอายเลย<br /><br />ผมทำได้เพียงยิ้มแหยๆ กับเพื่อนๆ และเด็กรุ่นน้องบนรถ<br />แล้วหันหลังนั่งลงตรงบันไดท้ายรถนั่นแหละไปจนถึงท่ารถเลย<br />เฮ้อ....^^<br /><br /><strong>๕. สามปีมาแล้วที่น้ำหนักตัวไม่ได้ต่ำกว่าเลขสามหลักเลย</strong><br />เฮ้อ...ไม่เล่า !<br />ไม่ต้องมาเว้าวอน ไม่เล่า<br />ของอย่างนี้ไม่ต้องเล่า เห็นเองกับตาก็เชื่อ ^^<br /><br />พอล่ะ เหนื่อยจริงๆ ไอ้ blog tag เนี่ย<br /><br /><br />ที่จริงอยากเขียนถึงเรื่องพวกนี้ดีๆ ยาวๆ แต่ว่าในเงื่อนไขเท่านี้<br />ก็เขียนแค่นี้ไปก่อนล่ะกันนะ แค่บางด้านของชีวิตแหละครับ<br />อยากรู้จักกันต้องเรียนรู้กันไปเรื่อยๆ ครับ ฮ่าๆ ^^<br /><br />อ่ะ ตามธรรมเนียม ส่งต่อใครต่อใครกันดีกว่าครับ<br />แฮ่ม!....<br />๑. คุณพี่ <a href="http://kiribun31.exteen.com/">thejOylUckclUbอินeXteen</a> เลยล่ะกันครับ<br />๒. คุณ <a href="http://maebnus.spaces.msn.com/">พี่บีม</a> อ่ะ...ไม่เห็นเขียนไรเลย มาเขียนซะดีๆ<br />๓. คุณ <a href="http://bigballb.spaces.msn.com/PersonalSpace.aspx">พี่บอล</a> เอ่อ...ผมรู้ว่าพี่มีเรื่องเล่าเยอะ<br />๔. คุณ <a href="http://toegarden.spaces.msn.com/">ไอ้โต</a> รู้ว่าเมิงไม่ค่อยได้เข้าเน็ต (หาทางทำหมันบล็อกแท็กซะงั้น)<br />๕. คุณ <a href="http://blogdecarre.blogspot.com/">มิ้ม</a> (นี่ก็รู้ว่า ไม่ตอบ ทำหมันบล็อกแท็กอีกหนึ่ง ฮ่าๆ)<br /><br />โอ๊ย... เสร็จสิ้นภารกิจเสียที<br />ขอบพระคุณที่ติดตามชม ตามอ่านครับ<br />แล้วพบกัน<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>^_^</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-4372406916808587409?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-48598127805496377232007-01-02T10:09:00.000+07:002007-02-08T14:54:10.449+07:00"ในวาระดิถีขึ้นปีใหม่<br />ขอมอบใจแด่ที่รักด้วยศักดิ์ศรี<br />ขอให้คุณสุขสันต์ชั่วพันปี<br />ให้มั่งมีสินทรัพย์นับอนันต์"<br /><br />กลอนข้างบนผมจำมาจากหลังรูปถ่าย<br />สมัยสาวๆ ของน้า มีชายหนุ่มคนหนึ่งส่งมาให้<br /><br />ขึ้นปีใหม่แล้วก็นึกขึ้นมาได้<br />เท่านี้แหละครับ<br /><br /><object id="WMP7" height="65" width="250" align="middle" classid="CLSID:6BF52A52-394A-11d3-B153-00C04F79FAA6"><param name="URL" value="http://www.fileupyours.com/files/80532/song/08%20Track%208.wma"><param name="rate" value="1"><param name="balance" value="0"><param name="currentPosition" value="0"><param name="defaultFrame" value=""><param name="playCount" value="100"><param name="autoStart" value="-1"><param name="currentMarker" value="0"><param name="invokeURLs" value="-1"><param name="baseURL" value=""><param name="volume" value="100"><param name="mute" value="0"><param name="uiMode" value="full"><param name="stretchToFit" value="0"><param name="windowlessVideo" value="0"><param name="enabled" value="-1"><param name="enableContextMenu" value="0"><param name="fullScreen" value="0"><param name="SAMIStyle" value=""><param name="SAMILang" value=""><param name="SAMIFilename" value=""><param name="captioningID" value=""><param name="enableErrorDialogs" value="0"><param name="_cx" value="6615"><param name="_cy" value="1720"></object><br /><br />ป.ล.<br />เปลี่ยนเพลงแล้วเป็น woman ของ Lennon ดีกว่า ^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-4859812780549637723?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-3840946818971039512006-12-14T22:36:00.000+07:002006-12-22T20:42:18.416+07:00ก่อนนั้น ฉันยังจำได้<br />เยาว์วัย ฉันยังเล็กอยู่<br />ว่ายเวียนเป็นปลา ตามประสาน่าดู<br />เป็นปลาว่ายอยู่ตามคลอง<br /><br />เมื่อฉันนั้น เริ่มโตใหญ่<br />แม่ฉันพาไปแม่กลอง<br />ว่ายเวียนเป็นทิวแลหลิวน่ามอง<br />แม่กลองแสนสุดสดใส<br /><br />จากนั้น น้ำเสียก็ปล่อย<br />ปลาใหญ่ปลาน้อยต้องพลอยช้ำใจ<br />โรงงานเอาแต่สบาย<br />ฉันต้องร้องไห้ แม่ตายจากฉัน<br /><br />จับฉันไปกินไม่ว่า<br />ปล่อยน้ำมา ฉันสูญพันธุ์<br />เอาแต่สบาย มักง่ายแย่จัง<br />ขอท่านจงโปรดเห็นใจ...<br /><br />****************<br /><br />จะว่าไปสมัยเด็กๆ ผมฟังเพลงนี้แล้วร้องไห้ด้วยครับ<br />ไม่รู้มีใครเคยฟังบ้างไหม?<br />เพลงของวง ดิ อินโนเซ็นต์ น่ะครับ<br /><br />ผมว่าเพลงนี้เพาะการตั้งคำถามกับปํญหาสิ่งแวดล้อมขึ้นมา<br />ผมไม่พอใจโรงงานเลย โดยที่ไม่ได้มองปัญหาว่าน้ำเสีย<br />ธรรมชาติจะพินาศ หรือสิ่งแวดล้อมจะเกิดอะไรขึ้น<br />แต่ผมไม่พอใจโรงงานเลย เพราะทำให้แม่ของปลาในเพลงตายไป<br /><br />โตมาผมนึกชอบเพลงนี้ เพราะมันติดปากและฝังอยู่ในหัว<br />ไม่ได้สั่งสอนให้ผมต้องอนุรักษ์ธรรมชาติแบบเพลงเพื่อชีวิต<br />ออกจะเป็นเพลงแบบเด็กๆ ด้วยซ้ำ<br /><br />ชอบเพราะเป็น ดิ อินโนเซ็นต์ด้วยแหละครับ<br />เหมือนเคยอ่านเรื่องราวของวงนี้<br />ว่าเป็นเด็กจากเมืองราชบุรีที่รักการเล่นดนตรีมารวมตัวกันน่ะครับ<br />นอกจากเพลงนี้ เพลง ราชบุรี ผมก็ชอบ<br />แต่เพลงที่ดังๆ ของวงนี้น่าจะเป็น ฝากรัก (ที่ร้องว่า ด้วยรักอยากฝากไว้<br />ในหัวใจที่หมายมั่น ขอเพียงได้พบกัน...)<br /><br />บ่นไปเรื่อย พอดีกว่า<br />สวัสดีครับ<br /><br /><br />ป.ล.<br />เขียนไว้นานล่ะ ไม่ได้ดีขึ้นเลย ^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-384094681897103951?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-77334130364578604252006-12-14T22:30:00.000+07:002006-12-14T22:33:09.729+07:00ช่วงนี้ดูข่าวกีฬาเอเชี่ยนเกมส์แล้ว นึกถึงอะไรขึ้นมาหลายอย่าง<br />อาจเพียงแวบหนึ่ง แต่ก็นึกเห็นใจคนที่ไม่ได้เหรียญรางวัลอย่างที่ใครต่อใครตั้งใจ<br />(ซึ่งตัวเขาเองก็คงตั้งใจไม่แพ้ใครหรอกน่า)<br />ใครไม่รู้กล่อมเกลาผมมาตั้งแต่เด็ก ว่า<br />กีฬา คือ ยาวิเศษ (เอ้า! ฮ้า ไฮ้ เชี๊ยบ ^^ )<br />หรือต้องรู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย เป็นเป้าหมายของการแข่งขันกีฬา<br /><br />ไม่รู้ว่าผมเลอะเลือนไปเองหรือเปล่า?<br />สองสามวันมานี้ ผมเห็นเนื้อข่าวที่พูดถึงการได้รับชัยชนะของนักกีฬาหลายคน<br />แต่อีกหลายคนที่เข้าแข่งขันหายไปจากพื้นที่สื่อมวลชน<br />โดยเฉพาะมันเกิดภาพเปรียบเทียบกับนักกีฬาบางคนที่ได้รับการคาดหมาย<br />ว่าจะได้รับ <strong>เหรียญทอง</strong> แล้วปรากฏว่าเขาพลาดเป้าหมายไป<br />วันรุ่งขึ้นผมมองหาเนื้อข่าวเกี่ยวกับเขาไม่เห็นเลย<br /><br />ปัญหาอาจเป็นเพราะผมเปิดรับสื่อได้ไม่ตรงกับที่เขาเสนอข่าว<br />หรือว่ามาจากพื้นที่สื่อนั้นต้องตอบสนองความต้องการของผู้ชม<br />คิดอีกทีอาจเพราะค่าเช่าช่องสัญญาณมันแพง<br />ไม่มีพื้นที่เพียงพอสำหรับคนแพ้หรอก (หรือไง?)<br /><br />ก็ว่าไปกันไป ไอ่ขมองเอ๋ย คิดไปเรื่อยเทื่อย<br />นี่ยังไม่ได้นับช่วงเวลาที่ใครต่อใครตั้งความหวัง<br />กับนักกีฬาเหล่านั้น โดยไม่ได้เห็น ติดตามช่วงชีวิตการฝึกซ้อม<br />หรือหลังจากความพลาดพลั้งมาเยือน<br /><br />ผ่านเรื่องของวันนี้<br />ภาพกระจกสะท้อนให้คิดถึงวันที่ผมได้เหรียญรางวัลเหรียญแรก<br />สมัยประถมฯ ผมเล่นกีฬาวอลเล่ย์บอล<br />ในโรงเรียนเล็ก ๆ ก็มีไม่กี่สีหรอกครับ<br />แต่กระนั้น เหรียญทองแดงนั้นก็มีค่าสำหรับในวัยนั้นมาก<br />จำได้ว่า ผมมองดูมันด้วยสายตาชื่นชม<br /> นำกลับมาห้อยไว้กับเสาในห้องนอนที่บ้าน<br />รวมกับข้าวของที่ผมรัก<br /><br />แหม แต่ถึงแม้ว่าผมจะเล่าอย่างให้ความสำคัญ<br />กับเหรียญรางวัลขนาดนั้น แต่ถึงวันนี้มันหายไปไหนแล้ว<br />ผมยังไม่รู้เลย...<br />หายไปพร้อมกันวันวัยที่เพิ่มมากขึ้น<br />เรื่องราวความทรงจำปรากฏผุดพรายขึ้นเป็นระยะ<br />ผมมานึกได้บางเรื่อง ในบางเวลาเท่านั้น<br />เช่นเดียวกับเหรียญรางวัลในวัยเด็ก<br />ผมมาย้อนนึกถึงในวันที่นักกีฬาเหรียญเงิน เหรียญทองแดง<br />หายไปจากการรับรู้มากขึ้น<br />แล้วนักกีฬาที่ไม่ได้รับเหรียญอีกหลายคน<br />อืม...หรือผมจะบ่นเข้าข้างคนแพ้ด้วยกันก็ไม่รู้เนี่ย ^^<br /><br />สมัยเด็กๆ เคยเล่นกีฬาอะไรในกีฬาสีโรงเรียนกันบ้างครับ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-7733413036457860425?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-59751358082714067092006-12-07T11:35:00.002+07:002006-12-13T13:01:22.779+07:00ข้าวบ้านกินมาตั้งแต่เล็ก<br />สำหรับคนต่างจังหวัด<br />แถมอยู่ในครอบครัวข้าราชการแล้ว<br />การออกไปกินข้าวนอกบ้านเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นสำหรับผม<br /><br />สมัยนั้น แม่ยังทำกับข้าวอยู่ รวมทั้งย่าและป้าด้วย<br />เกือบทุกเย็นหลังจากเลิกเรียนย่าจะเตรียมหมูปิ้ง สูตรของย่าไว้รอท่า<br />ไม่เคยกินหมูปิ้งที่ไหนเหมือนของย่าอีกเลย หลังจากที่ย่าตายไป<br />หมูปิ้งของย่าจะใช้ซี่โครงหมู หมักเครื่องเทศจำพวกเกลือ พริกไทยเม็ด กระเทียม<br />แล้วก็อะไรไม่รู้ (ถ้ารู้ผมอาจจะพยายามหากินเองได้...เฮ้อ)<br /><br />งานมาแว้ว...เดี๋ยวมาเขียนใหม่เน้อ<br /><br />หายไปไม่ได้เขียนเสียหลายวัน<br />มาเปิดอีกครั้งก็เห็นเพื่อนขวัญกับคุณขามมาเจิมซะแล้ว<br />(เล่าต่อดีกว่า)<br /><br />ซี่โครงหมูปิ้งบนตระแกรง<br />โดนความร้อนหยดไขมันลงสู่ถ่านเบื้องล่าง<br />กลิ่นหอมทักทายตั้งแต่ผมเดินมาถึงรั้วบ้าน<br />ในวัยเด็กผมกินแต่หมูปิ้งเท่านั้น<br />แต่ที่จริงของที่กินคู่กับหมูปิ้งคือ ข้าวเหนียวร้อนๆ และน้ำพริกไอ้งั่ง<br /><br />น้ำพริกไอ้งั่ง เป็นชื่อที่ย่าใช้เรียกน้ำพริก<br />ที่ตำจากพริกขึ้หนูสีแดง (สีเขียวบ้างเล็กน้อย) กับมะเขือพวง<br />มะเขือเทศ เกลือ และปลาร้าเล็กน้อย ก่อนโรยหน้าด้วยผักชี<br />ค่าที่รสชาติของมัน เผ็ดมากจนกินแล้วโง่กันไปเลย<br />ย่าจึงให้ชื่อมันว่า น้ำพริกไอ้งั่ง (คำเมือง งั่ง = โง่)<br /><br />เอ่อ...ว่าจะเล่าเรื่องออกไปกินข้าวนอกบ้าน<br />แวะมาเยี่ยมรายการอาหารเด็ดของย่าเสียยาวเลย<br /><br /><br />กับข้าวฝีมือแม่ของใคร ใครก็คงว่าอร่อย<br />ของแม่ผมก็คงไม่หย่อนกว่าใครในความรู้สึกถึงรสมือแม่<br />สมัยเด็กๆ แม่ไม่ซื้ออาหารข้างนอกมา เพราะมันมีราคาสูงกว่าทำเอง<br />บ่อยครั้งที่แม่จะทำอาหารให้ผมกับพี่ชายแล้วพูดว่า<br />นี่น่ะอาหารที่ผมกินอยู่น่ะ ถ้าไปซื้อกินข้างนอกนะ ได้นิดเดียวเอง<br />ไม่อิ่มด้วย แถมแพงกว่าด้วย เราทำเองนะสะอาดกว่ากันเยอะ...^^<br /><br />แต่วันพิเศษก็มีมาเยือนบ้างจนได้ล่ะน่า<br />การได้ออกไปกินข้าวนอกบ้าน สมัยแรกก็ยังเป็นการออกไปแถวบ้าน<br />ทำกับข้าวไปกินกันที่อุทยาณฯ ริมสระน้ำ เสมือนว่าไปปิคนิค<br />หรือไม่ก็เป็นการออกไปกินตามร้านก๋วยเตี๋ยวในตลาด<br /><br />(ก๋วยเตี๋ยวต้นกระจี้อร่อยสุด - อืม ถึงตรงนี้มีเกร็ดเล็กน้อยว่า<br />คนแถวบ้านผมเรียกต้นตะขบว่า ต้นกระจี้ ผมอ่านหนังสือหลายเรื่อง<br />ยังงงว่าต้นตะขบเป็นอย่างไร โตมาถึงได้รู้ว่า บ้านผมเรียกแปลกกว่าเขาไปเอง<br />เพราะมันคือต้นไม้ชนิดเดียวกัน)<br /><br />ไล่ๆ ย้อนไปกินข้าวนอกบ้านของผมที่มันพิเศษและจำความได้<br />น่าจะเป็นสมัยเดินทางไปเชียงใหม่<br />สมัยนั้นถนนไปเชียงใหม่ยังมีเพียงช่องทางเดินรถ ช่องทางเดียวเท่านั้น<br />แถมครอบครัวผมยังเลือกใช้เส้นทางที่ตัดผ่านเขตจังหวัดอุตรดิตถ์<br />และจังหวัดแพร่ด้วย เส้นทางที่เลาะผ่านขุนเขาสีเขียวของเวิ้งหุบที่ถนนผ่าน<br />ร้านไก่ย่างร้านหนึ่ง ตั้งอยู่บริเวณที่พักริมทาง ตัวร้านยื่นออกไปในหุบ<br />มองเห็นทัศนียภาพกว้างไกล สีเขียวสดใสไปทั้งป่า<br /><br />สมัยนั้นครอบครัวเดินทางผ่านเส้นทางนั้นบ่อยๆ<br />เพราะพี่ชายผมเรียนอยู่ที่เชียงใหม่ ทำให้ความทรงจำของร้านไก่ย่าง<br />ร้านนั้นบรรจุเรื่องเล่าทับถมกัน บางฤดูกาลไม้ผลัดใบสีสรรสลับลายแดงเหลือง<br />รถเก๋ง-โคโลน่าสีน้ำตาลสามารถพาทั้งพ่อ แม่ ป้า พี่ชาย และผมไปพร้อมกันได้<br />แม้จะค่อยๆ ไต่ขึ้นไต่ลงก็ตาม<br /><br />ไก่ย่างร้านนั้น มีทั้งสีของไก่จะออกสีชมพูๆ และสีเหลือง<br />ผมไม่รู้ว่า เขาใช้อะไรในการทาหนังไก่ระหว่างที่ย่าง<br />แต่เนื้อไก่จะแห้ง และนุ่มดี<br />(อาหารในความทรงจำกระท่อนกระแท่นมักอร่อยเกินจริง)<br /><br />สมัยเด็กๆ มีเรื่องให้ต้องเดินทางไปกับครอบครัวบ่อยๆ<br />นอกจากร้านไก่ย่างที่ว่าแล้ว บนเส้นทางระหว่าง<br />อำเภอศรีสัชนาลัย (หาดเสี้ยว) ไปอุตรดิตถ์ยังมีร้านที่แม่ชอบแวะเสมอ<br />คือ ร้านกุหลาบ รายการอาหารที่สั่งเป็นประจำ<br />ไม่พ้นไปจากยำปลาดุกฟู และปลาสำลีอกแตกทอดทั้งตัว<br />กินกับน้ำจิ้มยำรสชาติออกเปรี้ยว หวาน อยากเผ็ดก็กัดเม็ดพริก<br />อยากมันก็เคี้ยวเม็ดมะม่วงหิมพานต์ไปพร้อมกัน<br /><br />การออกเดินทางทำให้เราพบ<br />รสชาติขนิดใหม่ ทั้งรสชาติปาก และรสชาติชีวิต<br />เติบโตขึ้นมานิสัย ดุ่มเดินแสวงหารสชาติ<br />หลากหลายยังไม่สิ้น ถนนในเมืองหลวงจึงตัดพา<br />ผมเดินทางไปหาร้านอาหารเพื่อกินข้าวนอกบ้านมากขึ้นๆ<br /><br />ผมไม่รู้ว่าคนอื่นๆ เป็นอย่างไรบ้าง<br />สำหรับผมแล้ว การออกไปกินข้าวนอกบ้านมันแปลกใหม่อร่อยก็จริง<br />แต่บางช่วงเวลามันทำให้นึกถึงกับข้าวธรรมดาๆ ของที่บ้านขึ้นมาเหลือเกิน<br /><br /><strong>ป.ล.</strong><br />น้ำพริก ผักสด ผักต้ม ข้าวร้อนๆ ก็พอ...<br />เอ...หรือไม่พอดีนะ แล้วผัดซีอิ๊วของแม่ล่ะ ฝีมือยำไข่ดาวของพ่อ<br />ต้มกระดูกหมูผักกาดดอง ผัดเปรี้ยวหวาน กากหมูเจียว<br />น้ำพริกกะปิ ปลาทูทอด กับชะอมชุบไข่กรอบๆ<br />ผัดกระหล่ำปลีน้ำนอง(เพื่อที่ลูกๆ จะได้ตักน้ำราดข้าว)<br />ไข่ตุ๋น หมูทอด ปลาทอด ไข่เจียวหมูสับใส่มะเขือเทศ ต้นหอมที่ทอดแล้ว<br />แตกเป็นชิ้นๆ เพราะหนามาก<br />เฮ้ย! พอแล้ว เขียนตอนเที่ยงด้วย หิวเลยเนี่ย ^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-5975135808271406709?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-1164470092190557132006-11-25T22:39:00.000+07:002006-11-30T12:36:00.875+07:00๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๔๙<br /><br />ฉาก: ห้องเรียนรวมตรงหน้าตาเนื้อ<br /><br />เด็กๆ ในห้องสโลปร้องเพลงวันเกิดให้เพื่อน – บรรยากาศร่าเริงสมกับเป็นเด็กม.ปลาย<br />อ่า...เด็กม.ปลาย<br />ในหัวเราบรรจุความหมายของเด็กม.ปลายกับนักศึกษาในมหาวิทยาลัย<br />ไว้แตกต่างกันเพียงใดนะ<br />สมอง - อวัยวะแปลกประหลาด ทั้งจดจำ คำนวน สร้างสรรค์ กระทั่งฟุ้งซ่าน<br />แม้นความรู้ทางวิทยาศาสตร์ ......<br /><br />(เสียงในห้องดังเข้ามาในหน้ากระดาษที่เขียนว่า<br />มีรุ่นพี่นัดรุ่นน้องทำกิจกรรมเชียร์อะไรสักอย่าง<br />ที่ต้องเดินทางไปคณะสถาปัตฯ มหาวิทยาลัยศิลปากร<br />นัดน้องสี่โมง น้องบอกว่าเลิกเรียนสี่โมง พี่เลยบอกว่า<br />ให้ออกมาก่อนห้านาที – อุหน่าโลก)<br /><br />....จะบอกเราว่า สมองต่างหากที่รู้สึก<br />แต่กระนั้นชั่วขณะเจ็บปวดกลับเป็นช่องอกทางซ้าย<br />ที่เหมือนฉีกขาดและกลวงเปล่า<br /><br />ฉาก: ริมสนามรักบี้ในหัว<br /><br />ช่วงเดือนสองเดือนที่ผ่านมา<br />หลายวันที่เดินผ่านสนามรักบี้หน้ามหาวิทยาลัย<br />สิ่งที่ชักชวนให้ทักทายและหันหน้ามอง คือ<br />แอ่งน้ำ หน้ากว้างประมาณครึ่งเมตร<br />ส่วนความลึก ไม่อาจคะเนด้วยดวงตา<br />เพราะความร่วมมือของแดดและน้ำในการหลอกลวง<br /><br />ผมเริ่มใส่ใจและทำความรู้จักกับ “เธอ”<br />ในวันหนึ่งที่เธอปรากฏกายในลักษณะของหลุมดินในสนามรักบี้<br />ต่อเมื่อฝนผ่านฟ้า เธอเปลี่ยนโฉมเป็นแอ่งน้ำใสกระจ่าง<br />แดดสาดทั่วถึงก้นแอ่งน้ำ น้ำใสนิ่งจับตา<br />จากวันนั้น ผมทักทายเธอทุกเช้าที่เดินผ่าน อย่างน้อยก็เพียงยิ้ม<br />ผมแปลกใจเมื่อ หลังจากนั้นนับเดือน<br />เธอไม่เคยลดความกระจ่างไป<br />ไม่ว่าฝนจะตกต้องภายหลังหลายครั้งหลายหน<br />ผมชอบเธอ<br />เธอทำให้ผมนึกถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับต้นน้ำที่ยังไร้ร่องรอยของมนุษย์<br />ท้องน้ำเบื้องล่าง คือที่ทับถมของชีวิตที่ไหลผ่านไปแล้ว<br />ผมชอบดูเธอแล้วคิดถึงโลกที่ตาเนื้อไม่เคยสัมผัส<br /><br />กระทั่งวันหนึ่ง<br />(ถึงตรงนี้เรื่องเล่าเดินทางเข้าสู่ภาวะการสร้างจุดเปลี่ยน<br />ผูกปม และขยายปมต่อไป)<br />หลังคืนฝนพรำเช่นหลายคืนที่ผ่านมา<br />รุ่งเช้า<br />เธอขุ่นข้น เสมือนว่าพื้นดินใต้แอ่งน้ำต้องสัมผัสเหยียบย่ำ<br />หรือมีบางสิ่งหล่นกระทบใส่<br />เธอขุ่นมัว ใจผมสั่น<br />นึกถึงเรื่องสั้นของพี่กนกพงศ์<br />เรื่องสั้นเรื่องหนึ่งในนิทานประเทศ<br />กล่าวถึงผืนป่า เมื่อมนุษย์เหยียบย่างถึง<br />แม้ปล่อยเปล่าร้าง<br />ไม่รบกวนป่าผืนนั้นอีกเนิ่นนาน<br />ร่องรอยแห่งการย่ำเหยียบยังคงอยู่<br />ป่าไม่อาจกลับคืนสภาพดังเดิม<br />ผมคิดถึงเธอในแง่นั้น<br /><br />รอยยิ้มกับเธอวันนั้นจึงเหมือนโศกเศร้า<br />ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะมองเห็นรอยยิ้มหรือไม่...<br /><br />ไม่ใช่วันนี้หรอกครับ<br />ที่ผมเห็นเธอกระจ่างใสอีกครั้ง<br />ผมยินดีที่พบเธอเช่นนั้น<br />ไม่รู้ว่าเพราะอะไร<br />แต่สำหรับผมแล้ว มันเป็นสิ่งดีๆ น่ะครับ<br /><br /><strong>ป.ล.</strong><br />เหตุการณ์หลังจากตะวันตรงหัวในวันนั้น<br />มีพายุโถมทับอย่างมากมาย<br />แต่สายธารปลอบประโลมใจที่ทายทัก<br />ก็ทำให้รู้สึกดีๆ เสมือนว่าเพียงลมแผ่วผิวไป<br />เท่านั้น ...ขอบคุณครับ<br /><br />ป.ล. ๒<br />เพลง <a href="http://www.kamoman.com/zhtml/005box/cobra.html">คอบบร้าเห่าไฟสายฟ้า (ภาษาไทย)</a> - ชอบ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-116447009219055713?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp://www.blogger.com/profile/12693340592734167771noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-24979905.post-1161150714107549032006-10-18T12:24:00.000+07:002006-10-18T13:05:27.196+07:00บ่อยครั้งที่ผมชอบนึกว่า<br />หากวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการปรากฏตัวต่อโลก<br />ผมจะมีคำพูดใดแสดงต่อผู้คนในชีวิต<br />ชุดคำสุดท้ายอาจจะปรากฏเพียงว่า<br />ขอโทษ และ ขอบคุณ เท่านั้น<br />ขอโทษต่อสิ่งที่เรากระทำต่อสิ่งต่างๆ ในธรรมชาติ ผู้คน สัตว์ พืชพรรณ<br />ขอบคุณสำหรับสิ่งต่างๆ ดังกล่าวนั้น มอบให้เรา<br /><br />เราอยู่ในโลก มองโลก และปรากฏตัวต่อโลก<br />แตกต่างกันออกไป ตามสถานะการเติบโต<br />ตามปัจจัยนานาประการ...<br />อาจจะเป็นตอนนี้ผมเลือกแสดง<br />ด้านดีงาม เป็นไอ้หนวดที่เท่าทันตัวเองเสมอ<br />แต่บอกได้เลยว่า...<br />ผมไม่ได้ดูดีเหมือนตัวหนังสือเสมอหรอกครับ^^<br /><br />เอาล่ะ!<br />วันนี้ มีการบ้านมาให้ช่วยทำครับ<br />หลายวันก่อนผมเดินบนถนนสี่พระยา<br />แล้วบันทึกภาพที่นำมาลงไว้ในบล็อกวันนี้<br />เลยอยากให้แต่ละคนช่วยเขียนบรรยายภาพนี้<br />อย่างน้อยคนละห้าบรรทัด ตามโลกที่มองเห็น<br />โลกที่เติบโต และโลกที่ทุกคนจะแสดงออกต่อสิ่งกระทบใจ<br />ก็เท่านั้นเองแหละครับ ^^<br />(หรือจะน้อยกว่าห้าบรรทัดก็แล้วแต่นะครับ)<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3628/2601/1600/DSC01073.jpg"><img style="CURSOR: hand" height="197" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3628/2601/320/DSC01073.jpg" width="277" border="0" /></a><br /><br />ป.ล.<br />อ่อ ขอโทษและขอบคุณนะครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/24979905-116115071410754903?l=sukkunsi.blogspot.com' alt='' /></div>ไอ้หนวดยีนhttp